21 Şubat 2012 Salı

Ateş


İnsan niye aşık olur? Aslında kendimden başlayayım bu soruya ki çok da sordum kendime, Osman niye aşık olur?

Bir çok farklı açıklama dönüyor bu konuda. Kimisi kendimizde olmayan şeyleri tamamlama dürtüsüyle sevdiğimizi söylüyor, kimisi de her şeyin merkezine kendimizi koyduğumuzu sadece kendimizi düşündüğümüzü, kendimizi iyi hissetmemiz için sevdiğimizi söylüyor. Kimisi sonsuz aşkın peşinde, kimisi ne aradığını dahi bilmiyor…

Aşkın bendeki yeri farklı aslında, beni ben yapan şey olduğundan seviyorum aşkı, mayama karıştığından. İnsanın bazı şeyleri tanıması için, bazı duygularının varlığını fark etmesi için aşık olması gerekiyor. Öyle ruhani şeylere gerek yok, bayağı birine aşık olmalı.

Ayıplanmalı belki de sırf bu aşk için insan, nefis ancak o zaman sürünmeye başlıyor yerlerde. Arada kalmalı, sarhoşluk ile gerçek arasında… Evrene, kainata bakmaya gerek yok aslında acizliğimizi görmek için, aşıkken aynaya bakmak yeterli, ya da başını bağrına yaslamak… Ne denli acı çektiğini görüyorsun o zaman, ateşin bir gönlü nasıl terbiye ettiğini.

Acaba Yunus, Elif’e aşık olmasaydı hiç, bu denli yana yana dolaşabilir miydi? Ya da Celaleddin her dua edişinde cennet ve cehennemden ziyade aşkı istemeseydi, Mevlana olabilir miydi? Cihangir Abi’nin Zirve’de söylediği gibi insan gönlüyle pişiyor, orada harlanan bu ateş damarlarında dönüyor.

Kim kendisini bilerek ateşe atar ki? Kızıyorum bazen kendime, ne gerek var bu kadar yakmaya kendini diye. Fuzuli boşuna dememiş;
“Sakın isteme sevdayı gam aşkta her an
Kim istedi sevdayı gamlı aşk ziyandır”
diye. Ama yanmanın dahi bir lezzeti var, aşk için yanıyorsan eğer. Her defasında bu tadı almak için yürüyorsun ateşe…

12 Ocak 2012 Perşembe

Şiir

Ben seni bilmez idim
Aşık olmadan evvel…

Bazen bir çözülüyor dilim, sayfalar dolusu şeyler yazıyorum. Bazen de tıpkı bu gece ki gibi bir zincir daha vuruluyor, bir kelime düşmüyor. Neler anlatmak istiyorum hiçbir fikrim yok ama rahatlamak için bir şeyler karalamalıyım.

                                                          ***

İnsan bir kere şiire kafiyeye alıştı mı, ne zaman kalem alsa eline, ne zaman geçse klavyenin başına sürekli böyle şeyler geliyor aklına. Neden şiir yazmaya başladığımdan bahsetmek isterim bu yazımda.

Daha önceki bir yazımda belirttiğim bir beyitle başlamak isterim:

Şem'i gör kim meclisinde ağlayıp başdan çıkar
Hoş yanar yıkılır ey şem-i şebistânım sana*

Avni’yi kaç kişi tanır. Asıl şöyle sorayım onu Avni olarak kaç kişi tanır. Bu ve benzeri satırları, çizdiği top tasarımlarının arka sayfalarına yazmıştır kendisi. Her zaman söylerim, örnek aldığım insan. Bir devleti imparatorluk yap, iki imparatorluğa son vererek bugüne kadar başarılamamış olanı yap, hayal edilemeyecek topları tasarla, peygamberin övgüsünü al, papa senin vefatını 3 gün çan çalarak kutlatsın ama gel gör ki, bu kadar başarı seni kibirlendireceği yerde sen tebaaya yakın durmayı başar, sevdiğin gönül için üstteki beyiti yazmayı başar. Düşünün ki onun kadar yıkılmaz görünen birisi yok ama o aşk için bu tasvirleri kullanabiliyor, mumun eriyip yanıp harap olmasını kendisine benzetebiliyor.

Tahmin edebiliyorsunuzdur, Avni mahlası ile beyitleri yazan kişi Fatih. İnsanların çeşitli gruplara özendiği, hayat tarzlarını onlarınki gibi yaptığı bir dönemde benim de özenmem gayet normal. Hayatımızın birçok evresinde birilerine özendiğimiz oluyordur. Ancak yanlışı herhalde günün modasından yüzyıllar öncesindeki kişilere özendiğim noktada yapıyorum, bu sebeple insanlar beni biraz garip buluyor. Sözlerine değer verdiğim bir büyüğümün kitabında “Özüne Özenmek” diye bir dize var, hatta “ÖZ”e çok daha büyük vurgu yapılmış.

Şiir konusunda da yola çıktığım nokta Fatih oldu ancak onu özümseyebilmiştim, sürekli beynini kullanan birisi olarak büyümüştüm. Hatta bir gün bir arkadaşıma dert yanmıştım, “ Keşke her şeyi aklımıza danışıp yapsaydık” diye, o zamanlar onun “Hayat bu kadar güzel olur muydu?” soru-cevap karışımını anlamamıştım…

Şüphesiz ki 19 yaşında tahta çıktığı bir devleti bu noktalara getirmesi muhteşem bir aklın göstergesiydi, peki ya sevdiğine karşı olan aşkını böyle anlatabilmesi? Kaç tane benim diyen “zeki” babayiğit anlatabilir aşkını böyle? Çok sonradan öğrendim aslında derya deniz bir gönülle eşleşmeyen akıl ziyandan ibaretmiş. Haa hiç mi gönül başa bela açmıyor orası tamamen farklı bir konu, defalarca kalp yüzünden aklımın çaresiz kaldığına şahit oldum…

O günden sonra karalamaya başladım bir şeyler, şimdilik sadece o dedelere layık torun olmaya çalışıyoruz. Arayan Mecnun olduğunda karşına çıkıyor ancak Leyla ve ancak Leyla’ya olan aşk yetiyor bir şeyler dökülmesine, ancak onun şarabı sarhoş ediyor…

Dilberinden rahm eger olmasa ol dil-hastaya
Kimseler derdine derman idemez imkan olup **

                                                          ***

(*): Muma da bak! Senin (bulunduğun) meclisinde ağlayıp baştan çıkmakta. Ey odamı aydınlatan! O mum senin için ne de hoş yanıp yıkılıyor.
(**):     Gönlünü alan rahmet etmezse gönül hastasına,
    Kimsenin (o hastanın) derdine derman olması mümkün olmaz.

27 Aralık 2011 Salı

Mecnun

Yine aşkından tatmak için,
İçtim bir testi şarap.
Dilim dolanıyor ağzıma,
Söyle hakkım bu mudur?

Kelimeler karışıyor,
Sözlerin dilimde.
Yetmiyor güzel cemalin,
Ateşimi söndürmeye.
Bitabım, yorgunum ne olur duy.
Sevgin akıyor damla damla gözümden,
Sesim sönmüş, ışığım sönmüş.
Benzim solmuş,
Ben yine de beklerim.

Bana benden yakınsın,
Niye kendini kaçırırsın.
Gelmez mi sesim sana?
İçime akıttığım incilerle,
Boğuldum artık.
Dağa taşa vurasım gelir,
Kendimi.
Sana olan yol yürümekle bitmez,
Söyle nasıl geleyim?

Birkaç parça tahta,
Ve bir beyaz çarşaf.
Bu mudur yolluğum?
En güzel kıyafeti seçerim.
Bulamadım dengini,
Bu dünyada ararım.
Kaldır engeli aradan,
Sevginden tadayım.
Hasretin midir,
Acep benim sınavım?

Hazır mıyım diye sorma,
Kaç kişi geldi sana hazır?
Pişmek için,
Herkes sırada.
Ateşten korkan canlar,
Girmez harlı ateşe.
Canımı attım ateşin ortasına,
Pervane misali yanarım.

Sözüm ulaşmadı sana,
Feryadım eksik kaldı.
Yağan kar misali,
İnciler beyaza boyadı.
Merhamet et ne olur,
Ortada tek kaldım.
Kurutma bari bu pınarı,
Yunus’tan ben bunu aldım…

Sevdiğini sevdim,
Kırmaktan kaçındım.
Kaldı yine de boynum bükük,
Kapından ayrılmadım.
Sen kovma bari beni,
Kalmadı başka kapım.

Anlamadıysam seni,
Anlat bana kendini.
Hiç değerim yok mu?
Aklım çıktı baştan…
Zincir vurdum kendime,
Döndür beni özüme.
Gurbet bana zor gelir,
Yine dışarlardayım…

Köz düştü içime,
Bırakırım ki yansın.
Od’un lezzeti dilimde,
Harlamak için ateşi, odun taşırım.
Gözümden akan yaşlar,
Pınarı oldu, akar gider.
Yaşamın kaynağı,
Toprak çekti beni.
İlk nefesim gitti,
Bedenimden canım gitti.
Közdüm ateş oldum,
Tozdum güneş oldum.

Ararım seni mahlukat içinde,
Korkarım bulamazsam.
Yirmi senedir ayrıyım,
Özledim artık seni.
Musiki yetmedi,
Sarhoş olmam mı lazım?
Her gece çağırdım seni,
Ziyaretini beklerim.
Kitap yazsam bitmişti,
Karıştım da duruldum.
Yorgunluğum daha arttı,
Kapandı gözlerim.

Deniz mürekkep olsa yetmez,
Anlatmak için içimdekileri.
Demir alamıyorum,
Çakıldım buralarda.
Elim kolum uyuşuk,
Sensin aslında yazan.
Yar demek isterim sana,
Mevlana’dan utanırım.

Nicedir özlemin,
Uzattı sözlerimi.
Layığındır bu dil,
Seninle gelenlerin eseri.
Sabahı özlerim,
Seninle doğacak güneşi.
Ben senden geçmedim,
Yürürüm bu yolda,
Hatırla hep seninleyim.

Dünyadaki güzelliğini,
Getir ne olur yanıma.
İsminle sarhoş olurum,
Var mı daha güzeli?
Seni bilir aslında,
Yalnız seni tanır.
Bu dünyadaki aynanda,
Bir güzel tebessüm.

Dünyaya bulandık biz,
Harcımız bellidir.
Değerimiz dünyalık,
Ararız dengimizi.
Nasıl sayarım kendimi,
Sevdiklerine denk.
Kafiyeler yetmez,
Yetmez bir güzel dize.
Bu değildir bizden,
Gerçek beklentin.
Böyle ördüysen ağları,
Eyvallah der çekerim.

Gözümden aktıkça,
Nefes bulur ciğerim.
Bir nefes bulur seni,
Bir nefes kaybolur.
Bir nefesle can verir,
Bulurum kendimi bir dem.
Dağa çıkar Ferhat,
Çölde Mecnun olurum...

16 Aralık 2011 Cuma

Gül Sultanı

Bir ses,
Bir ışık,
Bir his.
İşte bunlar mirasın.
Hasretim ne zamandır,
Suretine.
Hayalin gelir bazen,
Yanıma.
Anlatacağım hikaye de,
Gitmez bundan öteye…

Sessizlik…
Konuşmak zorunda değilsin,
Gerek de yok bahaneye.
Olumsuz şeylere bulunur bahane.
Gelmiyorsa içinden,
İstemiyorsan şifa sunmak.
Kapındayım zaten,
Ben dilerim yine senden…

Aşkın sarhoşluğu,
Tat bırakır ağzımızda.
Kimisi aşkı arar,
Sarhoşluğu kimisi.
Aşkın kadehte şarap oldu,
İçsem bir dert, içmesem ayrı.
Gönlüm boş kaldığından bu yana,
Susuzluğum hep arttı…

Ayırmam canımı canından,
Dost bildi seni, yâr bildi.
Ben seni beklerim,
Birbirini bekleyen ruhlar gibi.
Oyalamaz hiçbir şey,
Geçmez susuzluğum.
Yokluğun zehir olur,
Elinden içerim…

Gezgin bir derviş ruhum,
Diyar diyar gezerim.
Gönlüm çok yorgun,
Gül bahçesi ararım.
Ne ney ses olur derdime,
Ne de âhım.
Sana yalvardığım kadar,
Hiçbir şeye yalvarmadım.

Ey Gül Sultanı,
Görmez oldun burayı.
Sekerek yürüyorum,
Kırıldı kolum, kanadım.
Duyarlarsa duysunlar,
Hep adını anarım.
Kendimde değilim,
Zilzurna sarhoşum.
Suskun yine dile geldi,
Sanadır bu feryadım…

1 Aralık 2011 Perşembe

Nerdesin?

Şems dedim sana,
Işık dedim güneş dedim
Sen gittin gideli,
Bir kez içten gülmedim.
Kendini naza çektin,
Şems gibi çekip gittin.
Ardından sustu dilim,
Bir dize söyleyemedim.

Kelepçe vurdular,
Dilime dudağıma.
Geceler boyu adını anmaktan,
Sarhoş oldum.
Kelepçeler çok sıkı,
Ondan böyle sessizim.
Üflemeyi bilmeyen,
Nasıl konuşur ney ile?
Aşık olanın gözleri ıslanır,
Nasıl gözükür dışarıdan halim?

Sarhoşluğu arasaydım eğer,
Bir yudumda bulurdum.
Hani hep yanımdaydın?
Aradığım sensin.
Çöllere düşsem iyiydi,
Aşkından susuzluğum.
Kadeh, kadeh diye söylenirim,
Sen ona bakma sakın.
Şarabını sunacak kadeh gerek.
Kadeh ile değil derdim.

Seyahatim içime,
İsterim arzı dolaşmak.
İçine seyahat edenler,
Arzı dolaşmış olur dedin.
Neden her seyahatimde,
Evine misafir oldum?
Arz mı senden ibaret,
Yoksa ruhum mu sensin?

Mevlana’yı aşkın etti,
Böylesi suskun şair.
Sustukça zaten,
Kelimeler dizilir.
Yokluğun boşaltır,
Varlığın yakar içimi.
Gözlerim aramaktan yoruldu,
Nerdesin?

25 Temmuz 2011 Pazartesi

25 Temmuz 2011

Kolay değil,

2 yıl = 730,5 gün = 17532 saat = 1051920 dakika

Saliselerin insan hayatını belirlediği bir zamanda işin o kadar detayına girmiyorum. Ama gerçekten kolay değil, milyarlarca insanın kolundaki, cebindeki, duvarındaki, masasındaki akrep ile yelkovanın durmak bilmez yarışını kavrayabilmek. İki sene olmuş gri hücreleri biraz daha farklı bir boyutta çalıştırmaya başlayalı, acısıyla tatlısıyla iki tam sene…

Elbet ki bu iki senede değişimler oldu hayatımda. Birçok insan kendisini ipek böceğine benzetir, bir koza ördüğünü ve sonra bambaşka bir canlı olarak o kozayı terk ettiğinden dem vurur. Ama benim dikkatimi şöyle bir şey çekti ki insanı yine diğerlerinden üstün kılıyor.

Hem kelebeğiz aslında hem de hala birer ipek böceği. Etrafımıza sardığımız koza aslında düşüncelerimiz ve hatta -ileriye gidiyorum- kişiliklerimiz. Biz defalarca etrafımıza koza örüp, defalarca onun içinden güzelleşerek çıkabiliyoruz. Düşünsenize, bu sayede her defasında daha mükemmel bir canlı peyda oluyor. Bir koza dahi ipek böceğini kelebek yapmaya yetiyorsa, kim bilir bir insanoğlu neye dönüşüveriyor.

Şimdi birazcık iki senede değişen şeylerden bahsedeceğim izninizle:

- İki sene önce kim düşünür ki diyordum, şimdi ise düşünmeleri için fırsat yaratalım, onlar da düşünürler diyorum.
- İki sene önce yetişen fidanlara acıyarak bakıyordum, şimdi ise elimdeki bir avuç tohuma gelecek diye bakıyorum.
- İki sene önce sadece hayallerimi düşünürdüm, şimdi ise onları nasıl hayata geçirebileceğimi.
- İki sene önce yalnız kurtlar gibi olmaktan zevk alıyordum, şimdi ise etrafımdaki insanların içindeki kitabı okumaktan.
- İki sene önce “eksiğim” diye üzülüyordum, şimdi ise eksikliğimi öğrenme çabasından dolayı mutluyum.
- İki sene önce “yemek pişti mi” diye kırk defa kontrol ediyordum, şimdi ise tevekkül etmenin huzurunu yaşıyorum.
- İki sene önce “insan bir senedir tanıdığı kişiye dost mu der?” diyordum, şimdi ise yüzünü birkaç saat gördüğüm dostlarım var.
- İki sene önce kendi fikrimden olmayanları “ahmaklık” ile itham ediyordum, şimdi ise karşı bir fikir ile karşılaştığımda zengin oldum diye seviniyorum.
- İki sene önce mutluluğu saçma sapan şeylerde arardım, şimdi ise o beni buluyor açan bir çiçek bile onu getirebiliyor.
- İki sene önce sürekli âşık olduğumu sanıyordum, şimdi ise aşkın ne derece uzun ve meşakkatli bir yol olduğunu, eskiden sadece gölgesini gördüğümü anlıyorum.
- İki sene önce Leyla’yı seviyordum, şimdi ise Mecnun olma çabasındayım.

Lise 2’nin yazında inanılmaz kötü bir dönem geçirmiştim, -ben ki İstanbul aşığı birisi- İstanbul’dan kaçıp kurtulmak istiyordum. Ama sonra başkalarına söylediğim bir söz dönüp dolaşıp beni buldu:

“Başına gelenlerden dolayı üzülme, çünkü daima senin iyiliğini düşünen birisi var. Onun sadece olması gereklidir.”


Nice yıllara…

19 Mayıs 2011 Perşembe

Aşk ve Sarhoşluk

Şiir yazmaktı aslında isteğim ama belki de içinde bulunduğum ruh hali beni itti bunları yazmaya. Başlıkta bahsettiğim iki kavram aslında o kadar içi içe geçmiş ki ayırt etmemiz pek mümkün değil, Aşk ve Sarhoşluk. İkisi de tam bir ilim, üstadının elinde nice şaheserler vücut ederken cahilin elinde ise zarardan başka bir işe yaramazlar.

İlk bahsetmek istediğim Aşk. Kelime olarak bir tür sarmaşık anlamına gelen “Işk”tan geldiği söylenir. Çok güzeldir görüntüsü, ama zamanla üzerinde yetiştiği ağacı kurutur ve sonra kendisi de ölür. Çok basit bir kelime ama bütün kainat arkasına gizlenmiş adeta. Bütün kainatı anlatmaya yetiyor üç harf. Bütün güzelliklerin ve kusursuzluğun simgesi konumunda.

Ve birde sarhoşluk var. Üç beş kendini bilmez yüzünden insanlara o kadar itici geliyor ki. Ama aslında o kadar kutsal bir amaca hizmet ediyor ki, zaten insanlar anlamadığından dolayı bu kadar düşmanca saldırıyorlar. Semazeni o hale sokan aşktır, ama sarhoşluk olmasa pervane olabilir mi? Tabi sarhoşluğun da bir ölçüsü vardır. Şems-i Tebrizi sayesinde velilik mertebesine ulaştığı hocasından daha sonra şikayetçi konuma gelmiş, sebebi ise “Sarhoşluk halinden sonra dinginlik halinin olmayışı”mış.

Haddim olmadan bu kadar büyük kelimelerden bahsediyorum ama tam da sarhoşluk ve dinginlik konusundan giriş yapmak istiyorum. Aşk ve sarhoşluk durumu son zamanlarda sıkça yaşadığım bir durum. Tam bir sarhoşluk durumuydu yaşadığım, aşıksın ve ve dünyanın gerçekten döndüğüne şahit oluyorsun. Baktığın her köşede, her cisimde O vücut buluyor. Bir garip hayal gibi, beden gayet normal ama yaşadıkların ve gördüklerin ne kadar gerçek? Ama dinginlikten hayli uzaktasın, perde var önünde ve ardındaki dünyayı anlamaya çalışıyorsun.

Elbette ki bana kattıkları oldu bu durumun ama kaybettirdikleri de yeterince fazlaydı ve bu duruma bir çare bulmak gerekti. Aşka zincir vurmaya karar verdim. Sarhoş edemeyecek kadar az düzeyde yaşayamazdım. Ben de çare olarak basamaklara ayırmaya karar verdim. Aşk, hayat, mana tamamı basamaklardan meydana geliyordu ve basamakların da en ucunda bir kapı. Kapının ise nereye açıldığı meçhul. Yanlış anlaşılmasın meçhullüğe açılan bir kapı. Aşkın tam vuku bulduğu bir adres. Alt basamaklarda da olsan dahi yolun belli ama aşkın o sarhoşluğunu yaşamıyorsun.

Mesela bütün şiirlerimi sarhoşlukla yazdım ama bunlardan bazısı alkolün verdiği sarhoşluktu. Bu blogda bulunan “Sessizlik” şiirini Atölye Liderleri kampında kelime perhizi seansında yazmıştım. Merdivenlerden ne zaman çıkman gerektiğini bilmeli insan. Bugün o kapının etrafında dolaşanlar kendisini nerelerde görüyorlar ama keşke kapıdan içeri adım atsabilseler kendilerini neler beklediğini bir bilseler...

Gönlümüzden aşk eksik olmasın ve kararında sarhoşluklar neşemizi arttırsın.