İki sene önce demiştim, aynalı babayı arıyorum diye...
İki sene geçmiş hemen hemen üzerinden. İki sen önce
bugünlerde kesmiştim ilaçları, her doktora gidişimde büyük bir ümit vardı
içimde. Bu sefer bitecek herşey diyordum ki, daha da yükselen dozları açıklayan
reçetelerle dönüyordum. Hani şu filmlerde klişeleşmiş sahneler vardır ya, aynı
onlardaki gibi.
“Bu mu yaşamayı istediğin hayat?” diye sormaya başladım kendime, gariptir ki
aslında ilk kaybettiğim yetim sorgulamak olmuştu, düşünmek…
Ve YGA’daki ilk dönemimin sonlarına doğru geliyordum. Umutsuzluğun
hüküm sürdüğü kendi dünyamda tohum ekmeye çalışanları görüyordum, bıkmadan
usanmadan. Dışarıda hep başkalarının, hiç de artısı olmayan başkalarına
özenmesini gördükçe, burada da “ÖZ”üne özenen insanların varlığıyla tanıştım.
Ve tanıştığım bir başkası daha oldu: Aynalı baba.
Bir kitabın kahramanıydı, değişik halleri vardı. Ancak tüm
bu hallerin yanında kendine has bir derinliği vardı. O zaman seslenmiştim beni
kitapla ve dolaylı olarak onunla tanıştıran, bloğun diğer yazarı Er’e aynalı
babayı arıyorum diye. Normale dönmemi sağlayan birkaç etkenden birisidir,
kendisi. Kısa sayılabilecek bir romanda birkaç cümlede yer bulabilmiştir, ancak
o cümleler o kadar kıymetliydi ki ben de benzeri sözler duyabileceğim birini
aramaya başlamıştım (bak yine geldik aramaya).
Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin.
–Şems
Şimdi farkına varıyorum, aslında aynalı babayı bulmuşum da
hiç farkında değilmişim. 23 yıldır çevremde dolaşıp durmuş, ne zaman yüzüne
bakarım diye. Kıyafetindeki her bir ayna, belki de bir insanı temsil ediyormuş,
derinliği ise onu yazanın, onu arayanın derinliğinden…
Hani o hep şikayet ettiğimiz, arasında kendimizi
kaybettiğimizi sandığımız insan kalabalığı var ya, hepsi kendimizi bulmamız
için bir ayna olmuş da haberimiz yok. Neye ses üfleyenler de orada, bir sözüyle
kırk gün düşündüren de. Düştüğünde koluna giren de orada, yorulduğunda sırtını
sıvazlayan da. İçindeki kötüler, kötülükler korkutmamalı insanı. Hayatın garip bir cilvesi belki ama,
aynanın arkası ne kadar çok kararırsa o kadar iyi bir ayna olur.
Tabii ayna olmaya niyeti varsa...
İki sene önce bugünlerde başımı yastığa huzur ile koymaya
başladım. Aynalı baba diye kendimi arıyormuşum da haberim yokmuş. İnsanın bir
amacının olması ve bu amacında kendisini aradan çıkartması ne büyük huzurmuş…
yine de bir ayna lazım kardeş, bak 7. kural ne diyor:)
YanıtlaSil"Şu hayatta tek başına inzivada kalarak, sadece kendi sesinin yankısını duyarak, Hakikat’i keşfedemezsin. Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin. "