10 Haziran 2012 Pazar

O 'An'

Koskoca kader dediğimiz şey, ‘an’ın içinde kaybolmuş.

***

Günlük koşuşturmanın içine o kadar dalıyoruz ki kaybettiğimiz anı bulup çıkartamıyoruz. Daha önceden yazma düşüncem vardı an konusunda, tam da Ankara ziyareti güzel bir vesile oldu. Pişmeden yemeği sofraya koymak pek hoş olmaz.

***

Bir şeyin gerçekleşmesi gerekiyorsa o an, bütün evren onun gerçekleşmesi için hareket eder, her şey bu denli büyük bir hareketin sonucu…

Oysa ne kadar çok endişe duyuyoruz olanlardan. Hepimizin içinde sürekli bir kaygı ve geçmişe dönük pişmanlıklar. ‘Acaba o cevabı verse miydim?’, ‘Acaba o formülü yazsa mıydım?’, ‘Acaba elini tutsa mıydım?’, ‘Acaba …?’, ‘Acaba …?’ ve daha nice acabalar. Hep söylerim okyanusta bir damlayız, okyanusun dalgası bizi ürkütür mü? Dalgalanır mıyım diye düşündüğümüz sırada nice dalgalar yarattığımız farkında mıyız?

Hayatta mucize arayanlara acıyorum artık, çünkü mucize arayanlar bir ‘an’ dahi yaşamamış olanlardır.

Çevremizde gerçekleşenlerin olması için bütün evren hareket ediyor diyorum, bütün arz ve sema bu an için işliyor, düşünebiliyor musun? Hayatında bundan daha büyük bir mucizeye şahit oldun mu hiç? İşte bu sebeple mucize arayanlara acırım.

Tabii bu kadar yazıyorum ancak kendime de sormadan geçemiyorum, hiç mi takılıp kalmıyorum ben de? Uzun yola çıkmak çok faydalı oldu, en azından uykusuz geçen bir gece. Evrenin o devasa hareketine daha yakından şahit olma fırsatı yakaladım.

O akşamdan bu yana ne zaman olanlar ve olacaklar ile ilgili bir endişeye kapılsam, gökyüzüne bakarım, güneşe, aya, yıldızlara. Milyarlarca kilometre uzakta, belki de yıllar önce sönmüş yıldızlara bakarken insan yaşıyor anı. Sönmüş olmasına rağmen görüyorsun onu, ne kadar aldatıcı öyle değil mi? Belki şimdi gördüklerin de yanıltıyordur seni.

Bu sebeple görüntüye olanlara takılmamak gerek, neyin iyi neyin kötü olduğuna karar verecek yetide değiliz maalesef. Dinlemek lazım sesleri, ‘an’ın ezgilerini…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder