13 Mayıs 2012 Pazar

Nicedir

Sarhoşlukla geliyor
Suretin ve aşkın…
Yalvardım sana çok,
Kaldır engelleri aradan
Acizim ben,
Yetmiyor gücüm
Yazarım buraya satırlar
Anlarlar mı bilmiyorum…

Suretin gördüm bugün,
Bir gülümseyip gitti.
Sen mi koydun karşıma onu,
Yoksa kendisi mi geldi?
Aşıkların halinden,
Yalnız sen anlarsın,
Pişirmek için mi,
Harlı ateşe atarsın?

Kendimi bulmak için,
Çıktım bu sefere.
Buldum bu güzelliği,
Gül bahçelerinde.
Bulduklarım var elbet,
Birkaç tane.
Uykularım zehir oldu,
Hayalin beklentisiyle…

Yunus’a baktım,
Mevlana’ya, Fuzuli’ye…
Can mı daha önde,
Yoksa canan mı?
Can, canan karışmış,
Hepsinde birbirine.
Ne candan geçerim derler,
Ne canandan.
Bir yol var mıdır gidecek,
Can olmadan yâre?

Güller,
Ve gül yüzlüler.
Can,
Ve canan…

Canandan geçmişim,
Can demez oldum nicedir.
Yüzüm asılmış,
Suskunum nicedir.
Dil mi söylemeli,
Her şeyi, her zaman?
Halden anlayanım yok,
Yalnızım nicedir…

Gözlerim ağrıyor,
Tutmaktan gözyaşımı.
Pınarı tutan sensin
Aç ne olur kapını.
Normalde yazamam,
Harfler karışır.
Özlerim güzelliğini,
Görmedim nicedir…

Her şey bulanık,
Her şey karışık.
Yuvarlanıp gidiyor,
Yaptığım her şey.
Sıcaklığın yok yanımda,
Nerede ellerin?
Hissedemem sıcaklığını,
Hasretim nicedir…

9 Mayıs 2012 Çarşamba

Ve Bulmak...

İnsan bulduğunu ne zaman farkeder?

Uzunca zaman oldu herhalde sarhoş olmayalı, zırhımı çıkarıp atmışım bir köşeye. Kılıcıma bakıyorum, bir zamanlar onunla savaşan ben miydim diye hayretler içindeyim. Kelimeler ile o kadar sarmaş dolaş olmuşum ki, zor geliyor, cümle kurmak. Kurduğum her cümle, bir kelimelerden ayrılık gibi. Nice dizeler geçiyor dilimden, salıveriyorum onları da.

Bir tambur, bir keman, bir ney. Kesilmesin istiyorum ezgiler, tam keyif noktasına vardığında bitiyor hepsi. Saatler süren, günler süren, seni senden alan bir ezgi…

Aşık-ı biçarelerin gönlünü neyler,
Daire semâ-i tutarak ney neye söyler,
Ne der?

Düşünmeyi o kadar çok istiyorum ki… Ama düşünemeyecek kadar yoruyorum kendimi. Yemen gerektiği için yemek yiyorsun, gülmen gerektiği gülüyorsun, nefes almak bile bir gereklilik olmuş gibi. Tek istisnai durum gözyaşında, ağlaman gerektiği halde ve ağlamak istediğin halde, bir damla dahi düşmüyor. Ve tüm bu yorgunluğa rağmen yoldan geri kalmamak…

Varmak için yürüdüm, yürüdükçe yoruldum ve yoruldukça koştum…

Duraklar düşünmek olmuş, başkalarının durduğu yerde düşünüyorum artık. Kainat ile söyleşiyordum bazen, ona mektup yazmayı çoktan bıraktım. Güneş ile ay vardı, bazı sohbetlerde ise yıldızlar. Neler gösteriyor bize güneş, yıldızlar eksik bu konuda ama bir de ay. Ay ve güneş, iki zıt zamanda aydınlatıyor ve nasıl bir güzellik ki bir birlerini tamamlıyor. İkisi birden var olduğunda ise dünyayı karartıyor.

Şimdi soruyorum kendime güneşin nerede, nerede ayın? Bu soruyu bilmem ama gerçekten en başta sorduğum sorunun cevabına çok var ihtiyacım…

30 Nisan 2012 Pazartesi

Yol


Yol’dan bahsetmiş Nesimi, ne de iyi yapmış...



***

Öncelikle buradan bir teşekkürü Sid Meier amcaya yollamak isterim, Civilization efsanesinin beşinci oyunu için muhteşem bir araştırma yapmış. Saatlerin oyun başında geçtiği bu tarz strateji oyunlarında müzikler çok önemli ve gah Yunus’tan bir şeyler, gah Ömer Faruk Tekbilek’ten parçalar, gah rast makamından taksimler beni benden aldı. Aşağıda da oyundan bir parça var, yıldızları izlediğiniz gecelerde dinlemenizi öneririm…


***

“Şeriat, tarikat yoldur varana,
Hakikat, marifet candan içeru…”

Kaçımız yollarda yürürüz?

Aslında yol konusunda çok yazacak bir şeyim yok. Belki de içinde olduğumuz deryadan haberimiz yok. Sadece gözümün önündeki resmi göstermek isterim size, ona da ne derece dilim döner, fikrim yok…

Farkında olmadan doğduğumuzdan bu yana yürüyoruz ve çeşitli duraklarımız var. Bir de menzil diye tutturmuşuz, sanki acelemiz var gibi. Yolu kıymetli kılan nedir? Sadece sevdiklerimiz yanımızda olsa o yol yine kıymetli midir yoksa yolun bulunduğu yer de önemli midir? Yürüdüğüm yerler karakterimi ön plana çıkarır mı?

Sorular, sorular… Asla yalnız bırakmıyorlar. Her yolun gereksinimi farklı, kimisi yalnız yürümeni ister kimisi ise tüm yükünü bırakmanı. Kimisi seni senden daha iyi tanıyanı yanında ister, kimisi ise cananı. Bir bak hele yanındakilerin yolu ne? Kendini tanımayan için, arşı dolaşmanın manası ne?

Şimdi duraklara dönüp bakıyorum da, pek durağım olmamış. Ama soluklandığım duraklarda çok önemli yoldaşlar edinmişim. Bir de ayrıldıklarım var tabii… İnsan gelip, gidenlere bakmalı mıdır? Peki, bundan sonra da ayrılık ya da buluşma olacak mı? Durmadan da yaşamak mümkün olsa…

Bunu sadece kalbim mi söylüyor yoksa aklım da mı emin olamadım. Oysa ki bir arkadaşım keşke her şeyi aklımızla yapsaydık dediğimizde söylemişti, dünya daha güzel bir yer olur muydu diye…

Ve şimdi yine düşünüyorum şu an parmaklarımız sahibi miyim diye. Gözümde bir perde, önümde bir bulut. Parmaklarım uyuşuk, dilimde dudağımda bir zincir. Zincire takılma, o kontrolüme vurulmuş, durduramıyor, kim bilir daha neler söyler…

25 Nisan 2012 Çarşamba

Ateş ve Sabır

Şunu fark ettim, uzun uzadıya yazılar yazarak, konuşmalar yaparak, nasihat vererek falan insanların bir şeyleri değiştirmesini sağlamak çok zor. Değişimi sağlayacak düzeydeki insanların beyinlerini böyle şeyler harekete geçirmiyor. Ancak sorular onların beyinlerini canlandırıyor, hayat karşılarına problem çıkarttığında ondan zevk alıyorlar.

Belki de bu sebeple zeki insanların birçoğu hiçbir şey yokken dahi kafalarına bir şey takmayı çok seviyorlar.

***

Beklemekten bahsetmeyi isterim bu yazımda.

İnsanlar neyi beklerler? Kaderlerini? Geleceği? Sonucu?

Bir gerçek var ki hayat bir ateşten ibaret, bizler de o ateşin bir parçası. Her bir parçamız aslında bir kor parçası. Eninde sonunda yanacak ancak yakından baktığında farklı bazıları. Hepsi duruyor gibi, ateş elbet ulaşacak ancak kimisi bekliyor, kimisi sabrediyor.

Ateşe düştüğünde belli oluyor bekleyenler ve sabredenler.

Ateş odunu sardığında közler etrafa saçılmaya başlıyor. Hepsinin acelesi varmış gibi büyük bir hızla ayrılıyorlar. Dikkat ettim de ayrılık zamanında hepsi yıldızlara yükseliyor. Yükseliyorlar, yükseliyorlar… Sonra biraz yavaşlama oluyor, acaba özlem mi duyuyorlar ayrıldıkları yere, yoksa vardıkları yer mi tatmin etmiyor.

Birileri ağır ağır yanıp görevini yerine getirirken, büyük bir hızla kaçanlar yavaş yavaş sönüyor. Ulaşmayı istedikleri yıldızlara attıkları adımlar yavaşlarken, daha niceleri yeni yola çıkıyor. Pişmeyi bekleyenler daha sonra kül olup karışıyorlar toprağa, suya ve bir yolculuk daha başlıyor, tekrar bir ağaca can verip sonra yine pişmek için. Ancak ne gariptir ki o ihanet edenlere de kül olma hakkı veriliyor. Sanki hallerine acıyan birisi varmış gibi…

Merak etmiyor değilim acaba beklemeyi bilip de sabretmeyi bilmeyenler, hep aynı köz parçaları mı?

17 Nisan 2012 Salı

Arayış

“İnsan bu kadar tam iken gene de hala eksik hissedebilir mi? Ya da mutluyken kederli olabilir mi? Gündüzlerim bu kadar parlak, tatminkar ve noksansız iken, başarıdan başarıya mertebeden mertebeye yükselirken, nedendir her gece rüyamda yana yakıla birini arayışım?”

İnsan aradıklarından mı korkar yoksa bulacaklarından mı?

İnsanın en değerli vaktidir uyku vakti, birçoğumuzun kendine ayırdığı tek vakittir belki de. Ve düşünsenize o vaktin de elinizden kayıp gittiğini. Bir gece uykumuzun kaçması dahi bu kadar canımızı sıkıyorsa, düşünsenize bir de uyku vaktinin size zehir olduğunu, her gece ter içinde uyandığınızı, nefesinizin kesildiğini.

Kendi derinliklerimizde aranmaz mıyız geceleri? Aradıklarımızı bulma isteğinden feda etmez miyiz gecelerimizi, uykumuzu? Aslında ararken bizi düşündürendir, bulacaklarımız. En büyük endişesi olur insanın bazen “Bulduğum, aradığıma değecek mi?” sorusu.

“Değer” korkusundan dolayı insan bulmaktan da korkar hale gelir mi peki?

Sadece değer sebep değildir korkmaya. İnsanoğlu yapısı gereği sürekli bir arayıştadır, yanında olandan daha ötesi, daha mükemmeli… Uzar da gider bu liste. Ancak bazen öyle şeyleri aramaya başlar ki, onu düşleyemez bile. Hayal edemeyeceklerini ararken insan korkar olur bulmaktan. Bulunca ne yapacak ki?!

Bir kelimeden yine nerelere geldik. Bir kelimeden bu kadar ilerleyişimde, son zamanlarda artan yazı sayısında şüphesiz ki yürümenin de katkısı var. Gecenin zehir olmasına takılmamak gerekiyor. Gülüp geçmek böyle bir şey olsa gerek. Arsızlıktan dolayı değil, sarhoşluktan sonraki dinginlik dememiz daha doğru olur.

6 Nisan 2012 Cuma

Efkar

Şahın bahçesinde ben garip bülbül,
Efkârım artmakta halim pek müşkül.

Efkâr kelimesini duyunca insanların ilk tepkisi “Hayrola sevgilinden mi ayrıldın?” oluyor nedense. Kaç kişi ne demek olduğunu biliyor ki acaba?

“Fikr”in çoğuludur efkâr, Arapçadır, fikirler anlamına gelir. Ve nedendir bilinmez insanlar efkâr ile sigara, alkol benzeri şeyler arasında bir bağ kurmuşlar. Sarhoş olmaya gerek mi vardır efkâr için?

Bu yazıyı yazma isteğim Çarşamba akşamı dostlarla geçirdiğim keyifli ve derin bir sohbetten sonra doğdu. Nicedir aramak ile ilgili biriken düşünceleri kaleme almayı düşlemiştim ancak o sohbetten sonra çok daha güzel bir bağ çıktı ortaya.

Koskoca bir orman düşün, gece vakti. Ürkütücü sesler geliyor çevrenden. Kim girmek ister ki ormana? Peki bir kör, sağır için de bu ortam aynı korkunçluğu verir mi? Karanlıkta görmeye çalıştıklarımız, tehlike sinyalleriyle duyduklarımız ne kadar gerçek olabilir ki?

Ancak aramaktan başka bir şey düşünmeyen, aradığı şeyin yokluğundan deli olmuş birisi girecektir ormana.

Peki aramakla düşünmek arasında bir fark var mıdır?

Pek çok insan düşünüyor çevrende ve onlar ne kadar rahat. Rahatsızlık verir mi durum? Yüzeyde kalanlar elbette düşünmekten korkmaz ki. Korkuyorsan asıl düşünmekten, korkun derinliktir. Sahte izler ve yansımalarla korkarsın ama ormana girmeden kim yol alabilir? Uykusuz geçen birkaç gece ve sarhoş gibi dolaştığın birkaç günden sonra anlarsın derinliği, işte o zaman insan kendi derinliğinden ürperir.

Ne yazık ki bu ilk tecrübe sonrası ziyaret sıklığı azalıyor ya da ziyaretler çok kısa sürüyor. Şems aradığına karşılık kendisini feda etmiş ve o aradığını bulmak için de üstüne binlerce kilometre yol çekmiş. Gecelerini yılan, gündüzünü sarhoş kılmayan, ulaşamıyor aradığına. Ancak Şems’in dolaşmak ile iç yolculuk bağı böyle kuruluyor.

22 Mart 2012 Perşembe

Neden Yürürüm?


  Yürümek kadar güzel kaç şey var şu dünyada, gezip görmek, her seferinde farklı bir gözle bakmak. Hep aynı rota, üstünkörü baktığında hep aynı şeyler demek aslında oysaki doğada kaç şey aynı kalmayı başarabiliyor ki? Çeşmeden her defasında kuşlar su içmiyor, yahut top oynayanlar hep aynı çocuklar değil…



  Şems ile ilgili bir yazı okurken, kendi söylediği şöyle bir terim dikkatimi çekti: “Halvete yolda girmek.” Sonrasında bu konu hakkında etraflıca düşündüm ki, Şems’ten sonra aklıma gelen ilk isim Yunus oldu. O dönemi incelediğimizde bir çok insan kendisini Allah’a yaklaştırmak, kendi içine bir yolculuk yapmak için bir kişinin içine ancak sığabildiği yerlerde belli bir süre kalmalarına deniyor halvet.

  O kadar kıymetli konular ki bunlar, insan kendi içine olan duvarlarını yıktığında, kendisini bilmeye başladığında aslında her şeyi bilmeye başlıyor, Allah’a yakınlaşıyor. Peki, bu kadar önemli şeylerle uğraşırken dışarının günlük akışı seni ne denli ilgilendirir? Ne kadar yolundan, düşünmekten alıkoyar?

Bir martı sesi yahut karşına çıkan engel seni düşündüklerinden alıkoyuyorsa, o düşüncelerin senin için kıymeti nedir hiç düşündün mü?
 
  Dışarıya kapatıyorsun zihnini ve bir o kadar da açıksın aslında. Düşüncelere dalmış yürüyorsun ve aynı zamanda Gülhane’deki çınarı dikkatle izliyorsun çünkü o da senden birkaç iz taşıyor üstünde. Nefes alış verişindeki ritim ve yürüyüşündeki dinginliğin aynısı Bebek sahilindeki yatlarda, teknelerde de yok mu? 

İçeriyi mi yoksa dışarıyı mı düşündüğünü bilmediğin noktada bırak kendini, o an ne sen varsın tam olarak, ne de üzerinde yürüdüğün toprak.

  Bir nebze olsun anlatabilmişimdir umarım, neden bu kadar çok seviyorum yürümeyi. Düşünmek için odamızın kapısını kapatmaya lüzum yok yahut ulvi bir ortam yaratmak adına geceyi beklemeye gerek yok. Hele ki İstanbul gibi bir şehirde yaşıyorsanız eğer daha da şanslısınız demektir. Her ne olursa olsun basacağınız toprak, içinize çekeceğiniz bir hava ve düşünme yetiniz olduğu sürece her şey hazır demektir.

Ben yürürem yane yane
Aşk boyadı beni kane