23 Mayıs 2012 Çarşamba

Aynalı Baba

İki sene önce demiştim, aynalı babayı arıyorum diye...


İki sene geçmiş hemen hemen üzerinden. İki sen önce bugünlerde kesmiştim ilaçları, her doktora gidişimde büyük bir ümit vardı içimde. Bu sefer bitecek herşey diyordum ki, daha da yükselen dozları açıklayan reçetelerle dönüyordum. Hani şu filmlerde klişeleşmiş sahneler vardır ya, aynı onlardaki gibi.

“Bu mu yaşamayı istediğin hayat?”  diye sormaya başladım kendime, gariptir ki aslında ilk kaybettiğim yetim sorgulamak olmuştu, düşünmek…

Ve YGA’daki ilk dönemimin sonlarına doğru geliyordum. Umutsuzluğun hüküm sürdüğü kendi dünyamda tohum ekmeye çalışanları görüyordum, bıkmadan usanmadan. Dışarıda hep başkalarının, hiç de artısı olmayan başkalarına özenmesini gördükçe, burada da “ÖZ”üne özenen insanların varlığıyla tanıştım.

Ve tanıştığım bir başkası daha oldu: Aynalı baba.

Bir kitabın kahramanıydı, değişik halleri vardı. Ancak tüm bu hallerin yanında kendine has bir derinliği vardı. O zaman seslenmiştim beni kitapla ve dolaylı olarak onunla tanıştıran, bloğun diğer yazarı Er’e aynalı babayı arıyorum diye. Normale dönmemi sağlayan birkaç etkenden birisidir, kendisi. Kısa sayılabilecek bir romanda birkaç cümlede yer bulabilmiştir, ancak o cümleler o kadar kıymetliydi ki ben de benzeri sözler duyabileceğim birini aramaya başlamıştım (bak yine geldik aramaya).

Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin.
–Şems

Şimdi farkına varıyorum, aslında aynalı babayı bulmuşum da hiç farkında değilmişim. 23 yıldır çevremde dolaşıp durmuş, ne zaman yüzüne bakarım diye. Kıyafetindeki her bir ayna, belki de bir insanı temsil ediyormuş, derinliği ise onu yazanın, onu arayanın derinliğinden…

Hani o hep şikayet ettiğimiz, arasında kendimizi kaybettiğimizi sandığımız insan kalabalığı var ya, hepsi kendimizi bulmamız için bir ayna olmuş da haberimiz yok. Neye ses üfleyenler de orada, bir sözüyle kırk gün düşündüren de. Düştüğünde koluna giren de orada, yorulduğunda sırtını sıvazlayan da. İçindeki kötüler, kötülükler korkutmamalı insanı. Hayatın garip bir cilvesi belki ama,

aynanın arkası ne kadar çok kararırsa o kadar iyi bir ayna olur.

 

Tabii ayna olmaya niyeti varsa...

İki sene önce bugünlerde başımı yastığa huzur ile koymaya başladım. Aynalı baba diye kendimi arıyormuşum da haberim yokmuş. İnsanın bir amacının olması ve bu amacında kendisini aradan çıkartması ne büyük huzurmuş…

22 Mayıs 2012 Salı

Sensizim

Oturdum yine cam kenarına,
Bu akşam da sensizim.
Tasvirler yetersiz kalıyor artık,
Yağmur damlaları karıştı gözyaşıma.
Gözlerim dolu dolu,
Yollar çok uzun artık.
Geçti mi bahar? Diye soruyorum,
Aşkın ateşine güneş diye bakıyorum.
İsyanım var bu sessizliğe
Ama ne çare?
Yüreğim de bana sesleniyor:
Çabaladın mı ulaşmak için yâre?

Önümde duruyor mey
Ve yine uzağım bedenimden.
Uzaklarda çalıyor bir ney,
O da veryansın ediyor özlemden.
Ey ulaşılmaz olan bu mu reva?
Canım yandı kül oldu,
Daha kaç can gerek uğruna.
Sus mu diyor gözlerin,
Yoksa kızgın mı bana?
Aşkın hançeri mi elindeki,
Yoksa gül mü uzatıyor bana?
Gelmez mi hala sıram,
Bekliyorum bu kadardır ama.

Sanır ki bu mecnun,
Geceler olmuş seni anmaya.
Düşün ki ne hallerdeyim,
Her gece düşüyorum bu acıya.
Ey güllerin sahibi,
Gel etme ne olur.
Yüzlerce gülzar harab oldu,
Evet desen ne olur?

Herkes varlıkta arar seni,
Oysa yokluğunda buldum seni.
Gözlerin ki gülden saçılan ışık,
Nuru aydınlatmaya yetti beni.
Tenin ki hiç dokunamam,
Temasımda yaktı tenimi.
Ey yar, ey yar, ey ey…
Bu çığlık sana.
Döküldü en güzel sözlerim
Ne yazık ki yokluğunda.
Koptu gönlümden,
Taa derinlerden.

Tutmaz oldu ellerim,
Görmez oldu gözler.
Yokluğunda kesildi nefesim
Ve bu akşam da sensizim…

15 Mayıs 2012 Salı

Soğuk Geceler

Yine gece çökmüş,
Şehrin kalabalığının üstüne.
Biraz puslu ve
Hava soğuk mu soğuk.
Uzaktaki ışıklar titriyor sanki.
Ben de bugün ilk kez üşüyorum
Bu şehrin sokaklarında.
Hava soğuk mu soğuk.

Ne bülbülle gül var
Aklımda şimdi,
Ne de yârini özlemle arayan ney.
Yapraklar titriyor ağaçlarda,
Önümde dönüyor her şey.
Şimdi her şey bir neyzen
Ve hepsi bir semazen.

Neylerden çıkan nameler
Tüm geceyi dolduruyor.
Söyle bu musiki karşısında
Gönül titremeden nasıl duruyor.
Semazenler çoktan sarhoş olmuş
Birazdan ayaklar da kesilir yerden.
Bense hala bekliyorum
Neden sarhoş olduğumu bilmeden.

Ellerim ceplerimde
Ve yine yalnız sokaklarda yürüyorum.
Islık çala çala
Yalnızlığı selamlıyorum.
Birazcık hüzün
Ve birazcık titreme.
Gönlüm ısıtmıyor bedenimi,
Hava soğuk mu soğuk.

13 Mayıs 2012 Pazar

Nicedir

Sarhoşlukla geliyor
Suretin ve aşkın…
Yalvardım sana çok,
Kaldır engelleri aradan
Acizim ben,
Yetmiyor gücüm
Yazarım buraya satırlar
Anlarlar mı bilmiyorum…

Suretin gördüm bugün,
Bir gülümseyip gitti.
Sen mi koydun karşıma onu,
Yoksa kendisi mi geldi?
Aşıkların halinden,
Yalnız sen anlarsın,
Pişirmek için mi,
Harlı ateşe atarsın?

Kendimi bulmak için,
Çıktım bu sefere.
Buldum bu güzelliği,
Gül bahçelerinde.
Bulduklarım var elbet,
Birkaç tane.
Uykularım zehir oldu,
Hayalin beklentisiyle…

Yunus’a baktım,
Mevlana’ya, Fuzuli’ye…
Can mı daha önde,
Yoksa canan mı?
Can, canan karışmış,
Hepsinde birbirine.
Ne candan geçerim derler,
Ne canandan.
Bir yol var mıdır gidecek,
Can olmadan yâre?

Güller,
Ve gül yüzlüler.
Can,
Ve canan…

Canandan geçmişim,
Can demez oldum nicedir.
Yüzüm asılmış,
Suskunum nicedir.
Dil mi söylemeli,
Her şeyi, her zaman?
Halden anlayanım yok,
Yalnızım nicedir…

Gözlerim ağrıyor,
Tutmaktan gözyaşımı.
Pınarı tutan sensin
Aç ne olur kapını.
Normalde yazamam,
Harfler karışır.
Özlerim güzelliğini,
Görmedim nicedir…

Her şey bulanık,
Her şey karışık.
Yuvarlanıp gidiyor,
Yaptığım her şey.
Sıcaklığın yok yanımda,
Nerede ellerin?
Hissedemem sıcaklığını,
Hasretim nicedir…

9 Mayıs 2012 Çarşamba

Ve Bulmak...

İnsan bulduğunu ne zaman farkeder?

Uzunca zaman oldu herhalde sarhoş olmayalı, zırhımı çıkarıp atmışım bir köşeye. Kılıcıma bakıyorum, bir zamanlar onunla savaşan ben miydim diye hayretler içindeyim. Kelimeler ile o kadar sarmaş dolaş olmuşum ki, zor geliyor, cümle kurmak. Kurduğum her cümle, bir kelimelerden ayrılık gibi. Nice dizeler geçiyor dilimden, salıveriyorum onları da.

Bir tambur, bir keman, bir ney. Kesilmesin istiyorum ezgiler, tam keyif noktasına vardığında bitiyor hepsi. Saatler süren, günler süren, seni senden alan bir ezgi…

Aşık-ı biçarelerin gönlünü neyler,
Daire semâ-i tutarak ney neye söyler,
Ne der?

Düşünmeyi o kadar çok istiyorum ki… Ama düşünemeyecek kadar yoruyorum kendimi. Yemen gerektiği için yemek yiyorsun, gülmen gerektiği gülüyorsun, nefes almak bile bir gereklilik olmuş gibi. Tek istisnai durum gözyaşında, ağlaman gerektiği halde ve ağlamak istediğin halde, bir damla dahi düşmüyor. Ve tüm bu yorgunluğa rağmen yoldan geri kalmamak…

Varmak için yürüdüm, yürüdükçe yoruldum ve yoruldukça koştum…

Duraklar düşünmek olmuş, başkalarının durduğu yerde düşünüyorum artık. Kainat ile söyleşiyordum bazen, ona mektup yazmayı çoktan bıraktım. Güneş ile ay vardı, bazı sohbetlerde ise yıldızlar. Neler gösteriyor bize güneş, yıldızlar eksik bu konuda ama bir de ay. Ay ve güneş, iki zıt zamanda aydınlatıyor ve nasıl bir güzellik ki bir birlerini tamamlıyor. İkisi birden var olduğunda ise dünyayı karartıyor.

Şimdi soruyorum kendime güneşin nerede, nerede ayın? Bu soruyu bilmem ama gerçekten en başta sorduğum sorunun cevabına çok var ihtiyacım…

30 Nisan 2012 Pazartesi

Yol


Yol’dan bahsetmiş Nesimi, ne de iyi yapmış...



***

Öncelikle buradan bir teşekkürü Sid Meier amcaya yollamak isterim, Civilization efsanesinin beşinci oyunu için muhteşem bir araştırma yapmış. Saatlerin oyun başında geçtiği bu tarz strateji oyunlarında müzikler çok önemli ve gah Yunus’tan bir şeyler, gah Ömer Faruk Tekbilek’ten parçalar, gah rast makamından taksimler beni benden aldı. Aşağıda da oyundan bir parça var, yıldızları izlediğiniz gecelerde dinlemenizi öneririm…


***

“Şeriat, tarikat yoldur varana,
Hakikat, marifet candan içeru…”

Kaçımız yollarda yürürüz?

Aslında yol konusunda çok yazacak bir şeyim yok. Belki de içinde olduğumuz deryadan haberimiz yok. Sadece gözümün önündeki resmi göstermek isterim size, ona da ne derece dilim döner, fikrim yok…

Farkında olmadan doğduğumuzdan bu yana yürüyoruz ve çeşitli duraklarımız var. Bir de menzil diye tutturmuşuz, sanki acelemiz var gibi. Yolu kıymetli kılan nedir? Sadece sevdiklerimiz yanımızda olsa o yol yine kıymetli midir yoksa yolun bulunduğu yer de önemli midir? Yürüdüğüm yerler karakterimi ön plana çıkarır mı?

Sorular, sorular… Asla yalnız bırakmıyorlar. Her yolun gereksinimi farklı, kimisi yalnız yürümeni ister kimisi ise tüm yükünü bırakmanı. Kimisi seni senden daha iyi tanıyanı yanında ister, kimisi ise cananı. Bir bak hele yanındakilerin yolu ne? Kendini tanımayan için, arşı dolaşmanın manası ne?

Şimdi duraklara dönüp bakıyorum da, pek durağım olmamış. Ama soluklandığım duraklarda çok önemli yoldaşlar edinmişim. Bir de ayrıldıklarım var tabii… İnsan gelip, gidenlere bakmalı mıdır? Peki, bundan sonra da ayrılık ya da buluşma olacak mı? Durmadan da yaşamak mümkün olsa…

Bunu sadece kalbim mi söylüyor yoksa aklım da mı emin olamadım. Oysa ki bir arkadaşım keşke her şeyi aklımızla yapsaydık dediğimizde söylemişti, dünya daha güzel bir yer olur muydu diye…

Ve şimdi yine düşünüyorum şu an parmaklarımız sahibi miyim diye. Gözümde bir perde, önümde bir bulut. Parmaklarım uyuşuk, dilimde dudağımda bir zincir. Zincire takılma, o kontrolüme vurulmuş, durduramıyor, kim bilir daha neler söyler…

25 Nisan 2012 Çarşamba

Ateş ve Sabır

Şunu fark ettim, uzun uzadıya yazılar yazarak, konuşmalar yaparak, nasihat vererek falan insanların bir şeyleri değiştirmesini sağlamak çok zor. Değişimi sağlayacak düzeydeki insanların beyinlerini böyle şeyler harekete geçirmiyor. Ancak sorular onların beyinlerini canlandırıyor, hayat karşılarına problem çıkarttığında ondan zevk alıyorlar.

Belki de bu sebeple zeki insanların birçoğu hiçbir şey yokken dahi kafalarına bir şey takmayı çok seviyorlar.

***

Beklemekten bahsetmeyi isterim bu yazımda.

İnsanlar neyi beklerler? Kaderlerini? Geleceği? Sonucu?

Bir gerçek var ki hayat bir ateşten ibaret, bizler de o ateşin bir parçası. Her bir parçamız aslında bir kor parçası. Eninde sonunda yanacak ancak yakından baktığında farklı bazıları. Hepsi duruyor gibi, ateş elbet ulaşacak ancak kimisi bekliyor, kimisi sabrediyor.

Ateşe düştüğünde belli oluyor bekleyenler ve sabredenler.

Ateş odunu sardığında közler etrafa saçılmaya başlıyor. Hepsinin acelesi varmış gibi büyük bir hızla ayrılıyorlar. Dikkat ettim de ayrılık zamanında hepsi yıldızlara yükseliyor. Yükseliyorlar, yükseliyorlar… Sonra biraz yavaşlama oluyor, acaba özlem mi duyuyorlar ayrıldıkları yere, yoksa vardıkları yer mi tatmin etmiyor.

Birileri ağır ağır yanıp görevini yerine getirirken, büyük bir hızla kaçanlar yavaş yavaş sönüyor. Ulaşmayı istedikleri yıldızlara attıkları adımlar yavaşlarken, daha niceleri yeni yola çıkıyor. Pişmeyi bekleyenler daha sonra kül olup karışıyorlar toprağa, suya ve bir yolculuk daha başlıyor, tekrar bir ağaca can verip sonra yine pişmek için. Ancak ne gariptir ki o ihanet edenlere de kül olma hakkı veriliyor. Sanki hallerine acıyan birisi varmış gibi…

Merak etmiyor değilim acaba beklemeyi bilip de sabretmeyi bilmeyenler, hep aynı köz parçaları mı?