4 Ağustos 2010 Çarşamba

Işıklı Spor Ayakkabı

    Ablam evlendi, hatta evleneli bir buçuk aydan fazla oldu. Zaman ne hızlı geçiyor, bitmez dediğim stajım bile üç güne kadar bitiyor. Evlendiğinden beri yazmak istediğim bir şeyler vardı. Herhalde artık zamanı geldi.
   Ablamın evleneceğini kime söylesem genelde "Vay, ablan da evleniyor, yalnız kalıyorsun artık, yazık" demeye başlamıştı. Tamam, ablam belki annem ve babama oranla daha iyi anlaştığım, zevklerimizin daha uyuştuğu biri olabilir ama evlenince bizden ayrılacak diye hüngür hüngür ağlamayı hiç düşünmedim. Ayrılıp da Fas'a yerleşecek sanki orası da ayrı mevzu.(Fas'a gitmeyi hep istemişimdir.Yerleşse de fena olmazdı.) Gittiği yer üç vesait uzaklıkta. Okula gitmek bile bazen daha uzun sürüyor. Zaten düğüne gününe kadar pek bir üzüntüm yoktu. Belki o gün içim biraz burkulmuş olabilir hepsi ondan ibaret. Yalnız bir hafta sonra bir ara içime bayağı oturmuştu, ev sessizleşince falan. En büyük zorluğu o oldu. O da taş çatlasın iki gün sürdü. Sanki elli yıl beraber yaşayacağız. Eninde sonunda olacak bir iş bu elbette. Buna benzer durumlarda böyle nostaljik takılıp, ne güzel günlerdi, vay be modundaki insanlara hep tavımdır. Gören de aşmış bir hayatın vardı sanacak. Şimdi bir evim daha oldu valla. İsteyince orada kalıyorum.
   Geçmişteki olaylara takılıp hep öyle olsaydı demek bana hiç mantıklı gelmedi, umarım da gelmez. Öyle bir an geldiği zaman zaten bir sıkıntı var demektir. Yaşıtım pek çok insan keşke çocuk olsaydık, şöyle oynardık, şöyle yapardık falan diyor. Keşke o haline dönseler de görsem; ertesi gün şimdiki haline dönmek için neler vermez, o zaman görüşürüz. Çocukluk dediğin enteresan bir hal. Hatta biraz da aptalca. Işıklı bir spor ayakkabı giymenin başka bir açıklaması olamaz. Bundan zevk alınan bir hale dönmeyi istemek için de travma geçirmek lazım herhalde. Işıklı spor ayakkabı daha ne olsun! Bütün gün amaçsız bir şekilde sağa sola koşturmak falan, kalsın. Çocukluğun tek iyi yanı tatlı bir halde olmak. O da en fazla dört yaşına kadar sürüyor. Zaten dört yaşına kadar da tatlı olduğunun farkında olmuyorsun. Bir tanıdığın için dersin keşke ufak olsa da sevsem gene, o kadar. Küçüklüğüme dair bazı şeyleri (Ah o çizgi filmler) özlüyor olabilirim ama kesinlikle küçüklüğümü özlemiyorum ondan eminim. Belki lise hayatımı özlüyorumdur o da yatılılıktan ileri gelir. Onun için de bayılmıyorum. Belki o günlere dönsem şimdi o kadar zevkli gelmez. Şöyle bir hafta tatil kıvamında geri dönsem fena olmaz. Ak sakallı abaza yaparız bolca.
   Şimdiye kadar geçmişine özlem duymamış olmak çok da önemli değil. Umarım otuz yıl sonra da geçmişe özlem duymuyor olurum. Bu dünyaya çivi çakmadık, elbet öleceğiz. Yalnız çocukken acizliğinin farkında olmuyorsun, yaşlanınca belki o acizliğin farkında olmak insana zor geliyordur. Umarım o zorluğu yaşamam, kimse de yaşamaz. 
   Son olarak çocukluğa dair Cem Yılmaz'ın şu çıkarımını da koyayım tam olsun: "´Geri vites´ kavramım yoktu. Şoför, kolunu koltuğa atıp arkaya doğru bakınca araba otomatikman geri geri gidiyor zannederdim."  Şuradan tamamına bakın. Büyük ihtimalle benzerleri sizde de vardı. Sonra bir daha küçüklüğe dönmek isteyip istemediğinizi gözden geçirin. Hala ısrarlıysanız, ağır olacak ama inşallah hayatınız boyunca ışıklı spor ayakkabı giyersiniz.

3 Ağustos 2010 Salı

Kendimden

Öncelikle şunu belirteyim, bu yazıma “Body of Lies” adlı filmi izledikten sonra başlıyorum. Güzel bir film yapmışlar. Ne ultra demokratik ABD’yi övdükleri ne de “aman Allah’ım yoksa Doğu’yu mu övüyorlar??” diyebileceğimiz bir film. İki tarafın da çirkefliğini sermişler izleyicinin önüne.

Başlıktan da anlaşılacağı üzere kendimden bahsedeceğim bu yazımda. Yazımı kafamda oluşturmadan başladığım için yazmaya, yazının ilerleyen bölümlerinde nasıl tepkiler koyarım bilemiyorum, ancak birazcık sinirliyim filmden dolayı. Umarım yapmak istediğim itirafları da yapabilirim. Hazır aklımdayken bir itirafla başlayayım: Kuralcıyım. Bildiğimiz tarzda değil bu kuralcılık, yoksa kuralcı olmak iyi bir şey. Prensipler falan düzgün bir hayat için oldukça önemli. Bahsettiğim şey, şu an süper güç diyebileceğimiz ülkelerin çoğunun yapmaya çalıştığı bir şey. Kuralları koyayım ve DİĞERLERİ uysun buna. Dünya geçmişte bu kurallar karşı gelmek için çok çırpındı ve yer yer başarılı da oldu. Ancak insanlar kurallara karşı gelmeyi kuralsızlık olarak algıladığından başkaldırını olduğu her yer de anarşi oldu. İnsanlar Atatürk’ün başarısını anlayamıyorlar çünkü O kurallara baş kaldırdıktan sonra kendi kurallarını koydu ve ona göre davrandı. Bana dönersek, belki de kaybetmelerimin en büyük sebebi bu: eğer bir oyun oynuyorsak kuralları ben koyarım. Şüphesiz ki bana kattıkları oldu, ama şu an ne aradığımı sorsanız belki dilim söylemez ama kalbim onun yüzünden kaybettiklerimi geçirecektir içinden.

İnsanların genelde hemfikir olduğu bir durum: yüzüm ters, hem de fazlasıyla. İnsanlarla konuşurken olabildiğince güler yüzlü olmaya çalışıyorum, bu sizi yanıltmasın. Eğer rastladıysanız kendi halimle olduğum zamanları düşünün. Sebebine gelince, biraz tarihte yolculuk yapalım. 1099 yazında olmaz denen olmuş taa orta Avrupa’dan şövalyeler, askerler kilometrelerce yol kat edip Kudüs önlerine ulaşmışlardı. O zamanlar kutsal Kudüs Fatımilerin elinde bulunmaktaydı. Fatımiler, Kudüs önlerine gelen Hıristiyanlara acıyarak baktılar. Kilolarca zırhın içinde, çöl sıcağıyla kavrulmuş şövalyeler, susuzluktan bitap düşmüş nice asker. Kısacası perişan haldeydiler. Sadece kuru bir kalabalık, Kudüs’ü alabilmek için önce surları geçmek lazımdı ancak bu askerler yürüyemiyordu bile. Ama Hıristiyanlar iman* etmişlerdi, alacaklardı. Sırf bunu gerçekleştirmek için, yürüyemeyecek halde denilen askerler, kilometrelerce uzaktan ağaçlar kesip kuşatma silahları yaptılar ve sonunda beklenen oldu, Kudüs yüz yıl sürecek Hıristiyan hakimiyetine girdi. Gelelim ikinci hikayeye: Arap çöllerinde yaşayan bir adam var, adı Selahattin Eyyubi. Diğer Araplar gibi o da bedevi hayatı yaşıyor ve aynı zamanda güçlü bir devletin yöneticisi. Kendisine gülmeyi yasaklamış. “Kudüs’te Müslümanlar acı çekerken ben gülemem” demiş ve Kudüs’ü fethedene kadar gülmemiş… ( * iman etmek terimin fazlasıyla kullanırım. Dini olarak düşünmeyin sadece, çünkü iman inanmanın birkaç adım ötesi, inandığın şeyler uğruna ölümü bile göze alabilmek. Bu derece kuvvetli olduğundan din için de kullanıldığını düşünmekteyim.)

Kendimi bir roman kahramanı olarak kime yakın görüyorsun diye sorsalar cevap veremem çünkü iki kişiden ortak yönler barındırıyorum: Madlen Baba ile Martin Eden. Aslında doğruyu söylemek gerekirse Martin Eden’a benziyorum (fiziki olarak değil), Madlen Baba gibi de olmaya çalışıyorum. Kimse demesin şimdi onlar sadece roman, falan. Martin Eden zaten bir otobiyografinin kahramanı, Madlen Baba ise 1800lerin Fransa’sında gerçekten var olabilecek bir kişi olduğu için o kitap bir klasik. Madlen baba bilinir belki ama Martin Eden’ın pek bilindiğini zannetmem. Şimdi de burada anlatarak kafa şişirmek istemiyorum (zaten yeterince yaptım). Öğrenmek isteyenlere seve seve anlatırım.

Şimdilik burada noktalayayım yazıyı. Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…

7 Temmuz 2010 Çarşamba

İştiyaka Gel

Gençliği ve güzelliği kendisini terk ederken bir acı indi Züleyha'nın kalbine.Son bir çığlıkla gerisin geri dönmek istedi.Kadın olanın, ilk ölümünü kabullenmesi kolay değildi.Rabbinden mucize diledi.Rabbim dedi, bana güzelliğimi geri ver.
Endam aynalarıyla bölündüğünde yollarım, yarım aynalar tutulduğunda yüzüme, dökülen o sınırsız ışığı geri ver.
Geri ver parlak inci tenimi, hilal kavsi kaşlarımı, bir ceylanın gözlerinden müstear, eşinden başkasına dikilmeyecek gece rengi gözlerimi.
Bir meyvenin tazeliğini içmiş ağzımı, inci dişlerimi.Yanağımda tek, gerdanımda çifte benimi.
Kınalı topuğumu örten simsiyah saçlarımın gecesini, Hindistan'ın aysız geceleri kadar kara ve büyülü, bir büyücünün tezgahındaki misk ve amber karışımları kadar güzel kokulu, sırma kadar parlak ve bir yılan kadar kavrayıcı saçlarımın hazinesini.geri ver Rabbim gençliğimi, güzelliğimi.
Ak göğsümü, ince belimi, Rabbim, dedi Züleyha, ana endamımı ver geri.Rüzgar estiğinde boynu bükülen gül dalı, yıldızlara baş çeken servi ağacı, suya eğilen söğüt dalı kıl yeniden beni.
Rabbim, dedi Züleyha, mucizedir bunu istemek, bilirim.Ama mucizen doldurmuş değil mi dört bir yanımı?
Göklerinden kayan bulutlarında mucize var, sabit gibi görünüp de yürüyüp duran dağların, yatağını doldurup da taşmayan deniz, direksiz duran, çembersiz dönen gök kubbe, saydam küreler üzerinde birbirlerine çarpmadan ve harikulade bir nizam içre dönüp duran seyyarelerin mucize.
Rabbim, dedi Züleyha, gökte asılı duran hilalin mucize, doğan ay batan ay mucize.
Her seher vaktinde ağarması günün, her gurup vaktinde dökülmesi geceye.
Kemale çıkması güneşin, zevale akması her gün, her sabah doğması, batması her akşam.
Nil'in mevsimine göre taşması ve yüzyıllardır denize doğru akması mucize değil mi?Bana mucizeni ver.Bana gençliğimi, bana güzelliğimi geri ver.
Mısır ülkesine yağıp duran şu yağmurlar, her bir yağmur damlasının çölün susuz göğsüne inmesi, ve oradan bir daha göklere yükselmesi mucize değil mi?
Nefes alışım mucize, yaradılışım mucize, bir kan damlasından var edilişim, ölecek olduğum mucize, mucize bir daha dirilecek olduğum.
Ölüm mucize, öğrendim ölüymüşüm, tekrar doğmamı sağla, aşk mucize öğrendim ölümsüzmüşüm.
Bana gençliğimi bana güzelliğimi geri ver.
Mucizeyse istediğim, isteyebildiğim mucize, Rabbim bana mucizeni ver.
Mucize değil mi Rabbim şu kalbimdeki?
Rabbim, sana görmeden iman edişim mucize değil mi?
Züleyha saatlerce böyle dua etti.
Ağladı.Kalbi yandı.Rabbine inancı gibi duasında da samimiydi.Üstelik hiçbir dua cevapsız kalmazdı.Ama Züleyha'nın duası Rabbi katında kabul bulmadı.
Çünkü onun duası, sevk edildiği yolculuğun mutabıkı olan bir dua değildi.Güzelliğini, sureti olarak geri istiyordu.Züleyha'nın  hala sırtında dağlar vardı....




Züleyha kendisini Yusuf'a bağlayan nikahın bağı altında uyuduğu ilk gecenin sabahında, endam aynalarına baktı.Suret aynalarına.Mutlu ama gençliği ve güzelliği olmayan bir kadındı.
Gözlerinin altındaki, ağzının kenarındaki çizgileri, yanaklarındaki ve alnındaki elifleri gördü teker teker.Saçlarındaki yıldızları.Hepsinin öyküsünü hatırladı, sebebini bildi.Ne zaman ve ne için oraya yerleştiklerini.Hepsini sevdi.
Şu, dedi Yusuf'u yitirdiğim günden kalma, şu ona iftira attığım, şu onu zindana saldığım günün anısı.Şu onun yokluğunda çektiğim onca acıdan.Şu şundan, bu bundan kalma.
Bir aynanın önünde böylece, yüzündeki koca mesneviyi okudu Züleyha. Kalemin dizi dizi, sayfa sayfa yazdıklarını.Kalemin onun aşkına, kendi aşkına bütün yazdıklarını yüzünde okudu.Ve kendi yüzünün arkasında saklı olan sırrı gördü.
Taşıdığı bütün yorgunluk ve yıpranmışlıkla kendi yüzünü sevdi Züleyha.
Rabbim dedi, senden artık beni bu dünyaya, salt bu dünyaya bağlayacak olan şeyi istemiyorum.Bana öyle bir kalp ver ki senin yakınlığını istemekten başka hiçbir isteği içinde barındırmasın.Öyle bir ışık bırak ki kalbime, bir daha onu söndürmek mümkün olmasın. Öylece aslolanı göster bana, öyle ki surette aklım bile kalmasın.
Artık geri istemiyorum, ne gençliğimi ne de güzelliğimi.
Çünkü yüzümün de arkasında saklı olan asıl yüzü gördüm.Dünün ve yarının olmadığını, anın derinliğinde bir bütün olduğumu bildim.Genç Züleyha, çocuk Züleyha.O Züleyha, bu Züleyha.Hepsi üzerimde katman katman, halka halka.Ben evvel'im ve ahir'im aynı zamanda.Kız'ım ve kadın'ım. Öyleyse ben her zaman'ım.Ben zamanın da üstündeki zamanım.Ben Züleyha'yım.Suretin de arkasındaki asladır iştiyakım.Ne gençliğimi ne güzelliğimi Rabbim, senden istemiyorum geri.Çünkü ben Züleyha'nın da arkasındaki Züleyha'yım.
Ölüm ve dirim içimde birbirine bunca yakın.Ödediğim bedel işte bu.Ben ki birden fazla ölmeyi bildim, artık böylece yaşayabilirim.
Züleyha ki böyle dua etti.Ki o, gençliği, güzelliği ve sureti aşmanın sırrının kendisine verilmesini hak ettiği yere gelmişti.
O zaman kendisine gençliği ve güzelliği geri verildi.
Çünkü hiçbir dua cevapsız kalmazdı.Züleyha bir zamanlar gençliğini ve güzelliğini geri istemek için, mucize için dua etmişti.Ama duanın cevabının zamanı vardı.Gençliğinin ve güzelliğinin kendisine geri verilmesi için, gençliğin ve güzelliğin anlamını aşmayı başarabilmesi gerekmişti.
O andan sonra Züleyha'yı görenler kendisine hayranlıkla baka kaldılar, heyecanla güzelliklerini anlattılar.Züleyha anladı ki şimdi suretinde, Yusuf'a dair ilk aşk düşünü gördüğü gecenin sabahına uyanan güzeller güzeli Züleyha vardı.
Ama suret çoktan aşılmıştı! Züleyha o günden sonra hiçbir aynaya bakmadı.




Bu iki pasajı Nazan Bekiroğlu'nun yazmış olduğu Yusuf ile Züleyha adlı eserden olduğu gibi koydum.Bunun üzerine fazla bir şey yazacak değilim. Lakin şunu demeden geçemeyeceğim: Yukarıdaki iki bölüm arasındaki farkı anlayamayan birinin din üzerine yapacağı herhangi bir çıkarım şahsen, gözümde tavuğun çıkarımı yumurtadan daha değerli değildir. Tüm kamuoyuna duyurulur.

29 Mayıs 2010 Cumartesi

Fetih ve Fatih



Düşün diyeceğim yine ama biliyorum ki yine düşünmeyeceksin. Kaldı ki bu yazıyı belki de çok uzun diyip okumayacaksın. Ama yine de ben sorayım: 20 – 21 yaşındaki bir delikanlı dünyanın kaderini değiştirirken sen bu yaşlara geldiğinde bırak dünyayı kendi hayatını değiştirecek ne yaptın?

Allah'ın inayeti ve izniyle, iki kıtanın sultanı ve iki denizin hakanı, bu dünyada ve ahrette Allah'ın gölgesi, iki ufukta (yani doğu ve batı) Allah'ın gözdesi, yer ve su küresinin hükümdarı, Konstantinopolis kalesinin fatihi, Sultan Mehmed Han oğlu Sultan Murad Han oğlu Sultan Mehmed Han, tanrı mülkünü ebedi kılsın ve makamını feleğin en parlak yıldızlarının üstüne çıkarsın…

29 mayıs sabahı gün aydınlanmadan hemen önce her şey Yeni Roma’nın istediği gibi gidiyordu. Dün akşamdan beri Türklerin top atışı yaptığı noktalardan taarruza geçeceklerini kestirmek güç değildi elbette. Hele ki en büyük taarruzu bekledikleri noktada Cenevizli Şövalyeler vardı, bunlar geçilebilir miydi? Akın akın Türk askerleri geliyor ve şövalyelerin kılıçları arasında eriyip gidiyorlardı. Ama işte her şey o anda gerçekleşti. Oysaki ne kadar dua etmişlerdi tanrılarına. Fakat tıpkı Haliç’e gemi soktuklarındaki gibi, tıpkı gözün dahi zor seçebildiği noktalardan surları döven topları yaptıklarındaki gibi, tıpkı surların önüne bu güne kadar görmedikleri ok işlemez devasa kuşatma kulelerini getirdiklerindeki gibi yine şeytan Türklere yardım etmişti. Akşamki top atışlarına odaklandıklarından dolayı diğer bölgelerde ışık kullanmadan, sessiz sedasız burunlarının dibine kadar gelen askerleri görememişlerdi. Keza saldırıları büyük ustalıkla geri püskürtüp sevinirken, o kargaşa esnasında Fatih’in emriyle surların önüne kadar getirilen topları görememişlerdi. Evet evet şeytan yine Türklere yardım etmişti. Şimdi atılan her gülle kayalaşmış Yeni Roma surlarını delik deşik ediyor, askerler ne yapacaklarını bilemiyorlardı. Efsanevi Ceneviz Şövalyelerinin lideri Giovanni Giustiniani'nin öldürülmesi ise her şeyin tuzu biberi olmuştu. Öğleden önce Ulubatlı Hasan şehit olma pahasına surlara ilk sancağı dikerken, öğleden sonra da muzaffer kumandan surlardan içeri giriyordu. Artık dünyada hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı…

Neymiş efendim? Bizden başka bir şehri işgalini yüzyıllardan beri kutlayan bir millet var mıymış? Senin zihniyetinde olanlara pek bir şey söylenmez zaten en iyisi sen git İstanbul’dan bari kendi çapında işgale son ver. Basit bir fetih değil ki bu, Doğu ile Batının savaşı. Bütün Avrupa’nın sigortası konumunda, akın akın gelen Türkleri ancak Yeni Roma durdurabilirdi. Truvalıların Truva Atını kullandıkları gibi Yeni Roma da türlü “Bizans Oyunlarından” geri kalmadı, ancak genç padişahı hiçbiri durduramadı. Türk Milleti’nin sembolü olmuş artık bu olay, bir Türk evladı böyle bir şeyden nasıl utanır anlamıyorum?

İlkokulda anlatılan fethin sonuçları kısmına girişmeyeceğim hiç, kafamıza işlemiş hepsi madde madde. Ama acaba hiç düşünmüş müyüz gerçekten bu sonuçları? Hiç etraflıca büyük resme bakmış mıyız? Bu sene 557. yılını kutluyoruz. Geçen bunca yılda acaba ufkumuzu açmış mı hiç bu olay? Şimdilerde mini etekli kızların peşinden koşanların yaşında tahta geçen bir delikanlı ve içindeki sönmeyen ateş. Belki de kendisini de yakacak duruma gelmiş bir ateş, hatta donanmayı geçmeyi başaran Venedik gemilerinin ardından atını denize sürüp “Ya İstanbul beni alır, ya da ben İstanbul’u” diyebilecek kadar güçlü bir ateş…

Gözümde en büyük devrimcilerden biridir Fatih. Zaten her zaman söylerim hayatımda örnek aldığım bir numaralı insandır. Daha sonra Mustafa Kemal gelir. Devrimci kelimesinin o zamanlarda yaşayan bir hükümdar için kullanılması birazcık garip gelebilir size. Ama kendisinin yaptıkları o zaman ki koşullar içinde birçokları için düşünülemez şeylerdi. Mesela ilk icraatı Hıristiyanlığı öğrenmek oldu. Müslüman bir devletin başındaki birisinin bunu yapması birçok kişi tarafından hoş karşılanmadı. Hatta Papa 2.Pius Fatih’in bu merakından dolayı kendisini Hıristiyan yapmak istemiştir. Kimi Avrupalı tarihçilere göre gönderilmemiş dense de Fatih’e bir mektup yazdığı söylenir. Mektupta “Benim dinime geç ve beni tanı, buna karşılık ben de seni Yeni Roma İmparatoru olarak tanırım, eline yenilmez ordular veririm, bütün Avrupa sana biat eder” demiştir. Fakat Fatih’in duruşu bellidir. Keza İslamiyet yasaklamasına rağmen İstanbul’a heykeller yaptırmıştır. İnsanların dininden dolayı öldürüldüğü bir dönemden bahsediyoruz dikkat edin. İslamiyet heykeli yasaklamıştır, çünkü insanların tekrar putperestliğe yönelmesini engellemek için böyle bir şey yapmıştır. Ancak Fatih artık İslamiyet’in yerleştiğine ve insanların basit heykellerden dolayı dininden sapmayacağını çok iyi biliyordu. Oysa Osmanlı hanedanına tekrar Türkiye vatandaşlığı verildiğinde ve ülkeye davet edildiğinde bazı ahmaklar saltanat yeniden hortlayacak diye korkuya kapılmışlardı.

İmanı olan birisinin, başka bir dine inanan birini Müslüman yapmasının cennetle müjdelendiği söylenir. Fetihten sonra bir Galata’da yaşayan Cenevizliler Fatih’in huzuruna çıkar ve İslamiyet’i seçmek istediklerini söylerler. Fatih bunun sebebini sorduğunda ise İslamiyet’in yasalarının iyi olduğundan dolayı bunu istediklerini söylerler. Bekli de binlerce insanın inanmasını sağlayacakken Fatih bunu reddeder, buna karşılık kendi dininize inanarak bu yasalardan faydalanabilirsiniz der. Bu sayede içi boş bir inançtan kurtarır hem insanları, hem dini…

Hoş bunları anlatıyorum da daha kendine örnek olarak Atatürk’ü seçmekten uzak kalan bir zihniyetin Fatih’i anlamasını beklemek ne kadar mantıklı. Bu satırları yazarken gözlerim doluyor, dışarıda da havai fişekler patlıyor. Malum fetih kutlaması var. Dile kolay 557 yıl geçmiş, yaklaşık 450 yıl başkentlik yapmış. Nice orduların giriş çıkışına şahitlik yapmış, nice büyük olaylara tanık olmuş. Ben de insanların anlaması için çırpınacağım Nasrettin Hoca misali ya tutarsa…

Yazımın sonunda tekrardan teşekkür etmek istiyorum. Ruhunuz şad olsun aziz kumandan ve senin güzel askerlerinin. Boşuna dememiş Peygamber: “İstanbul’u fetheden komutan ne güzel komutan, fetheden asker ne güzel asker.”

19 Mayıs 2010 Çarşamba

Gülümsemeyi Unutanlar

Bu yazımı çağın en büyük sorunlarından birine ayıracağım, antidepresanlar. Türkiye’de de dünyada olduğu gibi her geçen gün kullanımı artıyor, şu anda ciro bakımından 6. sırada. Peki, ne işe yarıyor şu meret? Sanılanın aksine mutlu hissetmeni sağlamıyor, MUTSUZ OLMANI ENGELLİYOR!!! Normal gündelik hayatına devam ediyorsun değişen hiçbir şey yok ancak ilaçlardan önce asık olan suratın normale dönüyor. Herkes mutsuzluğa çare bulundu diye seviniyor ancak hayatın kendisi zaten mutlu, insan kendisini mutsuzluğa yuvarlıyor. Bu ilaçlar sana kahkaha attırmıyor, haa attıranı da var ancak onu kullananlara Allah yardım etsin…


Şimdi nereden geldik bu konuya? Bendeniz de antidepresan kullananlardandım. Gerçi mutsuz ruh halimden ziyade panik ataktan dolayı kullanmak zorunda kaldım. İlaçlar başta düşük dozlarda başladı. Yan etkiler de gözükmüyor ohh mis. Zamanla arttı dozlar ve ben ki kedi sever hale geldim:D Farkında olmadan ilaçlar ele geçiriyor vücudu ve sonrasında gelen inanılmaz sıradanlık. Hayatta tek güvendiğim şey, beni diğer insanlardan ayıran tek şey elimden gitmişti: ZEKAM. Öldürücü bir sıradanlık veriyor insana şu kimyasallar, bütün kişiliğini siliyor, sıfırlıyor seni. Beynin kontrolünü vücudundan çekiyor birazcık hele kalp ile olan kanalları tamamen kapatıyor. Tam da modern dünyanın istediği fazla zeki olmayan, duyguları alınmış robot tipli insanlarına dönüşüyorsunuz. İlaçları kullandığım sırada ağladığım aklıma gelmez, kaldı ki gözümün yaşardığı bile aklıma gelmiyor. Son kontrole gittiğimde doktor dozu arttırdı ben de karaciğerimin artan sancılarına direnemedim daha ve ani bir kararla bıraktım ve evet şimdi açık açık söylüyorum: MUTLUYUM!! Evet ilaçlar da olmadan serotonin geri emilimini azaltabilirim. Ah beyin sen nelere kadirsin.


Kontrolü kaybetme konusundan bahsetmişken, antidepresan kullananların yakından gözlenmesi gerekiyor çünkü yüksek intihar olasılıkları var. Evet, kafana bir fikir geliyor ve evet diyorsun bunu yapmalıyım. Gayet tabi kendine de zarar verebiliyorsun. Ben de bu arada bilinçsizce hareketlerde bulundum elbette. Bilhassa arkadaş çevremde yanlış adımlar attım. Ancak sağlık olsun demekten öteye gidemiyorum. Tedavim için katlanmam gereken bir süreçti ve bunu ben en az kayıpla atlattığımı düşünüyorum ve buradan gülümsemeyi unutanlara sesleniyorum: EY MİLLET MUTLULUK İÇİN SEBEP ÇOK, BEN BİLE MUTLU OLABİLİYORSAM HAYAT ÇOK GÜZELDİR EMİN OLUN:)

18 Şubat 2010 Perşembe

Dinde Reform


Bugünlerde Martin Luther’in 1517 sonbaharında başlattığı bir akımın biraz değişmesi kanaatindeyim. Luther o zamanlar kilisenin hegemonyasına karşı çıkarak başlattığı “Din kul ile Yaratıcı arasındadır.” sloganında bahsedilen din, bugünkü manada anlamsal olarak bazı hatalar barındırıyor. Aslında yazını sonunda söylemek istediğim sözü başlarda söylersem açıklamam daha rahat olur.
Dinden ziyade iman kul ile Yaratıcı arasındadır.
Bu söz blogun diğer yazarına ait. Uzun münakaşalarımız sırasında bu cümleyi bana söyledi ve üzerinde epey düşündükten sonra haklı olduğuna karar verdim. Öncelikle tanımları doğru vermek gerekir. Din deyince hemen aklımıza yaratıcı ve kurallar gelmektedir ancak aslında din, beraber getirilen iman esasları ile birlikte sosyal ve ekonomik hayatın yanı sıra ahlaki yaşantıyı da düzenleyen kurallar bütünüdür. Genel inanışlara göre düşünürsek en yakın semavi dinin yeryüzüne gönderilmesinin üzerinden 14 asır geçmiş bulunmakta ki oldukça uzun bir vakit. Din esas olarak kurallar bütünü olduğundan mantık ile açıklanabilmesi gereklidir ve nitekim birçok kural açıklanabilmektedir de. Daha demin de bahsettiğim üzere aradan geçen uzun vakit içerisinde hayat şartları ve hayatın gereklilikleri değişmekte, buna karşılık dini kurallarda da zaman zaman reformlar olması gerekmektedir. Ana kuralları o dönemin hayat şartlarına göre değerlendirmek daha doğru olur. Ancak bugünkü kişisel özgürlükleri sağlamada eksik kalıyorsa değişmesi önem taşımaktadır. Özellikle ataerkil aile yapısı yerini kadın ile erkeğin eşit roller paylaştığı aile yapısına bıraktığı modern zamanda değişim kaçınılmazdır.


İman konusu ise kişisel inançları kapsar. İşte Yaratıcı ile insan arasında kalan konu burasıdır. İman bir nevi aşktır. Burada mantık aramak haksızlık olur. Zaten insanın yaratılışı kuramı kimi dinde erdem üzerine kurulmuşken, kimisinde ise sınavın kendisi olarak kabul edilmiş ve hiçbir açıklama yapılmamıştır bu konuda. Saf inanç ve temiz düşünceler gereklidir. Küçük bir soru işareti aşkta nefreti oluşturacağı gibi en sağlam inanca sahip insanı inancından alıkoyabilir. İşte dinlerin dogma fikirlerini oluşturan kısım dinin inançla ilgili olan kısımdır ve Yaratıcı ile kul arasında olduğundan başka kişilerin sorgulamaları saçma olur.

Bizim bu ayrıma iyi varabilmemiz lazımdır. Günümüzde bu tanımlardaki karışıklık yüzünden insanların düşünce özgürlüğüne saldırılar olmaktadır, tartışılacak kuralların sınırları iyice açık olmadığından durulması gerekilen nokta belirsizdir.

7 Ekim 2009 Çarşamba

Açılımın Ekonomik Yönü

Sağlam ekonomi kardeşim, her şeyin başı bu. Yani dikkat ediyorum güzel fikirler dolanıyor ortalıkta yeni planlamalar, yeni yatırımlar falan ama sağlam bir ekonomi olmadıktan sonra ip üstünde yürümeye dönüyor iş. Her sene verilen cari açık, artan nüfus ve aynı zamanda refah düzeyinin birazcık artmasıyla uzayan ömür sonucunda yaşlı nüfusun artması; bunlar zaten sağlam olmayan ekonominin belini daha da büküyor. Herkes bu aralar açılıma dalmış gidiyor ama benim dikkat çekmek istediğim konu ise açılımın ekonomik boyutu.

Türkiye’de yıllardır sürdürülen bir proje var: GAP. 1980 yılında ilk olarak Güneydoğu Anadolu Projesi adı kullanılmış. Bu iki nehre elektrik enerjisi üretmek ve çevre tarlaların sulanmasını sağlamak için baraj kurulmamasıyla başlamış her şey. Daha sonra bölge halkına çok büyük getirileri olacak, uzun vadede yaklaşık 4 milyon insana geçim sağlayacak ve bunların yanında nice sosyal getirileri olacak devasa bir projeye dönüşmüş. Türkiye’deki diğer proje ve planları göz önüne aldığımızda bugünkü hali bile çok iyi sayılacak durumda GAP’ın. Hani hep Avrupa’dan örnek veririz ya “Adamlar yapıyor abi.” Edasıyla, işte bizim başardığımız mükemmel bir projedir GAP. Gerçi henüz tam olarak bitmedi resmi olarak 2010 yılında bitiyor ancak biz henüz kafalarda bitiremedik. Halk yanı başında duran mucizeyi göremiyor. Bir bölgenin iklimini değiştirmek kolay mıdır? Bugün o barajlar sayesinde bölgenin iklimi Akdeniz İklimi’ne dönmüş durumda. Artık karasal iklim etkilerini kaybetmiş ve üzüm üreticiliğinde 3. sırada bölge ve Türkiye üzüm pazarının %10’una sahip. Varın siz düşünün böyle iklim değiştirmek nasıl bir şey. Harran Ovası’ndan yılda 3 defa hatta 4 defa ürün alınabiliyor. O verimli topraklarla, o sunulan imkânlarla, ulaşımın elverişliliğiyle o bölge dünyadaki birçok ülkeyi geride bırakabilir ekonomik olarak.

Şimdi işin bir başka boyutuna bakmak lazım. Son iki yılda terör örgütüne katılanların %75’i yabancı uyrukluymuş, özellikle İran’ın kuzey bölgelerinden. Bu da gösteriyor ki etkili bir politika yürütebilmişiz. Ama bir gerçek var ki doğu halkımız hala aç! Evet, ne kadar eğitsen de, sanata alıştırmaya çalışsan da, bilinçlendirmek istesen de senin karnın tok olup tavşan tüyü battaniyende yatıyorsan bu iş böyle yürümez. Tamam, al koynuna yat demiyorum ama insanlar belli bir refah düzeyine erişmedikleri sürece sürekli bir gelecek kaygısı taşırlar. Büyük şehirlerde yaşayan arkadaşlar ertesi günün yağmurlu olduğunu öğrendiklerinde trafikten, doğacak rezillikten dolayı sıkıntı basıyor bunalıyorlar. Şimdi bir de oradaki insanları düşünsenize, her gün her vakit gelecek sıkıntısıyla, derdiyle geçiyor. Tabi içlerinde nankörler de var elbet, ama gelin kurunun yanında yaşı da yakmayalım biz. GAP bizim için sembol olsun. Ne zaman ki yeni projelerde umutsuzluğa düşeriz o zaman bakalım ve neler başardığımızı görelim, gayret olsun bize. Gerçi geçmişimize baktığımızda nice böyle şeyler var ama biraz balık hafızalıyız onun için son zamanlarda olan en iyi şey GAP. Şimdi de Tunceli’ye, Ağrı’ya, Bitlis’e, Van’a bakalım. Nasıl ki cumhuriyetin ilk dönemlerinde yapmışız gelin yine yapalım. Onuncu Yıl Marşı’nda söylendiği gibi demir ağlarla örelim ülkeyi. Ulaşamadığımız köy, kasaba, bucak kalmasın. Çünkü gidemediğimiz köy ne yazık ki bizim olmuyor. Ayrıca demiryolunun bir diğer özelliği ise sanayi ile iç içedir. Ne zaman bir yere demiryolu ulaşmış, oranın sanayisi de gelişmiş. Güzel günler yakın, en azından ben inanıyorum bir başka kişiyi de inandırabilirsem ne ala…