Kilit açılmıyor bu gece,
Kaldım odamda tek başıma.
Suskunluğumla otururken,
Yine sen düştün aklıma.
Güneşimsin
Hep seni takip ederim.
Gece çöktüğünde
Peki bu diyarlara,
Yıldızı kılavuz edinmem suç mu?
Fark var mı seninle onun arasında?
Özünde bir değil misiniz?
Sen yakınsın bana,
Diğerleri çok daha uzak.
Sana da yaklaşsam ona da,
Dayanamam yanarım.
Araf’ta kaldım,
Yardım et ne olur.
Yükselip, kaybolan Güneş mi?
Yoksa bir gülümseyip giden yıldız mı?
Onun peşine takılır gider,
Ne yüzümü senden çeviririm.
Ne de kibrime yenik düşüp,
“Sözde” yalnız sana dönerim...
Gökyüzü yıldız dolu,
Baktığımı bilirim.
Milyon tanesi
Yerini tutmaz elbet.
Niyet önemlidir,
Bellidir kılavuzum.
Beni anlamıyorsun diye,
Şüpheye düşerim bazen.
Ağzımdan çıkan farklı mıdır?
İçimden geçeni bilirsin.
Sanadır bütün sözüm.
Anlatamıyorsam eğer,
Daha da yazmaya,
Cesaret edemez gönlüm...
29 Ağustos 2018 Çarşamba
9 Temmuz 2018 Pazartesi
Sahipsiz
Ait olmadığım yerdeyim.
Evdeki kiracı gibiyim.
İçerisi eşya dolu,
Ama hiçbiriyle bir anım yok.
Bana ait diyemiyorum.
Şunu şuraya koysam,
Üstüne de bir vazo?
Olmuyor.
Her gün yaşadığım yere yabancıyım,
İçinde sen olmayınca.
Ait olmadığım yerde,
Bana ait olmayan zamanı harcıyorum.
Her gün birinden borç alıyor gibiyim.
Sanki kazanacakmışım gibi,
Bugüne kadar aldığım borçları,
Hiç kapatamadım ki.
Çok yorucu,
Her sabah uyandığında,
Borç alabileceğin birini bulmak.
Her seferinde ayrı bir mazeret bulmak.
Başka şeylerle vaktimi çalıyorum.
Sensiz geçirdiğim her an,
Zarar ediyorum.
20 Nisan 2018 Cuma
İsterdim
O şarkı çalarken hayatımın arka fonunda,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın başrol oynamayayım kendi hayatımda.
Mutlu yada hüzün dolu bir filmin,
Sahne arasında figüran olsaydım yeter ki.
Alımlı bir kadın gibi gözüken İstanbul’da,
Üç inci kolye gibi boynunda köprüleri.
İmparatorların sahip olmaya çalıştığı bir kadın gibi,
Doğu’nun ve Batı’nın,
Nice isimsiz dev aşkların başkenti İstanbul’da,
Ve o şarkı çalarken hayatımın arka fonunda,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim…
Yazılabilecek sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın aşkım tarifsiz kalsın.
Sözleri benden daha iyi kullanan olabilir,
Ama kimse sevemez seni benim kadar.
Kalıpların, sınırların olmadığı,
Her türlü yapmacık şekilden uzak,
Dağlarda vadiler açan, ateşten ırmaklar gibi akan,
Bildiğimiz harf kombinasyonlarının,
Matematikte büyüklüğü gösteren basamakların,
İçimizi titreten notaların,
Yetmediği bir aşk.
Tarifsiz duygular eşliğinde,
Ve yazılabilecek tüm sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim...
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın başrol oynamayayım kendi hayatımda.
Mutlu yada hüzün dolu bir filmin,
Sahne arasında figüran olsaydım yeter ki.
Alımlı bir kadın gibi gözüken İstanbul’da,
Üç inci kolye gibi boynunda köprüleri.
İmparatorların sahip olmaya çalıştığı bir kadın gibi,
Doğu’nun ve Batı’nın,
Nice isimsiz dev aşkların başkenti İstanbul’da,
Ve o şarkı çalarken hayatımın arka fonunda,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim…
Yazılabilecek sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın aşkım tarifsiz kalsın.
Sözleri benden daha iyi kullanan olabilir,
Ama kimse sevemez seni benim kadar.
Kalıpların, sınırların olmadığı,
Her türlü yapmacık şekilden uzak,
Dağlarda vadiler açan, ateşten ırmaklar gibi akan,
Bildiğimiz harf kombinasyonlarının,
Matematikte büyüklüğü gösteren basamakların,
İçimizi titreten notaların,
Yetmediği bir aşk.
Tarifsiz duygular eşliğinde,
Ve yazılabilecek tüm sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim...
8 Şubat 2018 Perşembe
Bilemem
Çok önemli gibi,
Uykusuz her gecede yazdıklarım.
Neyi anlatır kelimeler,
Satırlar neye yeter, bilemem.
Birkaç sayfa bitti,
Bu satırları yazana dek.
Defterden mi eksildi,
Hayatımdan mı, bilemem.
Yazıp yazıp karaladıklarım,
Üstünü çizip attıklarım,
İçinde sen olmadıktan sonra,
Neye yararlar, bilemem.
Yolculuktan beklentim yok,
Kimse kolay da demedi.
Yarama tuz bastım ama,
Leyla’dan geçtim mi, bilemem.
Uykusuz her gecede yazdıklarım.
Neyi anlatır kelimeler,
Satırlar neye yeter, bilemem.
Birkaç sayfa bitti,
Bu satırları yazana dek.
Defterden mi eksildi,
Hayatımdan mı, bilemem.
Yazıp yazıp karaladıklarım,
Üstünü çizip attıklarım,
İçinde sen olmadıktan sonra,
Neye yararlar, bilemem.
Yolculuktan beklentim yok,
Kimse kolay da demedi.
Yarama tuz bastım ama,
Leyla’dan geçtim mi, bilemem.
3 Şubat 2018 Cumartesi
Leylasız Mecnunlar
Adını anarak,
Aklımı, gönlüme koysam.
Mecnun olup, “sen” diye dolaşsam.
Mecnun’luk,
Hiç Mecnun’a zor gelir mi?
Her defasında Mecnun oldum,
Leyla istemedi akılsız birini.
Bir kere gönlüme baksa,
Aşkımı da, aklımı da görecekti...
Aklımı, gönlüme koysam.
Mecnun olup, “sen” diye dolaşsam.
Mecnun’luk,
Hiç Mecnun’a zor gelir mi?
Her defasında Mecnun oldum,
Leyla istemedi akılsız birini.
Bir kere gönlüme baksa,
Aşkımı da, aklımı da görecekti...
6 Ocak 2018 Cumartesi
Bir Harf
“Altı mı kıymetli hayatının,
Yoksa üstü mü?” dediler.
Seni bulmak için,
Hayatımın altını üstüne getirdim.
O kadar derine kazmışım ki,
Bu derinlik için,
Hazır değil hiç bir şeyim.
Seninle tanıştığımdan beri,
Zaten uykuya küstü gözlerim.
Bir gördüm seni,
Karıştı aklım.
O günden beri,
Durulmaya çalıştım…
Hastalık falan görünen şeyler,
Kaç kere düşüp kalktım.
İlaçlar iğneler bahane,
Beni sen iyileştirdin.
Yazıp yazıp defterime,
Karaladığım kelimeler.
Hepsi bana bakıp ah ediyor.
İçimdeki aşka şahit olanlar,
Elimden kaçıyor.
Bir harf var ki ama,
Onlardan değil her daim yanımda.
Onu da elim yazmaya gitmiyor...
Yoksa üstü mü?” dediler.
Seni bulmak için,
Hayatımın altını üstüne getirdim.
O kadar derine kazmışım ki,
Bu derinlik için,
Hazır değil hiç bir şeyim.
Seninle tanıştığımdan beri,
Zaten uykuya küstü gözlerim.
Bir gördüm seni,
Karıştı aklım.
O günden beri,
Durulmaya çalıştım…
Hastalık falan görünen şeyler,
Kaç kere düşüp kalktım.
İlaçlar iğneler bahane,
Beni sen iyileştirdin.
Yazıp yazıp defterime,
Karaladığım kelimeler.
Hepsi bana bakıp ah ediyor.
İçimdeki aşka şahit olanlar,
Elimden kaçıyor.
Bir harf var ki ama,
Onlardan değil her daim yanımda.
Onu da elim yazmaya gitmiyor...
31 Aralık 2017 Pazar
Neden Anlam Arıyoru(m)z?
Herhalde hayatımın son 15 yılında (aklımın başımda olduğu zaman bu 15 yıl) yaptığım kesintisiz eylem. Hakikaten neden anlam ararız? Bu blogda o kadar çok yazı yazmışımdır ki bu konu hakkında, ama hiç bu kadar yol kat ettiğimi düşünmüyorum. Daha önceki yazılarımda, şiirlerimde genelde bir çember içinde dönüp dolaşmıştım. Yeni yeni çemberi kırmaya, çember dışındaki kaynakların farkına varmaya başladım. Big bang sonrası genişleyen evrenin, nereye genişlediği gibi bir sorunsal var, ama o başka zamanın konusu, yazısı.
Metroda kulaklıkla müzik dinleyip, yürüyen merdivenlerden yukarı çıkarken bazı zamanlar, zamanın durduğunu hissederdim. Oyunu durdurup büyük haritayı açıp, nereye gideyim, ne yapayım gibi bir düşünme bu. Zaman duruyor ve gökten o müthiş soru iniyor, “Ne yapıyorum ben?” (Sakin ol ve o beyni yere bırak lütfen). Bazen bir odaya girip, ışığı açtığınız anda “Ben bu odaya niye geldim?” sorusu benzeri bir şey. Tabii bu soruya verdiğim yanıt, “İşe gidiyorum, para kazanmam lazım.” ötesinde bir şey olmalıydı, rutinin dışına çıkıp vücudumuzun en çok yakıt harcayan organını boşuna kullanamazdık.
Ortada bir problem var ve ciddi bir problem. Homo cinsinin son birkaç türü alet kullanabiliyordu ve ateşi kullanmaya başlamıştı. Yemeğe, gündelik işlere ayırdıkları vakit kısalmaya başlayınca muhtemelen düşünecek vakitler yarattılar kendilerine ve yine çok muhtemel ki iklim değişimi o zamanda da önemli bir konuydu, mağaralar ısınıyordu artık. Tam ne zaman yüzeysel olaylardan sıyrılıp derin anlam arayışına girdik bilmiyorum ama anlam arayışına giren insanlar bugün dünyadaki tek homo türü…
Peki bu anlam arayışımız bizi başarılı kılmış olabilir mi?
Son zamanlarda şahit olduğum şeyler, anlam arayışımız, yüzeysel problemlerin üstesinden gelmemizi sağlıyor. Einstein’ın meşhur bir yaklaşımı var ya, “Problemleri oluştuğu boyutta çözemezsiniz” diye, tam da öyle gerçekleşiyor her şey. Bugün herkesin ağzına doladığı “Kutunun Dışında Düşünmek” temalı problem çözme tekniği, hiç farkında değilken bizi insan yaptı muhtemelen.
Ben bugüne kadar problem olarak ortada kutu durduğunu görmedim hiç, tabii taşınma mevzusu olmadıkça, ki orada çok düşünmemek lazım. Peki kutunun dışı dediğimiz ne ola? Olasılık hesapları genelde teorik bilgiler içerir. Parayı attığımızda yazı ve tura gelme olasılığı eşit deriz, peki gerçekten parayı oluşturan maddelerin homojen dağılıp dağılmadığını, ağırlık merkezinin hangi tarafa yakın durduğunu, parayı attığımız ortamdaki hava akımını vs. bu uzayıp giden etkenlerin hangisini tam olarak biliyoruz? İnsan olay hakkında bilgi sahibi oldukça daha keskin sonuçlar verebiliyor, olasılıkları değiştirip bazı seçenekleri eleyebiliyor. Peki bütünün bilgisine sahip olsak, bütünün bilgisine sahip bir varlık için yüzeysel olmayan bir problemden bahsedebilir miyiz? Odağımızı o kadar daraltmışız ki, kutuya kapatıyoruz kendimizi sonra da çözmek için hadi kutunun dışına çık diyoruz. İnsan ölümün kıyısında dolaştığında olaylara biraz daha farklı bakabiliyor. Karadeliklerin ufkunda dolaşmak gibi bir şey. Bugün hayatımızda problem dediğimiz şeylerin yüzeyselliğini görünce Einstein’ın sözü geliyor aklıma, problemlerden bir üst boyuta çıkmak! Anlam arayışımız burada devreye giriyor, bize derinlik katıyor, z ekseninde ilerlememizi sağlıyor. x y düzleminde kalan problemler için aradığımız boyut değişikliği. Koordinat düzleminde x’in, y’nin bir limiti yok, istediğin kadar geliştir, büyüt orada kendini, daima daha büyük x,y ikilileri çıkar karşına, sonra da uğraş dur. Onun için ki insan ilk “Ne yapıyorum ben?” sorusunu sorduğu anda z eksenine adım atıyor, iki boyutlu bir cismin hiçbir zaman sahip olamayacağı, ulaşamayacağı bir mertebeye.
Yeni yıla girmemize dakikalar kala noktalıyorum yazımı. Z ekseninde bir gıdım dahi yol alabildiğimiz ya da ilerleyen zamanda yol almak için fırsatımız var olduğu için 2017 en iyi yılımızdı, 2018 daha da güzel olacak. 2018 dilerim hepimiz için daha anlamlı sorular sorduğumuz, şükür dolu bir yıl olarak geçer…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)