8 Temmuz 2012 Pazar

Kendimden IV

Bir şeyler yazsam okur musunuz?

***

Birikmiş şeyler var nicedir, ama nereden nasıl başlasam hiçbir fikrim yok. Hani gergin bir ipin nereden kopacağını bilmezsiniz ya, ya da bir bardağı azıcık kıramazsınız çatlar gider. Öyle işte ama O yok bu gece, sarhoşluk da dışarıda kaldı.

***

Eski yazdıklarıma baktım da “Anlamıyorum” isimli bir yazı karalamışım, hatta devamı gelecek demişim bir de. Kendime güldüm vallahi, anlamadıklarımı yazmaya kalkmışım. Şu birkaç hafta içinde yaşadıklarıma bakıyorum da, hangisi anladım diye. Acizlik bu kadar vuruyor insanın yüzüne…

***

Türkçe dersinde olumlular ve olumsuzlar üzerine konuşuyorduk, bilirsiniz “mert – namert”, “hoş – nahoş” falan. Aklıma gülmek geldi. Her şeyi zıddıyla anlayabiliyoruz ancak, varlık – yokluk misali. Gülmenin zıddı neydi? Asık, somurtan bir surat mı, yoksa gülmeyen bir surat mı?

Gülmek kolaydır, en azından birkaç kası oynatman gerekir. Yüz gülümseme pozisyonuna geçtiğinde nedendir bilmem bir rahatlama yayılıyor içime. Şartlandırmışızdır kendimizi belki de. Sormadan geçemedim ama kendime üzüntünü nasıl belli edebilirsin? Zannedersem bana oluyor bu sadece, dünya çökse üzerime dalgınlaşıyorum, gülmenin zıddı bu mu? Hadi ağlasan ya, döksen ya gözünden birkaç damla, yok işte olmayınca olmuyor. Ne tokatlar yedim de gözümden yaş akmadı, artık tebessüm dahi etmeye başladım. Dayak arsızı oldum sanırım.

***

Aranızda delilik ile rahatlayan var mı? Benim için geçerli bu, nefes alma dönemlerim diyebilirim. Mesela tornavida, çekiç, konserve açacağı, pense ve gitar arasında pek sağlıklı bir ilişki kurulamayacaktır. Uzunca zamandır aklımdaydı ve evdeki çalamadığım gitarın perdelerini söktüm. Şimdi bakıyorum da ne iyi etmişim. Sol elimin parmak uçları su toplamış vaziyette, hatta bu satırları yazarken zorlanıyorum da biraz, canım yanıyor. Ama hepimizin zaman zaman nefes almaya ihtiyacı var değil mi?

***

Bugün deniz kenarında fazlaca vakit geçirdim. Yatların bağlı olduğu yere geldiğimde ise yine her zamanki gibi oyuncak denizine düşen çocuklar gibi hissettim kendimi. Ortaçağ’da yaşamış olsaydım büyük ihtimalle denizci olurdum, bir ihtimal ise akıncı olabilirdim. Hepimiz yüzmüyor muyuz aslında hayat denizinde, kimileri batmıyor mu? Hiç mi gemiye su aldıran insanlar yok, ya da hiç mi savrulmuyoruz rüzgarda? 



Gözümde özgürlüğün sembolü tekneler, bilhassa yelkenliler. Kısmetin olan rüzgarı alırsın, dışarıya bağın yok. Deniz zaten cömertliğin sembolü, o kadar nimetinden faydalanıyoruz ki, haddi hesabı yok. Bir küçük yelkenli, açılacaksın uzaklara. Dalgaların ve tahta gıcırtılarının sesi, martılar gelmez buralara. Huzurun sesi diyebilirim tam olarak, gündelik koşuşturmadan uzak. Acele etmeye gerek var mıdır ki?

***

Bugünlük bu kadar olsun, yine daldan dala nerelere atladık. Kendimden bir şeyler paylaşmaya çalıştım, ancak yazarak, malum konuşmayı pek sevmem…

3 Temmuz 2012 Salı

Önemin ne?

Sana yazmayacağım bu mektubu,
Biliyorum, yazsam dahi okumayacaksın,
Önemin ne?
Yabancı eller kadar uzakken,
Ve her damla boğazımda düğüm olurken,
Kader deyip bahsettiğim,
O an,
Görmeyi gerçekten ister miydim?
Her anımda seni görmeyi arzularken,
Sustu o an tüm musiki ve ezgiler.
Geceler boyu uykusuz,
Özlemle otururken,
Her nefes alış verişim,
Ciğerimi yakarken,
Yüzümden düşenler,
Parçalara ayrılırken,
Ayın ışığı,
Penceremde dolanırken,
Sensiz koparttığım takvim yapraklarını,
Ateşe verirken,
Yazdığım nice satırı,
Gözümü kırpmadan silerken,
Yunus’un, Mevlana’nın,
Sözlerini sayıklarken,
Kendimi,
Hayallerle avuturken,
Seninle birlikte daldığımız,
Manzarayı izlerken,
Sormadan edemedim kendime,
Önemin ne?

26 Haziran 2012 Salı

Vazgeçtim

Yaşlı gözler sana döndü,
Tutmuyor elim ayağım.
Ezgiler susmuş nicedir,
Senden yüzümü çevirmek,
Öylece bırakmak istemedim,
Vazgeçtim…

Canım eksik kaldı,
Sesler düştü dudağımdan.
Bir ah işitilir etrafımda,
Yaşadığımı görürler baktıklarında.
Söylesem neler söylerdim,
İçimde neler neler birikti.
Seni kırmak istemedim,
Vazgeçtim…

Merak ettin mi hiç beni?
Düşündün mü halimi?
Nice köprüler geçtim de,
Beni tutan ince bir ipti.
Nasıl bulurum söyle,
Senden daha narinini?
Tutup koparmak istemedim,
Vazgeçtim…

Hayatım ellerin arasında,
Sözüne bakarım.
Yokluğun yakar beni,
Kapında yatarım.
Varlığım değersiz mi
Üzmez mi yokluğum?
Üzülmeni istemedim,
Vazgeçtim…

14 Haziran 2012 Perşembe

Sen II

Yazmak istemem daha da fazla,
Yollara düşmek isterim sadece,
Taşta seni aramak isterim,
Toprakta, kumda.
İçime çektiğim havada çıksan ya karşıma,
Ciğerimde hissetsem ya seni,
Yorgunum yanımda olmadığında,
Yol uzun,
Sen uzakta…

Ulaşmanın hayaliyle yürüyorum,
Ulaşmak isterim sana ama vakti mi?
Kulağımda çınlıyor sözlerin,
Ne olur bir ses versen?
Vaham sen oldun,
Çölüm sen…

Anlam peşindeyim ama,
Bir kere bile anlam veremedim ki.
Sultanım dedim,
Yârim, gözüm, her şeyim.
Suya muhtaç biçareler gibi,
Adını sayıklarım her seferinde.
Ben senin için düştüm bu yollara,
Ne olur sen, sende çıksan karşıma?
Kendini kimden kaçırırsın,
Ya da engelin nedir?
Seni arzularım sadece…

İnsanlar gösteriş peşinde,
Bense pek yapamam onları.
Güzellikte seninle yarışanı görmedim.
Ama ne bulurlar kendilerinde?
Tek istediğim ateş,
Yakmandır beni.
Ateşe atmadan yaktın tüm bedenimi.
Dualarım dokunmadı sana,
Sessiz kaldı sözler.
Kurudu senin için derdiğim güller…

Muhtaç olduğumda elin neredeydi?
Güller bu kadar uzak mıydı,
Ey güller sahibi?
Ağlat bu gece,
Açılsın yollar.
Beklemekle olmaz bu iş,
Yıkılsın bu duvar.
Susuz gezdim nicedir,
Bir lokma da geçmedi boğazımdan.
Olmadı sensiz bir anım.
Bir nefes olmadı adın karışmadan.
Ciğerim kabul etmedi.
Çekemdim sen olmadan bir nefesi.
Ölüm ile yaşam bir ince çizgi,
Senin adın bu çizgiyi çekti.
Sessiz topraklara gömün beni,
Çünkü o hep sessizdi…

13 Haziran 2012 Çarşamba

Sen

Seni hatırladığımda aynı sözler,
Seni unuttuğumda da aynı…
Bu kadar mı değişir anlam,
Madde bu kadar anlamsız mı?

Bana benden daha yakın hissettiğimde oldu seni,
Günler boyu bir yudum suda aradığım da.
Seni tomurcukta beklerken,
Neden hep dikende çıktın karşıma?

Merhaba demek için sadece,
Yüzün görmek isterim.
Cemalinden fazlası haram bana,
Sadece bir tebessüm…

Gözlerin gözümde,
Gitmez gözümden hayalin.
Gülümsemen aldı aklımı başımdan
Gül yaprağından narin tenin…

Semada dolaşırım bazı bazı,
Senden nice güzellik gördüm.
Kollarında buldum kendimi,
Ihlamurları, sümbülü kokunda unuttum.

Niye çekinirsin göstermekten kendini,
Neyleyim sensiz bu illeri?
Durmaz artık bu suskun,
Çoktan yaktım gemileri…

10 Haziran 2012 Pazar

O 'An'

Koskoca kader dediğimiz şey, ‘an’ın içinde kaybolmuş.

***

Günlük koşuşturmanın içine o kadar dalıyoruz ki kaybettiğimiz anı bulup çıkartamıyoruz. Daha önceden yazma düşüncem vardı an konusunda, tam da Ankara ziyareti güzel bir vesile oldu. Pişmeden yemeği sofraya koymak pek hoş olmaz.

***

Bir şeyin gerçekleşmesi gerekiyorsa o an, bütün evren onun gerçekleşmesi için hareket eder, her şey bu denli büyük bir hareketin sonucu…

Oysa ne kadar çok endişe duyuyoruz olanlardan. Hepimizin içinde sürekli bir kaygı ve geçmişe dönük pişmanlıklar. ‘Acaba o cevabı verse miydim?’, ‘Acaba o formülü yazsa mıydım?’, ‘Acaba elini tutsa mıydım?’, ‘Acaba …?’, ‘Acaba …?’ ve daha nice acabalar. Hep söylerim okyanusta bir damlayız, okyanusun dalgası bizi ürkütür mü? Dalgalanır mıyım diye düşündüğümüz sırada nice dalgalar yarattığımız farkında mıyız?

Hayatta mucize arayanlara acıyorum artık, çünkü mucize arayanlar bir ‘an’ dahi yaşamamış olanlardır.

Çevremizde gerçekleşenlerin olması için bütün evren hareket ediyor diyorum, bütün arz ve sema bu an için işliyor, düşünebiliyor musun? Hayatında bundan daha büyük bir mucizeye şahit oldun mu hiç? İşte bu sebeple mucize arayanlara acırım.

Tabii bu kadar yazıyorum ancak kendime de sormadan geçemiyorum, hiç mi takılıp kalmıyorum ben de? Uzun yola çıkmak çok faydalı oldu, en azından uykusuz geçen bir gece. Evrenin o devasa hareketine daha yakından şahit olma fırsatı yakaladım.

O akşamdan bu yana ne zaman olanlar ve olacaklar ile ilgili bir endişeye kapılsam, gökyüzüne bakarım, güneşe, aya, yıldızlara. Milyarlarca kilometre uzakta, belki de yıllar önce sönmüş yıldızlara bakarken insan yaşıyor anı. Sönmüş olmasına rağmen görüyorsun onu, ne kadar aldatıcı öyle değil mi? Belki şimdi gördüklerin de yanıltıyordur seni.

Bu sebeple görüntüye olanlara takılmamak gerek, neyin iyi neyin kötü olduğuna karar verecek yetide değiliz maalesef. Dinlemek lazım sesleri, ‘an’ın ezgilerini…

1 Haziran 2012 Cuma

Sessizlik

Eğer ki düşseydi,
İçimdeki ateş şu karşımdaki denize.
Ne mavi deniz kalırdı,
Ne manzara.
Ne martılar kalırdı onunla,
Ne de güzel dalgalar…
Söner miydi peki?
Söner miydi diye soruyorum kendime.
Ne biraz harı sönerdi,
Ne de bir şey eksilirdi aşkımdan…

Bu güneş aydınlatıyor yedi ciheti
Madem o kadar güçlü,
Neden aydınlatmadı beni?
Ay bile ondan nasiplenmiş
Parlıyor karşımda.
Bense oturmuşum,
Karanlığın tam ortasında.

Güneş o kadar parlakmış…
Söyle o zaman ne yapmam lazım?
Ben neyi eksik yaptım da,
Aşkın kadar aydınlatmadı beni.