1 Nisan 2013 Pazartesi

Ufak Tefek


Sokaklarda yağmur,
Aklımda binbir düşünce.
Ne olacağız sahi,
Ölüp gidince?

31 Mart 2013 Pazar

Maskeler


İki tip insan dikkatimi çekti hayatta, bir grup insan rollerin, maskelerin peşinde. Kendisiyle pek barışık olmayan tipler bunlar. Sürekli ilgi duydukları işi, kişiyi elde edebilmek uğruna rol yapmaktan geri kalmıyorlar ve tabii kimisi de rolünü çok iyi oynayabiliyor.

İşte tüm sıkıntı da burada başlıyor ya. Rol ve maskelerle amacına ulaşanların önüne iki seçenek çıkıyor. Ya maskeyi atıp normal hayatlarına dönecekler, ya da dar gelen ayakkabı gibi, kıyafet gibi rahatsızlık veren bir şeyleri üzerlerinde tutmaya devam edecekler…

Aşk zannettikleri duyguların yoğun yaşadığı bir dönemde rol yapmaya başlanır, o zamanlardır aslında sevgiliden uzak düşme korkusu kişiyi böyle bir şeye iten. Hoş gerçek aşktan insanı ayrı tutan ne olabilir bilmem ama bu duygular için ister tüm o külfete katlanmayı. Her gün yapay hareketler, yapay duygularla kendisini kandırır. Hedefe ulaştığında kimisi farkeder gerçeği, kimisi hala rüyadadır, aslında kendisi hak etmemiştir onu, karşısındaki tamamen önüne koyulan kişiliği tercih etmiştir.

Günümüzde sahte amaçlar uğruna, güzelliğin gölgesi uğruna yaşamak moda olduğundan maskelerin de sayısı artmış. Ayrılıkların, boşa kürek çekmelerin de bu kadar çok olmasını buna bağlasam çok mu ince düşünmüş olurum?

Bir de maskesizler var, oldukları gibi yaşayan, bilmem anlatmaya gerek var mı?

22 Mart 2013 Cuma

Okunmayacak Yazılar I


İnadına yazmaya karar verdim bu satırları. Aşktan bahsederken herkes okuyor, başka konulara gelince ortalık mezarlığa dönüyor. Blogun diğer yazarının da bir challenge'ı var, "Aşkı, sevgiliyi, kaderi tartışsak ne olur tartışmasak ne olur?" diyor ki haksız da sayılmaz. İnsanlığın ciddi şekilde düşünmeye başladığından bu yana var olan, ortalama zeka seviyesinden yüksek olan her beynin takıldığı, düşündüğü sorular bunlar. Tartışıp durmuşuz hep ve hiç başka da bir sonuca varamadan yuvarlanıp gidiyoruz.

Son zamanlarda elimden geldiğince takip etmeye çalışıyorum gündemi dikkatimi çeken bazı gelişmeler var. Günümüzdeki olayların geçmişle bağını kurmak, geçmişte yaşanılanlarla benzer yönlerini bulmak da bir hobim sayılır. Aklıma Tanzimat Fermanı geldi nedense. Koskoca imparatorluğun kurtuluşu için bel bağladığı, o dönemdeki sorunların çoğunu çözmeyi hedefleyen bir ferman. Zamanında asayişi bozan yeniçeri ve paşaların asıldığı çınarların gölgesinde okunması ise ayı bir olay.



Sözde kendimizi Avrupalı saydık, halkın devlete bağlılığını arttırdık, herkesi eşit kıldık vs vs. Evet tüm bunları bir ferman okutarak yaptık. Avrupalı devletlerin iç işlerimize karışmasını engelledik hem, herkese duyurduk artık ülkede demokratik yaklaşımların benimsendiğini. Büyün ülke zaten fermanın okunduğu Gülhane parkı gibi, güllük gülistanlık olmuştu tabii. Çok sürmedi ama yaklaşık yirmi yıl içinde yine devran eskisine döndü, hatta eskiyi arar olmuşlar diyelim, abartmış olmayız. Ağladıkça ağzına emzik verilmesine alışan çocuk misali, yerine gelmeyen her yeni istekte ağlamanın şiddeti daha da artmıştı. Bu fermanı, Islahat Fermanı takip etti ki, İmparatorluğun ne durumda olduğunu apaçık gözler önüne seriyordu. Sözde yine eşitlik, demokratik hayat nidalarıyla ilan olan ferman sonucunda, gayrimüslim birisine "Sus Hristiyan!" demek suçken, Müslüman birisine ise "Sus Müslüman!" demek hiçbir suç teşkil etmiyordu…

1800'lerin başındaki Osmanlı haritası aslında genel durumu ve gidişatı çok güzel özetliyor. Mesele her fikir farklılığında ayrılmaksa, dünyada iki kişi olsa dahi ayrılırlar…

18 Mart 2013 Pazartesi

Gidiş


Aşk ne zaman çıkar gönülden,
Anlar mısın gittiğini?
Kapıyı çarpma sesi mi duyulur?
Ya geride bıraktıkları…

Kağıtlara dökülmüş duygular,
Ve yastıklara dökülmüş yaşlar.
İşte bunlar tüm mirası.

O büyük yangından sonra,
Hangisi kalabilir ki geri?
Zaten hangisi ister kalmayı?

22 Şubat 2013 Cuma

Gitmelisin

Gitmelisin,
Karşımda durduğun hata.
Ne verebilirim ki sana?
Birkaç güzel sözden başka,
Ya da, aşkımdan daha fazla?

Gitmelisin,
Hava soğuk,
Dışarıda kalma daha.
Desene ama içini yakan bir ateş var.
Sende aşkın ateşi,
Benim içim ise yangın yeri..

Gitmelisin,
Ama önce yardım et.
Sahi, içindeki ateş aşktan mı?
Yoksa meraktan mı yanıyorsun?
Kes benden umudunu,
Olmaz dönemem sana artık.
Kendim için yaptığımı sanma,
Senin için bu da.

Gitmelisin,
Ben kimim, o kim?
O geleceğin senin,
Bense hayallerinim.
O durgunluk,
Bense karmaşa.
O sakinlik,
Bense heyecan.
O varlık,
Bense yokluk.
O yarınlar,
Bense bu "an".
O yapman gereken,
Bense yapmak istediklerin…
Yalnızlığıma şaşmamak gerek,
Kim istedi ki zaten beni?
Durman gereksiz,
Gitmelisin…

11 Ocak 2013 Cuma

Oyun


Eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?

Herkes de bir soru: “Bu aralar neden böylesin?” Geçen yazı biraz derman olur diye düşündüm ama anlaşılan yetmemiş.

FPS oynayanlar bilir, bazen öyle bir köşede sıkışırsınız ki, zaten bilerek tasarlanmış. Çatışmaya falan girersiniz sonra aldığınız darbelerle birlikte sinersiniz bir köşeye. Etraf da kanlı şeyler belirir, oyunun akışı değişir, her yerde bir uyarı. Anlarsın o zaman gücünün azaldığını. Oysa biraz dinlensen gücün tekrar dolacak, sadece biraz zaman…

Ama görevin var, tamamlaman lazım, bekleyemezsin. Kumlar düşmeye devam ediyor, beklediğin her zaman dünyan bir an aydınlanıp, bir an kararıyor…

Çatışmaya girmiyorsun hiç, uzaktan uzaktan kimseye bulaşmadan. Atlayıp zıplamazsın hiç, sinmiş bir şekilde yürürsün. Korkarsın biraz yüksekten düşersem ölür müyüm diye, son check point oldukça uzaktaydı, yazık olacak emeklere.

İşte böyle bu sıralar halim, aynı anda okuduğum üç kitabım var mesela, bir kitaptan çok çabuk bunaldığımı farkedince iki kitabı bir arada okumaya başlamıştım, üçüncüyü araya ne zaman kattım bilmiyorum.

Girmek istemiyorum sinema salonuna, istemiyorum kapalı alanlara sıkışmak. Yağmur olmak vardı şimdi, damla damla kendini akıtmak. Bulut kadar hafif, her şeyi önüne katacak kadar celalli. Duaların kabulü gibi rahmetli, bir gülü yeşertecek kadar bereketli…

Şükür ve sabır…

Bu ikisi olmasaydı, şu an hayatın nerelerinde olacağımı düşünmüyor değilim bazen. Kaç takvim yaprağıyız ki aslında? Hiç üst üste koymayı denediniz mi? 70-80 tanesini dizin bakalım ne çıkacak? Çok takılmamak gerek bazen, sahip olduklarına, hele ki dostların için, şükretmek ve o şükürde sabretmek… 

5 Ocak 2013 Cumartesi

Kendimle konuşmalarım


Derviş Yunus coştu yine,
Aşk bahrine düştü yine…

Herkes az konuşmamdan şikayetçi. Garip… İnsan aynı anda iki kişiyle konuşabilir mi? Zaten insanlar deli etiketi takmaya pek meraklı, bir de kendimle olan konuşmalarımı sesli mi yapayım? Zaten kendimle olan konuşmalarımdan daha fazla konuştuğum sadece birkaç insan vardır.

Siz hiç düşünmez misiniz?

Düşünmek dediğiniz nedir ki? Haa kendinle eğer;

-          “Naber kanka?”
-          “İyidir, senden naber?”

tadına konuşuyorsanız orada bir sıkıntı olabilir bak :). Düşünmek dediğin şey kendinle olan konuşma değil de ne? Hatta meşhur olmuş toplantılarda havanın bir göstergesi “Sesli düşünüyorum arkadaşlar”. Şair burada çok çalışan kafasına vurgu yapıyor…

Derler ya deliliğini başkalarına kabul ettirene dahi denir diye, insanlar tutturmuş bir deli furyası almış başını gidiyor. 10 – 15 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında kendini önünde dünyalar diz çöken bir imparator olarak hayal ettikten hemen sonra kaç kişi kendisini bir darağacında hayal eder ki? Hem de sandalyesinin başında maşuku var… Benim diyen beri gelsin, bir de etrafı ben deliyim diye dolaşanlar sarmış.

Bazı evrelerinde hayatımın, dönüyorum kendi içime. Daha önce bahsetmiştim, koza dönemi olarak tanımlıyorum ben bunları. Ne yazık ki yaklaşık üç yıl önce bu durumu hastalık olarak tanımlamıştım, sonra anladım aslında kıymetini.

Derman arardım derdime,
Derdim bana derman imiş…

Yunus derine dalmak gerek derken aslında tam da bu durumu söylemiş ya, insan çevresindeki her şeyin daha da derinine inmek istiyor ancak bütün bir ömrünü geçireceği kendisinin derinliklerine niye inmiyor ya da inmeye çekiniyor. Cevaplardan korktuğumuzu söylemiştim daha önce, cevabın soruya değip değmeyeceği.

İnsanın aradığı şeyi tanımayabilmesi, onu bulduğu anlamına gelebilir mi? Benim gözümde evet, insanoğlu birçok kez arayıştan bahseder ancak neyi arıyorsun soruna net bir cevap veremezler. İşte bu sebepten dolayı sürekli arayıştadırlar ya. Sahip olduğu şeyler aslında aradıklarıdır ancak tanımlayamadıkları için farkında değildirler.

Ben de kendime sordum bu soruyu uzunca geceler boyunca, “Neyin peşindesin Osman?” Buldum elbet, bulunmaz mı?

Belamı arıyorum ben…