İnsan niye aşık olur? Aslında kendimden başlayayım bu soruya
ki çok da sordum kendime, Osman niye aşık olur?
Bir çok farklı açıklama dönüyor bu konuda. Kimisi kendimizde
olmayan şeyleri tamamlama dürtüsüyle sevdiğimizi söylüyor, kimisi de her şeyin
merkezine kendimizi koyduğumuzu sadece kendimizi düşündüğümüzü, kendimizi iyi
hissetmemiz için sevdiğimizi söylüyor. Kimisi sonsuz aşkın peşinde, kimisi ne
aradığını dahi bilmiyor…
Aşkın bendeki yeri farklı aslında, beni ben yapan şey
olduğundan seviyorum aşkı, mayama karıştığından. İnsanın bazı şeyleri tanıması
için, bazı duygularının varlığını fark etmesi için aşık olması gerekiyor. Öyle
ruhani şeylere gerek yok, bayağı birine aşık olmalı.
Ayıplanmalı belki de sırf bu aşk için insan, nefis ancak o
zaman sürünmeye başlıyor yerlerde. Arada kalmalı, sarhoşluk ile gerçek arasında…
Evrene, kainata bakmaya gerek yok aslında acizliğimizi görmek için, aşıkken
aynaya bakmak yeterli, ya da başını bağrına yaslamak… Ne denli acı çektiğini
görüyorsun o zaman, ateşin bir gönlü nasıl terbiye ettiğini.
Acaba Yunus, Elif’e aşık olmasaydı hiç, bu denli yana yana
dolaşabilir miydi? Ya da Celaleddin her dua edişinde cennet ve cehennemden
ziyade aşkı istemeseydi, Mevlana olabilir miydi? Cihangir Abi’nin Zirve’de
söylediği gibi insan gönlüyle pişiyor, orada harlanan bu ateş damarlarında
dönüyor.
Kim kendisini bilerek ateşe atar ki? Kızıyorum bazen
kendime, ne gerek var bu kadar yakmaya kendini diye. Fuzuli boşuna dememiş;
“Sakın isteme sevdayı gam aşkta her anKim istedi sevdayı gamlı aşk ziyandır”
diye. Ama yanmanın dahi bir lezzeti var, aşk için yanıyorsan
eğer. Her defasında bu tadı almak için yürüyorsun ateşe…