12 Ocak 2012 Perşembe

Şiir

Ben seni bilmez idim
Aşık olmadan evvel…

Bazen bir çözülüyor dilim, sayfalar dolusu şeyler yazıyorum. Bazen de tıpkı bu gece ki gibi bir zincir daha vuruluyor, bir kelime düşmüyor. Neler anlatmak istiyorum hiçbir fikrim yok ama rahatlamak için bir şeyler karalamalıyım.

                                                          ***

İnsan bir kere şiire kafiyeye alıştı mı, ne zaman kalem alsa eline, ne zaman geçse klavyenin başına sürekli böyle şeyler geliyor aklına. Neden şiir yazmaya başladığımdan bahsetmek isterim bu yazımda.

Daha önceki bir yazımda belirttiğim bir beyitle başlamak isterim:

Şem'i gör kim meclisinde ağlayıp başdan çıkar
Hoş yanar yıkılır ey şem-i şebistânım sana*

Avni’yi kaç kişi tanır. Asıl şöyle sorayım onu Avni olarak kaç kişi tanır. Bu ve benzeri satırları, çizdiği top tasarımlarının arka sayfalarına yazmıştır kendisi. Her zaman söylerim, örnek aldığım insan. Bir devleti imparatorluk yap, iki imparatorluğa son vererek bugüne kadar başarılamamış olanı yap, hayal edilemeyecek topları tasarla, peygamberin övgüsünü al, papa senin vefatını 3 gün çan çalarak kutlatsın ama gel gör ki, bu kadar başarı seni kibirlendireceği yerde sen tebaaya yakın durmayı başar, sevdiğin gönül için üstteki beyiti yazmayı başar. Düşünün ki onun kadar yıkılmaz görünen birisi yok ama o aşk için bu tasvirleri kullanabiliyor, mumun eriyip yanıp harap olmasını kendisine benzetebiliyor.

Tahmin edebiliyorsunuzdur, Avni mahlası ile beyitleri yazan kişi Fatih. İnsanların çeşitli gruplara özendiği, hayat tarzlarını onlarınki gibi yaptığı bir dönemde benim de özenmem gayet normal. Hayatımızın birçok evresinde birilerine özendiğimiz oluyordur. Ancak yanlışı herhalde günün modasından yüzyıllar öncesindeki kişilere özendiğim noktada yapıyorum, bu sebeple insanlar beni biraz garip buluyor. Sözlerine değer verdiğim bir büyüğümün kitabında “Özüne Özenmek” diye bir dize var, hatta “ÖZ”e çok daha büyük vurgu yapılmış.

Şiir konusunda da yola çıktığım nokta Fatih oldu ancak onu özümseyebilmiştim, sürekli beynini kullanan birisi olarak büyümüştüm. Hatta bir gün bir arkadaşıma dert yanmıştım, “ Keşke her şeyi aklımıza danışıp yapsaydık” diye, o zamanlar onun “Hayat bu kadar güzel olur muydu?” soru-cevap karışımını anlamamıştım…

Şüphesiz ki 19 yaşında tahta çıktığı bir devleti bu noktalara getirmesi muhteşem bir aklın göstergesiydi, peki ya sevdiğine karşı olan aşkını böyle anlatabilmesi? Kaç tane benim diyen “zeki” babayiğit anlatabilir aşkını böyle? Çok sonradan öğrendim aslında derya deniz bir gönülle eşleşmeyen akıl ziyandan ibaretmiş. Haa hiç mi gönül başa bela açmıyor orası tamamen farklı bir konu, defalarca kalp yüzünden aklımın çaresiz kaldığına şahit oldum…

O günden sonra karalamaya başladım bir şeyler, şimdilik sadece o dedelere layık torun olmaya çalışıyoruz. Arayan Mecnun olduğunda karşına çıkıyor ancak Leyla ve ancak Leyla’ya olan aşk yetiyor bir şeyler dökülmesine, ancak onun şarabı sarhoş ediyor…

Dilberinden rahm eger olmasa ol dil-hastaya
Kimseler derdine derman idemez imkan olup **

                                                          ***

(*): Muma da bak! Senin (bulunduğun) meclisinde ağlayıp baştan çıkmakta. Ey odamı aydınlatan! O mum senin için ne de hoş yanıp yıkılıyor.
(**):     Gönlünü alan rahmet etmezse gönül hastasına,
    Kimsenin (o hastanın) derdine derman olması mümkün olmaz.

1 yorum:

  1. Sen doğru yoldasın herkesin haddine mi Fatih'i örnek almak kimin yüreği o kadar geniştir vizyonu o kadar büyüktür o yüzden tabi ki garip diyecektir etrafındakiler ama yaptıkların sana garip geliyorsa sorun var demektir. Zor iştir aşk hakkında düşünmek, konuşmak üstüne üstlük yazmak ise ustalık, yürek ister sende bu yürek varken varsın isteyenler garip desin. Kalemine kuvvet

    YanıtlaSil