“İnsan bu kadar tam iken gene de hala eksik hissedebilir mi?
Ya da mutluyken kederli olabilir mi? Gündüzlerim bu kadar parlak, tatminkar ve
noksansız iken, başarıdan başarıya mertebeden mertebeye yükselirken, nedendir
her gece rüyamda yana yakıla birini arayışım?”
İnsan aradıklarından mı korkar yoksa bulacaklarından mı?
İnsanın en değerli vaktidir uyku vakti, birçoğumuzun kendine
ayırdığı tek vakittir belki de. Ve düşünsenize o vaktin de elinizden kayıp
gittiğini. Bir gece uykumuzun kaçması dahi bu kadar canımızı sıkıyorsa,
düşünsenize bir de uyku vaktinin size zehir olduğunu, her gece ter içinde
uyandığınızı, nefesinizin kesildiğini.
Kendi derinliklerimizde aranmaz mıyız geceleri?
Aradıklarımızı bulma isteğinden feda etmez miyiz gecelerimizi, uykumuzu?
Aslında ararken bizi düşündürendir, bulacaklarımız. En büyük endişesi olur
insanın bazen “Bulduğum, aradığıma değecek mi?” sorusu.
“Değer” korkusundan dolayı insan bulmaktan da korkar hale
gelir mi peki?
Sadece değer sebep değildir korkmaya. İnsanoğlu yapısı
gereği sürekli bir arayıştadır, yanında olandan daha ötesi, daha mükemmeli… Uzar
da gider bu liste. Ancak bazen öyle şeyleri aramaya başlar ki, onu düşleyemez
bile. Hayal edemeyeceklerini ararken insan korkar olur bulmaktan. Bulunca ne
yapacak ki?!
Bir kelimeden yine nerelere geldik. Bir kelimeden bu kadar
ilerleyişimde, son zamanlarda artan yazı sayısında şüphesiz ki yürümenin de katkısı
var. Gecenin zehir olmasına takılmamak gerekiyor. Gülüp geçmek böyle bir şey
olsa gerek. Arsızlıktan dolayı değil, sarhoşluktan sonraki dinginlik dememiz
daha doğru olur.
Sorularının cevabını da verseydin keşke...
YanıtlaSilSen veremez misin?
Sil