25 Nisan 2012 Çarşamba

Ateş ve Sabır

Şunu fark ettim, uzun uzadıya yazılar yazarak, konuşmalar yaparak, nasihat vererek falan insanların bir şeyleri değiştirmesini sağlamak çok zor. Değişimi sağlayacak düzeydeki insanların beyinlerini böyle şeyler harekete geçirmiyor. Ancak sorular onların beyinlerini canlandırıyor, hayat karşılarına problem çıkarttığında ondan zevk alıyorlar.

Belki de bu sebeple zeki insanların birçoğu hiçbir şey yokken dahi kafalarına bir şey takmayı çok seviyorlar.

***

Beklemekten bahsetmeyi isterim bu yazımda.

İnsanlar neyi beklerler? Kaderlerini? Geleceği? Sonucu?

Bir gerçek var ki hayat bir ateşten ibaret, bizler de o ateşin bir parçası. Her bir parçamız aslında bir kor parçası. Eninde sonunda yanacak ancak yakından baktığında farklı bazıları. Hepsi duruyor gibi, ateş elbet ulaşacak ancak kimisi bekliyor, kimisi sabrediyor.

Ateşe düştüğünde belli oluyor bekleyenler ve sabredenler.

Ateş odunu sardığında közler etrafa saçılmaya başlıyor. Hepsinin acelesi varmış gibi büyük bir hızla ayrılıyorlar. Dikkat ettim de ayrılık zamanında hepsi yıldızlara yükseliyor. Yükseliyorlar, yükseliyorlar… Sonra biraz yavaşlama oluyor, acaba özlem mi duyuyorlar ayrıldıkları yere, yoksa vardıkları yer mi tatmin etmiyor.

Birileri ağır ağır yanıp görevini yerine getirirken, büyük bir hızla kaçanlar yavaş yavaş sönüyor. Ulaşmayı istedikleri yıldızlara attıkları adımlar yavaşlarken, daha niceleri yeni yola çıkıyor. Pişmeyi bekleyenler daha sonra kül olup karışıyorlar toprağa, suya ve bir yolculuk daha başlıyor, tekrar bir ağaca can verip sonra yine pişmek için. Ancak ne gariptir ki o ihanet edenlere de kül olma hakkı veriliyor. Sanki hallerine acıyan birisi varmış gibi…

Merak etmiyor değilim acaba beklemeyi bilip de sabretmeyi bilmeyenler, hep aynı köz parçaları mı?

17 Nisan 2012 Salı

Arayış

“İnsan bu kadar tam iken gene de hala eksik hissedebilir mi? Ya da mutluyken kederli olabilir mi? Gündüzlerim bu kadar parlak, tatminkar ve noksansız iken, başarıdan başarıya mertebeden mertebeye yükselirken, nedendir her gece rüyamda yana yakıla birini arayışım?”

İnsan aradıklarından mı korkar yoksa bulacaklarından mı?

İnsanın en değerli vaktidir uyku vakti, birçoğumuzun kendine ayırdığı tek vakittir belki de. Ve düşünsenize o vaktin de elinizden kayıp gittiğini. Bir gece uykumuzun kaçması dahi bu kadar canımızı sıkıyorsa, düşünsenize bir de uyku vaktinin size zehir olduğunu, her gece ter içinde uyandığınızı, nefesinizin kesildiğini.

Kendi derinliklerimizde aranmaz mıyız geceleri? Aradıklarımızı bulma isteğinden feda etmez miyiz gecelerimizi, uykumuzu? Aslında ararken bizi düşündürendir, bulacaklarımız. En büyük endişesi olur insanın bazen “Bulduğum, aradığıma değecek mi?” sorusu.

“Değer” korkusundan dolayı insan bulmaktan da korkar hale gelir mi peki?

Sadece değer sebep değildir korkmaya. İnsanoğlu yapısı gereği sürekli bir arayıştadır, yanında olandan daha ötesi, daha mükemmeli… Uzar da gider bu liste. Ancak bazen öyle şeyleri aramaya başlar ki, onu düşleyemez bile. Hayal edemeyeceklerini ararken insan korkar olur bulmaktan. Bulunca ne yapacak ki?!

Bir kelimeden yine nerelere geldik. Bir kelimeden bu kadar ilerleyişimde, son zamanlarda artan yazı sayısında şüphesiz ki yürümenin de katkısı var. Gecenin zehir olmasına takılmamak gerekiyor. Gülüp geçmek böyle bir şey olsa gerek. Arsızlıktan dolayı değil, sarhoşluktan sonraki dinginlik dememiz daha doğru olur.

6 Nisan 2012 Cuma

Efkar

Şahın bahçesinde ben garip bülbül,
Efkârım artmakta halim pek müşkül.

Efkâr kelimesini duyunca insanların ilk tepkisi “Hayrola sevgilinden mi ayrıldın?” oluyor nedense. Kaç kişi ne demek olduğunu biliyor ki acaba?

“Fikr”in çoğuludur efkâr, Arapçadır, fikirler anlamına gelir. Ve nedendir bilinmez insanlar efkâr ile sigara, alkol benzeri şeyler arasında bir bağ kurmuşlar. Sarhoş olmaya gerek mi vardır efkâr için?

Bu yazıyı yazma isteğim Çarşamba akşamı dostlarla geçirdiğim keyifli ve derin bir sohbetten sonra doğdu. Nicedir aramak ile ilgili biriken düşünceleri kaleme almayı düşlemiştim ancak o sohbetten sonra çok daha güzel bir bağ çıktı ortaya.

Koskoca bir orman düşün, gece vakti. Ürkütücü sesler geliyor çevrenden. Kim girmek ister ki ormana? Peki bir kör, sağır için de bu ortam aynı korkunçluğu verir mi? Karanlıkta görmeye çalıştıklarımız, tehlike sinyalleriyle duyduklarımız ne kadar gerçek olabilir ki?

Ancak aramaktan başka bir şey düşünmeyen, aradığı şeyin yokluğundan deli olmuş birisi girecektir ormana.

Peki aramakla düşünmek arasında bir fark var mıdır?

Pek çok insan düşünüyor çevrende ve onlar ne kadar rahat. Rahatsızlık verir mi durum? Yüzeyde kalanlar elbette düşünmekten korkmaz ki. Korkuyorsan asıl düşünmekten, korkun derinliktir. Sahte izler ve yansımalarla korkarsın ama ormana girmeden kim yol alabilir? Uykusuz geçen birkaç gece ve sarhoş gibi dolaştığın birkaç günden sonra anlarsın derinliği, işte o zaman insan kendi derinliğinden ürperir.

Ne yazık ki bu ilk tecrübe sonrası ziyaret sıklığı azalıyor ya da ziyaretler çok kısa sürüyor. Şems aradığına karşılık kendisini feda etmiş ve o aradığını bulmak için de üstüne binlerce kilometre yol çekmiş. Gecelerini yılan, gündüzünü sarhoş kılmayan, ulaşamıyor aradığına. Ancak Şems’in dolaşmak ile iç yolculuk bağı böyle kuruluyor.

22 Mart 2012 Perşembe

Neden Yürürüm?


  Yürümek kadar güzel kaç şey var şu dünyada, gezip görmek, her seferinde farklı bir gözle bakmak. Hep aynı rota, üstünkörü baktığında hep aynı şeyler demek aslında oysaki doğada kaç şey aynı kalmayı başarabiliyor ki? Çeşmeden her defasında kuşlar su içmiyor, yahut top oynayanlar hep aynı çocuklar değil…



  Şems ile ilgili bir yazı okurken, kendi söylediği şöyle bir terim dikkatimi çekti: “Halvete yolda girmek.” Sonrasında bu konu hakkında etraflıca düşündüm ki, Şems’ten sonra aklıma gelen ilk isim Yunus oldu. O dönemi incelediğimizde bir çok insan kendisini Allah’a yaklaştırmak, kendi içine bir yolculuk yapmak için bir kişinin içine ancak sığabildiği yerlerde belli bir süre kalmalarına deniyor halvet.

  O kadar kıymetli konular ki bunlar, insan kendi içine olan duvarlarını yıktığında, kendisini bilmeye başladığında aslında her şeyi bilmeye başlıyor, Allah’a yakınlaşıyor. Peki, bu kadar önemli şeylerle uğraşırken dışarının günlük akışı seni ne denli ilgilendirir? Ne kadar yolundan, düşünmekten alıkoyar?

Bir martı sesi yahut karşına çıkan engel seni düşündüklerinden alıkoyuyorsa, o düşüncelerin senin için kıymeti nedir hiç düşündün mü?
 
  Dışarıya kapatıyorsun zihnini ve bir o kadar da açıksın aslında. Düşüncelere dalmış yürüyorsun ve aynı zamanda Gülhane’deki çınarı dikkatle izliyorsun çünkü o da senden birkaç iz taşıyor üstünde. Nefes alış verişindeki ritim ve yürüyüşündeki dinginliğin aynısı Bebek sahilindeki yatlarda, teknelerde de yok mu? 

İçeriyi mi yoksa dışarıyı mı düşündüğünü bilmediğin noktada bırak kendini, o an ne sen varsın tam olarak, ne de üzerinde yürüdüğün toprak.

  Bir nebze olsun anlatabilmişimdir umarım, neden bu kadar çok seviyorum yürümeyi. Düşünmek için odamızın kapısını kapatmaya lüzum yok yahut ulvi bir ortam yaratmak adına geceyi beklemeye gerek yok. Hele ki İstanbul gibi bir şehirde yaşıyorsanız eğer daha da şanslısınız demektir. Her ne olursa olsun basacağınız toprak, içinize çekeceğiniz bir hava ve düşünme yetiniz olduğu sürece her şey hazır demektir.

Ben yürürem yane yane
Aşk boyadı beni kane

21 Şubat 2012 Salı

Ateş


İnsan niye aşık olur? Aslında kendimden başlayayım bu soruya ki çok da sordum kendime, Osman niye aşık olur?

Bir çok farklı açıklama dönüyor bu konuda. Kimisi kendimizde olmayan şeyleri tamamlama dürtüsüyle sevdiğimizi söylüyor, kimisi de her şeyin merkezine kendimizi koyduğumuzu sadece kendimizi düşündüğümüzü, kendimizi iyi hissetmemiz için sevdiğimizi söylüyor. Kimisi sonsuz aşkın peşinde, kimisi ne aradığını dahi bilmiyor…

Aşkın bendeki yeri farklı aslında, beni ben yapan şey olduğundan seviyorum aşkı, mayama karıştığından. İnsanın bazı şeyleri tanıması için, bazı duygularının varlığını fark etmesi için aşık olması gerekiyor. Öyle ruhani şeylere gerek yok, bayağı birine aşık olmalı.

Ayıplanmalı belki de sırf bu aşk için insan, nefis ancak o zaman sürünmeye başlıyor yerlerde. Arada kalmalı, sarhoşluk ile gerçek arasında… Evrene, kainata bakmaya gerek yok aslında acizliğimizi görmek için, aşıkken aynaya bakmak yeterli, ya da başını bağrına yaslamak… Ne denli acı çektiğini görüyorsun o zaman, ateşin bir gönlü nasıl terbiye ettiğini.

Acaba Yunus, Elif’e aşık olmasaydı hiç, bu denli yana yana dolaşabilir miydi? Ya da Celaleddin her dua edişinde cennet ve cehennemden ziyade aşkı istemeseydi, Mevlana olabilir miydi? Cihangir Abi’nin Zirve’de söylediği gibi insan gönlüyle pişiyor, orada harlanan bu ateş damarlarında dönüyor.

Kim kendisini bilerek ateşe atar ki? Kızıyorum bazen kendime, ne gerek var bu kadar yakmaya kendini diye. Fuzuli boşuna dememiş;
“Sakın isteme sevdayı gam aşkta her an
Kim istedi sevdayı gamlı aşk ziyandır”
diye. Ama yanmanın dahi bir lezzeti var, aşk için yanıyorsan eğer. Her defasında bu tadı almak için yürüyorsun ateşe…

12 Ocak 2012 Perşembe

Şiir

Ben seni bilmez idim
Aşık olmadan evvel…

Bazen bir çözülüyor dilim, sayfalar dolusu şeyler yazıyorum. Bazen de tıpkı bu gece ki gibi bir zincir daha vuruluyor, bir kelime düşmüyor. Neler anlatmak istiyorum hiçbir fikrim yok ama rahatlamak için bir şeyler karalamalıyım.

                                                          ***

İnsan bir kere şiire kafiyeye alıştı mı, ne zaman kalem alsa eline, ne zaman geçse klavyenin başına sürekli böyle şeyler geliyor aklına. Neden şiir yazmaya başladığımdan bahsetmek isterim bu yazımda.

Daha önceki bir yazımda belirttiğim bir beyitle başlamak isterim:

Şem'i gör kim meclisinde ağlayıp başdan çıkar
Hoş yanar yıkılır ey şem-i şebistânım sana*

Avni’yi kaç kişi tanır. Asıl şöyle sorayım onu Avni olarak kaç kişi tanır. Bu ve benzeri satırları, çizdiği top tasarımlarının arka sayfalarına yazmıştır kendisi. Her zaman söylerim, örnek aldığım insan. Bir devleti imparatorluk yap, iki imparatorluğa son vererek bugüne kadar başarılamamış olanı yap, hayal edilemeyecek topları tasarla, peygamberin övgüsünü al, papa senin vefatını 3 gün çan çalarak kutlatsın ama gel gör ki, bu kadar başarı seni kibirlendireceği yerde sen tebaaya yakın durmayı başar, sevdiğin gönül için üstteki beyiti yazmayı başar. Düşünün ki onun kadar yıkılmaz görünen birisi yok ama o aşk için bu tasvirleri kullanabiliyor, mumun eriyip yanıp harap olmasını kendisine benzetebiliyor.

Tahmin edebiliyorsunuzdur, Avni mahlası ile beyitleri yazan kişi Fatih. İnsanların çeşitli gruplara özendiği, hayat tarzlarını onlarınki gibi yaptığı bir dönemde benim de özenmem gayet normal. Hayatımızın birçok evresinde birilerine özendiğimiz oluyordur. Ancak yanlışı herhalde günün modasından yüzyıllar öncesindeki kişilere özendiğim noktada yapıyorum, bu sebeple insanlar beni biraz garip buluyor. Sözlerine değer verdiğim bir büyüğümün kitabında “Özüne Özenmek” diye bir dize var, hatta “ÖZ”e çok daha büyük vurgu yapılmış.

Şiir konusunda da yola çıktığım nokta Fatih oldu ancak onu özümseyebilmiştim, sürekli beynini kullanan birisi olarak büyümüştüm. Hatta bir gün bir arkadaşıma dert yanmıştım, “ Keşke her şeyi aklımıza danışıp yapsaydık” diye, o zamanlar onun “Hayat bu kadar güzel olur muydu?” soru-cevap karışımını anlamamıştım…

Şüphesiz ki 19 yaşında tahta çıktığı bir devleti bu noktalara getirmesi muhteşem bir aklın göstergesiydi, peki ya sevdiğine karşı olan aşkını böyle anlatabilmesi? Kaç tane benim diyen “zeki” babayiğit anlatabilir aşkını böyle? Çok sonradan öğrendim aslında derya deniz bir gönülle eşleşmeyen akıl ziyandan ibaretmiş. Haa hiç mi gönül başa bela açmıyor orası tamamen farklı bir konu, defalarca kalp yüzünden aklımın çaresiz kaldığına şahit oldum…

O günden sonra karalamaya başladım bir şeyler, şimdilik sadece o dedelere layık torun olmaya çalışıyoruz. Arayan Mecnun olduğunda karşına çıkıyor ancak Leyla ve ancak Leyla’ya olan aşk yetiyor bir şeyler dökülmesine, ancak onun şarabı sarhoş ediyor…

Dilberinden rahm eger olmasa ol dil-hastaya
Kimseler derdine derman idemez imkan olup **

                                                          ***

(*): Muma da bak! Senin (bulunduğun) meclisinde ağlayıp baştan çıkmakta. Ey odamı aydınlatan! O mum senin için ne de hoş yanıp yıkılıyor.
(**):     Gönlünü alan rahmet etmezse gönül hastasına,
    Kimsenin (o hastanın) derdine derman olması mümkün olmaz.

27 Aralık 2011 Salı

Mecnun

Yine aşkından tatmak için,
İçtim bir testi şarap.
Dilim dolanıyor ağzıma,
Söyle hakkım bu mudur?

Kelimeler karışıyor,
Sözlerin dilimde.
Yetmiyor güzel cemalin,
Ateşimi söndürmeye.
Bitabım, yorgunum ne olur duy.
Sevgin akıyor damla damla gözümden,
Sesim sönmüş, ışığım sönmüş.
Benzim solmuş,
Ben yine de beklerim.

Bana benden yakınsın,
Niye kendini kaçırırsın.
Gelmez mi sesim sana?
İçime akıttığım incilerle,
Boğuldum artık.
Dağa taşa vurasım gelir,
Kendimi.
Sana olan yol yürümekle bitmez,
Söyle nasıl geleyim?

Birkaç parça tahta,
Ve bir beyaz çarşaf.
Bu mudur yolluğum?
En güzel kıyafeti seçerim.
Bulamadım dengini,
Bu dünyada ararım.
Kaldır engeli aradan,
Sevginden tadayım.
Hasretin midir,
Acep benim sınavım?

Hazır mıyım diye sorma,
Kaç kişi geldi sana hazır?
Pişmek için,
Herkes sırada.
Ateşten korkan canlar,
Girmez harlı ateşe.
Canımı attım ateşin ortasına,
Pervane misali yanarım.

Sözüm ulaşmadı sana,
Feryadım eksik kaldı.
Yağan kar misali,
İnciler beyaza boyadı.
Merhamet et ne olur,
Ortada tek kaldım.
Kurutma bari bu pınarı,
Yunus’tan ben bunu aldım…

Sevdiğini sevdim,
Kırmaktan kaçındım.
Kaldı yine de boynum bükük,
Kapından ayrılmadım.
Sen kovma bari beni,
Kalmadı başka kapım.

Anlamadıysam seni,
Anlat bana kendini.
Hiç değerim yok mu?
Aklım çıktı baştan…
Zincir vurdum kendime,
Döndür beni özüme.
Gurbet bana zor gelir,
Yine dışarlardayım…

Köz düştü içime,
Bırakırım ki yansın.
Od’un lezzeti dilimde,
Harlamak için ateşi, odun taşırım.
Gözümden akan yaşlar,
Pınarı oldu, akar gider.
Yaşamın kaynağı,
Toprak çekti beni.
İlk nefesim gitti,
Bedenimden canım gitti.
Közdüm ateş oldum,
Tozdum güneş oldum.

Ararım seni mahlukat içinde,
Korkarım bulamazsam.
Yirmi senedir ayrıyım,
Özledim artık seni.
Musiki yetmedi,
Sarhoş olmam mı lazım?
Her gece çağırdım seni,
Ziyaretini beklerim.
Kitap yazsam bitmişti,
Karıştım da duruldum.
Yorgunluğum daha arttı,
Kapandı gözlerim.

Deniz mürekkep olsa yetmez,
Anlatmak için içimdekileri.
Demir alamıyorum,
Çakıldım buralarda.
Elim kolum uyuşuk,
Sensin aslında yazan.
Yar demek isterim sana,
Mevlana’dan utanırım.

Nicedir özlemin,
Uzattı sözlerimi.
Layığındır bu dil,
Seninle gelenlerin eseri.
Sabahı özlerim,
Seninle doğacak güneşi.
Ben senden geçmedim,
Yürürüm bu yolda,
Hatırla hep seninleyim.

Dünyadaki güzelliğini,
Getir ne olur yanıma.
İsminle sarhoş olurum,
Var mı daha güzeli?
Seni bilir aslında,
Yalnız seni tanır.
Bu dünyadaki aynanda,
Bir güzel tebessüm.

Dünyaya bulandık biz,
Harcımız bellidir.
Değerimiz dünyalık,
Ararız dengimizi.
Nasıl sayarım kendimi,
Sevdiklerine denk.
Kafiyeler yetmez,
Yetmez bir güzel dize.
Bu değildir bizden,
Gerçek beklentin.
Böyle ördüysen ağları,
Eyvallah der çekerim.

Gözümden aktıkça,
Nefes bulur ciğerim.
Bir nefes bulur seni,
Bir nefes kaybolur.
Bir nefesle can verir,
Bulurum kendimi bir dem.
Dağa çıkar Ferhat,
Çölde Mecnun olurum...