20 Nisan 2014 Pazar

Yazamamak

"Çarklardan kim kurtulacak? Kim çizecek yeni dünya haritasını?”

Yerinden kalkanlar, hareket edenler, bıkmayanlar, yere düşmesine rağmen tekrar tekrar ayaklananlar…

Cesurlar belki de, bilemiyorum cevap çok. Ama bildiğim bir şey varsa o da şu anki halimle onlardan biri olamayacağımdır…

***

"Yazmıyorsun?" sorusunu soran çok kişi oldu, olmuyor işte, derine dalmadan cevher çık(a)mayacağını Yunus söylemiş çok önceden. Şimdi farkına varıyorum da artık o derinlikten korkar olmuşum. Lanet okuduğumuz tüketim toplumu alışkanlıklarını farkında olmadan muhtemelen buraya uygulamışım.

Elimin yettiği bütün meyveleri toplayıp, uzanamadıklarımı da fırtınalı geceler sonrasında toplamışım. Şimdi niye meyve yok diye iç geçiriyorum. Daha kötüsü bir şeyler yetişir diye bıraktığım yerlere de hiç tohum ekmemişim.


Yoksa dışarıda nefes alınacak bir boğaz, sohbet edilecek martılar, aşık olunacak bir bahar duruyor. Gözlerindeki perdeden kurtulmalı insan ya da zihnindeki duvarlardan…

24 Ocak 2014 Cuma

Gün Doğumu

Her şey film şeridi gibi,
Önümüzde akıyor,
Ama çevremizde kimse,
Film gibi hayat yaşamıyor.
Günlük koşuşturmalar diyoruz ya,
Artık o da yalan olmuş.
Yetmiyor koşma hızı,
Yetiştiklerimiz yetmiyor,
Hayat hep yetişemediklerimizde
Kim sokuyor Allah aşkına
Bu fikirleri beynimize?

Sözlerle dopinglenmiş beyinler,
Ne zaman farkedecek,
İnsanoğlunun yorulduğunu?
Sahi ne zaman farkettim yorulduğumu?

Gece gün karışmış birbirine,
Gün doğumu çoktan yalan olmuş.
İnsanlar gün batımının peşinde.
Gece hayatı var mesela,
Gece yaşamaya çalışanlar.
Sorsan herkes gün doğumuna aşıktır
Neden önemi yok gün batımını
Oysa bir birinin yansımasıdır…
Neden hep gün doğumunu
Bir dağ evinde hayal ederiz de
Gün batımını meze etmeyiz,
Hayallerimize?

Böyle kıymetliyse eğer,
Neden sabahları uzanmayız pencereye?
Tabii yaa koca koca apartmanlar arasında,
Güneşin doğumunun ne işi var?
Hepimiz için bir mit gün doğumu,
O masallarda kalmadı mı?
Gün batımı dediğinse sadece saat ayracı,
Kıymetsiz, her gün görüyoruz ya zaten.
Plazaların camlarından yansıyan,
Birkaç ışık damlası...

9 Ocak 2014 Perşembe

The Leap of Faith


Ne güzel bir deyim başlıktaki yazı, cuk diye oturan bir Türkçe karşılığını bilemiyorum. Sizin aklınıza gelirse yazın lütfen, hiç çekinmeyin.

Bazen uçurumun kenarında dolaşırız ya, hayat aslında uçurumun aşağısındadır. Her şey bizi orada bekler, iyi ve  kötü şeyler, mucizeler, sevinç ve üzüntüler, ölüm döşeğinde tebessümle yatmamızı sağlayacak her şey. Ama korkarız, kalırız uçurumun kenarında. Gezinip dururuz, aşağıya bakarız, oysa ne tatlı anlatılanlar ama birçokları cesaret edemezler atlamaya. Bütün ömürleri uçurumun kenarında geçip gider.

Bir de bazılarının dostları vardır, çağırır uçurumun kenarına ve hiç çekinmeden tutar kolundan atar aşağıya, ait olduğu yere. Kendileri de atlar hemen onların arkasından, son gruptandır çünkü onlar.

Ve son gruptakiler, bilir neler olacağını, kendisini nelerin beklediğini (ya da öyle sanır) ve açar kollarını iki yana, kaderin kucağına bırakır kendisini. İşte tam olarak bu "Leap of Faith"…

***

17 Aralık'tan bu yana yazmadığımı fark ettim, hastaydım yine, yeni yeni ayaklanmaya başladım. Hipomani zaten yeterince çektiriyordu, üstüne boyun düzleşmesi (muhtemelen şimdiye kadar fıtığa dönmüştür) eklendi, kollarımı doğru dürüst kullanamıyorum. Sürekli uyuşma, titreme falan. Yüzmem gerekli ama artık iki adım atınca nefes nefese kalan ben nasıl yüzebilirim ki? Bir de üzerine son hastalık eklendi.

Büyük insanların imtihanı da büyük olur derler (hani her şeyden pay çıkartacağız ya kendimize), o büyük insanlara baktıkça onların tırnağı olamayacak bir yapıdayım. Her iki sonuçtan da korkuyorum açıkçası, ürperiyorum. Farzedelim ki büyük işler yapacak potansiyeldeyim, saçma sapan işler yüzünden vücut bu haldeyse o sorumlulukların altından nasıl kalkılır?

Ama beni asıl ürperten diğer seçenek, düşündükçe tüylerim diken diken oluyor. Biz, sıradan hayat yaşayan insanlar, bu sıkıntıları çekerken bu kadar söyleniyorsak eğer, Allah'ım, o büyük dediğimiz insanların imtihanı nasıldı? Nasıl sıkıntılara düştüler de of demediler? Aklım almıyor…

***

Hastalıklarla gülüp eğlenebiliyorum artık, kansızlıktan dolayı damarı bulamayıp, iğneyi 3-4 defa saplayıp çıkartan hemşireye "Kazı çalışmaları nasıl gidiyor?" diye sordum mesela. Güldüğümü görünce neler düşünmüştür acaba? "Sağ kolum haşat, bu sefer kanı soldan alacaksınız." demişliğim de var mesela, kalktı öbür tarafa geçti kan almak için. Bir seferinde hemşireyi güldürdüm ama, "Bu iğne biraz büyük, korkma" deyince "O kadar iğne saplandı ki artık iğneden korkmuyorum, beni korkutan iğneden sonra bantın çıkartılması (kolumda biraz fazla kıl var da)" dedim, beraber gülüştük öylece. İnsan her şeye alışıyor, hem de her şeye…

***

Her zaman şükrediyorum, hayal gibi gözüken birçok şeye erişebildim, fen lisesi hayaldi, hele ki yatılı okumam. Her ne kadar kötüleyip burun kıvırsam da insanların hayalini kurduğu bir üniversitede, bir bölümde okuyabildim. Kalabalık bir grup önünde konuşabilmek de benim için hayaldi, Taksim'de tek başına yürüyebilmek de. Yüzlerce insanın çalışmak isteyeceği, hayalini kurduğu bir şirkette üç yıla yakın çalıştım ve başarılı olduğumu da düşünüyorum. Sonra hayallerimin, hayal olmaya başladığını farkettim, doğum günümde istifa dilekçemi verdim.

Ve sıra geldi başlığa, inanıyorum bu hayalimi de başarabileceğime. Ahşap bir gemi olacak, aslına uygun yapılmış, üç direkli, yelkenli bir gemi ve adı da "The Leap of Faith" ve sadece kendisini uçurumdan aşağı bırakanlar binebilecek bu gemiye…


 

17 Aralık 2013 Salı

Gece

En çok bu sefer ümitliydim,
Tamamdı işte her şey hazırdı.
Vuslat için daha ne beklemek lazım?
Unutmuşum ama,
Ben istiyorum, ya o?

Hastayım yatıyorum,
Zor geçecek gecelerden
Birini daha bekliyorum…
Kulağımda selamın,
Ne gelir ki elden?
Gönüller bir tabii,
Ama kokun gelmiyor Yemen'den…

Kimisi sarhoş insanların,
Kimisi de uykuda şimdi.
İkisinden de uzağım ya,
Yokluğun yetmez gibi.
Soğuk bir odada,
Dönsek ya delicesine.
Bütün gece dönüp,
Pervane misali.
Gün doğumunda karşılasak
Güneşi.
Hatta döne döne yükselip,
Güneşe atsak kendimizi…

21 Ekim 2013 Pazartesi

Mercan Dede'den mektup

Bazı insanlar olur, kendi ruhunuzu onda görürsünüz. Hep bir sıcaklık, muhabbet beslersiniz ona karşı. Mercan Dede'de benim için böyle insanlardan biriydi ve geçen gece yeni albümünden meçhul şarkısını dinlerken kendisine gayet içten bir mail attım.

İnsanlara onu anlatamayışım ve şehir-dağ dervişliği üzerineydi bu mektup. Açıkçası biraz uzun olduğu için dönüş yapmayabileceğini düşünmüştüm ancak ertesi gün aynı içtenlikte dönüş yaptı. Birçoğumuza yol göstereceğini düşündüğümden aşağıda paylaşıyorum bu mektubu:

***

Sevgili Osman Can

Hiç tanışmadığımız AMA ezelden "tan-ışık" olduğumuz sevgili dostum.

Birbirimizi anlıyoruz, gerisi önemli değil, sen beni anlıyorsun ve bende seni.

Bahsettiğin çelişki hepimizin kabusu, inan hepimiz şizofrenik bir hayati yasamaya zorlanıyoruz, muazzam sert bir sistemin içinde kendimiz olmaya, kendimiz gibi yasamaya ve aslında senin benim gibi kulların inandığı anlamda, sadece ve sadece kendimiz olmak için bu dünyaya geldiğimizi bildiğimiz halde bunun dışında saçma sapan  binlerce isin peşinde koşturmak zorunda kaldığımız için asla kendimiz olamıyor ve bunun acısını yaşıyoruz.

Beni insanlara anlatma çabanın özünde aslında kendini anlatma çaban olduğunu hissediyorum, eğer ki anlattığın beni anlasalar zaten anlatamadığın seni de anlayacaklar :)

Ne güzel söylemiş neyzen Tevfik, beni bugüne kadar tek bir kişi anladı o da yanlış anladı diye :).

Anlama konusunda kimsenin bizi anlaması önemli değil, çok gerekli de değil, tüm enerjimizi kendimizin kendimizi anlamasını sağlamaya yöneltmemiz gerektiğine gönülden inanıyorum.
Bir kere kendini anladığında, dış Dünya bir anda değişiyor, öncelikle diğerlerinin seni neden anlamadıklarını, onların öz geçmişlerinden anlıyorsun, nerden geldiklerini anladığında nereye gittiklerini anlıyorsun, tam o noktada kırgınlık kalmıyor, herkesi olduğu gibi kabul edip, kendi yollarında sağlık sıhhat ve mutluluk üzere yürümelerini dileyip kendi yoluna devam ediyorsun.

Acil, acele ve sert değişimler, sert acıları getirir, senin sert acılarla bas edeceğine eminim, ama sevdiklerinin senin yüzünden çekeceği yumuşak acıların senin kalbini daha da acıtacağını da hissedebiliyorum, o yüzden acele etme, hayata şimdilik böyle devam et ama bunu yaparken içindeki gerçek Osman'ı elinden geldiğince hayatta tut, kalbinde besle , büyüt, yaşam dolu , kırılgan bir çiçeğe bakar gibi bak ona, sevgiyle sula, muhabbetle arada bir konuş, büyümesine izin ver.

Zaman geldiğinde yavaş yavaş kimseyi kırmadan ve incitmeden kabuğun olan Osman'dan, herkesin beklentisi olan Osman'dan yavaş yavaş kurtulur, kalbindeki gerçek Osman'ı yaşama geçirirsin…

Dert etme,
Kaygı duyma,
Asla korkma,

Dert, kaygı ve korku kalbinden silindiğinde, sevgi ve coşku dolar, o coşku sana ruhunun ayak izlerini gösterir, sen de oradan yürürsün,

İçten dostluk ve sevgiyle,

Muhabbet müebbet,
Arkın

18 Ekim 2013 Cuma

Yunus

Hızlıca yazmak istedim bu yazıyı, kısa olacak zaten. Yunus Emre'den bahsedeceğim kısaca, bir insan asırlar önceden bugünü nasıl bu kadar iyi özetleyebilir bilemiyorum. Boşuna adı "Yun-us" olmamıştır elbet…



Birçok şiirinden biri dertli dolap. Yaptığı işten hoşnut olmayan ve sürekli geçmişini hatırlayan bir bostan dolabının hikayesi. Şiirin bir dörtlüğü şöyle:

"Beni bir dağda buldular,
Kolum kanadım kırdılar,
Dolaba layık gördüler,
Onun için inilerim."

Dağlar üniversite, ağaçlar ise öğrenciler/mezunlar olamaz mı? İkinci dizedeki durum da, (sözde!) iş hayatının insanı insan yapan değerleri (aile, anlayış, tevazu, hak…) reddetmesi, bu değerleri gitgide kaybetmemiz olamaz mı peki? Bir çok kişinin "salla başı al maaşı" mottosunu uyguladığı, bir şeyleri bir adım öteye dahi götürmeyi düşünmediği şekilde basit işlere koşulmamız da üçüncü dize desek? Ve en sonda da dertli olup inleyen, sesini çıkaran birileri…

Siz de yardım edin lütfen,
Muhabbetle

27 Eylül 2013 Cuma

Denizaltı

Gemiler var,
Su üstünde gezer.
Zaman zaman içlerine,
Su dolar,
Ve basitçe suyu,
Boşaltırlar…
Ya sürekli derinliklerde dolaşan,

Denizaltılar?