Erenlerin çoktur yolu,Cümlesine dedik beli…
İnsanoğlu sabırsız, hemen her şey olsun ister. Ham meyveyi
dalından koparır, bir ısırık alır ve tadıyla yüzünü ekşitir. Bu da yetmezmiş
gibi bir de tutar yere atar. Ne kendisinden sonra yemek isteyene bir hayrı
dokunur, ne o tohumu yetiştirmek için koskoca kışı geçiren ağaca… Zamanında yese
bal tadı alacağı kayısı, şeftali, onun ağızının tadını alır. Sonra da her adı
geçende yine ekşitir yüzünü, bir daha sürmez ağzına onları…
İşte böyle hikayemiz, yol çok, yol uzun. Farkında olmadan
uzanıyoruz aynı meyveye, yürüyoruz aynı yolda. Bazılarına acıyoruz yere dökülen
meyveleri topluyor diye, hiç tattınız mı yere düşenleri? En tatlıları onlardır
aslında, tam olduklarında ayrılırlar dünyalarından. Köklerini saldıkları
toprağa bırakırlar kendilerini. Birkaç çürüğe aldanmamak gerek, asıl bizi yanıltan
dışı parlak olanlar…
Bahsettim ya aynı meyveye uzananlardan, işte onlardır
aynı yolda yürüyenler. Uzandıkları elleri çarpışınca birbirlerinin farkına
varırlar. Yürüdükleri yolda başlar diktir oysa, aynı yöne bakarlar, bakarlar da
görmezler birbirlerini.
Kader getirir bizleri yan yana, seçemezsin, bilemezsin. Bir
bakarsın, dönüp, geldiğin yollara, “Ben neredeyim?” dersin. İşte öyle başladı
biraz da bu blog. Yazmaya başladık nereye geleceğini düşünmeden. Eski
yazdıklarıma baktım da kendime kızmışım Fatih nice işler başardığı yaşta neler
yaptın diye. Kader farkında olmadan örmüş yine ağlarını, Fatih’in Yeni Roma’lılar
tarafında güllerle karşılandığı topraklarda, İstanbul’da, tam da onun yaşlarında
bir gönüle girmenin çabasına düşmüşüz. Ve birçoklarının “Neden yapıyorsun? Niye
yapıyorsun?” sözlerinin altında, biraz deli olmak gerek…
Gören bizi sanır deli,Usludan yeğdir delimiz…
Kendi özelimde söylemem gerekirse insanlar bir anlam
veremiyorlar bana pek. Kimisi içtiklerime takılıyor, kimisi şiirlerime. Koca üç
senede neler yazmadım ki burada? Haa yüzden çok sıcak durmadığımı ben de kabul
ediyorum, hala çekinenler vs olabilir. Bazen her şey insanın elinde
olmayabiliyor. Şiirde anlatılan sensin ya da bir başkası ne farkeder? Çizgiler,
perdeler, yollar varsa arada bazen insanın enerjisi düşebiliyor, yoruluyor
insan. Neler neler hayal ederiz oysa, ne güzel olacaktır her şey. Ama sonra bir
bakarsın ki hepsi yıkılmış. Ne büyük güzelliktir ki hazineler de hep yıkıntılar
arasında.
Bize şarap ve sevgili, size cami kilise,Sizler cennetliksiniz, cehennemliğiz bizlerse.Kader böyleymiş neylersin, kimsenin suçu yok,Kim ne karışır ezel nakkaşının işine?
Yukarıda da bahsettim, üç seneyi geçti yazmaya başlayalı.
Aslında bunlar esintiler, süprüntüler. Geçtiğimiz yollardan sonra üzerimize
sinenler, bizimle gelenler. Bu yazıda ise kaderden biraz fazla bahsettim,
vardır elbet bir sebebi, bunun yazılması da var belki kaderde. Güzel beyitlere,
dörtlüklere yer verdik, kapanışı ise
Neyzen yapsın:
Izdırabın sonu yok sanma , bu alem de geçer.Ömr-i fani gibidir , gün de geçer , dem de geçer.Gam karar eyliyemez hande-i hurrem de geçer.Devr-i şadi de geçer , gussa-i matem de geçer.Gece gündüz yok olur , an-ı dem adem de geçer…