29 Mayıs 2010 Cumartesi

Fetih ve Fatih



Düşün diyeceğim yine ama biliyorum ki yine düşünmeyeceksin. Kaldı ki bu yazıyı belki de çok uzun diyip okumayacaksın. Ama yine de ben sorayım: 20 – 21 yaşındaki bir delikanlı dünyanın kaderini değiştirirken sen bu yaşlara geldiğinde bırak dünyayı kendi hayatını değiştirecek ne yaptın?

Allah'ın inayeti ve izniyle, iki kıtanın sultanı ve iki denizin hakanı, bu dünyada ve ahrette Allah'ın gölgesi, iki ufukta (yani doğu ve batı) Allah'ın gözdesi, yer ve su küresinin hükümdarı, Konstantinopolis kalesinin fatihi, Sultan Mehmed Han oğlu Sultan Murad Han oğlu Sultan Mehmed Han, tanrı mülkünü ebedi kılsın ve makamını feleğin en parlak yıldızlarının üstüne çıkarsın…

29 mayıs sabahı gün aydınlanmadan hemen önce her şey Yeni Roma’nın istediği gibi gidiyordu. Dün akşamdan beri Türklerin top atışı yaptığı noktalardan taarruza geçeceklerini kestirmek güç değildi elbette. Hele ki en büyük taarruzu bekledikleri noktada Cenevizli Şövalyeler vardı, bunlar geçilebilir miydi? Akın akın Türk askerleri geliyor ve şövalyelerin kılıçları arasında eriyip gidiyorlardı. Ama işte her şey o anda gerçekleşti. Oysaki ne kadar dua etmişlerdi tanrılarına. Fakat tıpkı Haliç’e gemi soktuklarındaki gibi, tıpkı gözün dahi zor seçebildiği noktalardan surları döven topları yaptıklarındaki gibi, tıpkı surların önüne bu güne kadar görmedikleri ok işlemez devasa kuşatma kulelerini getirdiklerindeki gibi yine şeytan Türklere yardım etmişti. Akşamki top atışlarına odaklandıklarından dolayı diğer bölgelerde ışık kullanmadan, sessiz sedasız burunlarının dibine kadar gelen askerleri görememişlerdi. Keza saldırıları büyük ustalıkla geri püskürtüp sevinirken, o kargaşa esnasında Fatih’in emriyle surların önüne kadar getirilen topları görememişlerdi. Evet evet şeytan yine Türklere yardım etmişti. Şimdi atılan her gülle kayalaşmış Yeni Roma surlarını delik deşik ediyor, askerler ne yapacaklarını bilemiyorlardı. Efsanevi Ceneviz Şövalyelerinin lideri Giovanni Giustiniani'nin öldürülmesi ise her şeyin tuzu biberi olmuştu. Öğleden önce Ulubatlı Hasan şehit olma pahasına surlara ilk sancağı dikerken, öğleden sonra da muzaffer kumandan surlardan içeri giriyordu. Artık dünyada hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı…

Neymiş efendim? Bizden başka bir şehri işgalini yüzyıllardan beri kutlayan bir millet var mıymış? Senin zihniyetinde olanlara pek bir şey söylenmez zaten en iyisi sen git İstanbul’dan bari kendi çapında işgale son ver. Basit bir fetih değil ki bu, Doğu ile Batının savaşı. Bütün Avrupa’nın sigortası konumunda, akın akın gelen Türkleri ancak Yeni Roma durdurabilirdi. Truvalıların Truva Atını kullandıkları gibi Yeni Roma da türlü “Bizans Oyunlarından” geri kalmadı, ancak genç padişahı hiçbiri durduramadı. Türk Milleti’nin sembolü olmuş artık bu olay, bir Türk evladı böyle bir şeyden nasıl utanır anlamıyorum?

İlkokulda anlatılan fethin sonuçları kısmına girişmeyeceğim hiç, kafamıza işlemiş hepsi madde madde. Ama acaba hiç düşünmüş müyüz gerçekten bu sonuçları? Hiç etraflıca büyük resme bakmış mıyız? Bu sene 557. yılını kutluyoruz. Geçen bunca yılda acaba ufkumuzu açmış mı hiç bu olay? Şimdilerde mini etekli kızların peşinden koşanların yaşında tahta geçen bir delikanlı ve içindeki sönmeyen ateş. Belki de kendisini de yakacak duruma gelmiş bir ateş, hatta donanmayı geçmeyi başaran Venedik gemilerinin ardından atını denize sürüp “Ya İstanbul beni alır, ya da ben İstanbul’u” diyebilecek kadar güçlü bir ateş…

Gözümde en büyük devrimcilerden biridir Fatih. Zaten her zaman söylerim hayatımda örnek aldığım bir numaralı insandır. Daha sonra Mustafa Kemal gelir. Devrimci kelimesinin o zamanlarda yaşayan bir hükümdar için kullanılması birazcık garip gelebilir size. Ama kendisinin yaptıkları o zaman ki koşullar içinde birçokları için düşünülemez şeylerdi. Mesela ilk icraatı Hıristiyanlığı öğrenmek oldu. Müslüman bir devletin başındaki birisinin bunu yapması birçok kişi tarafından hoş karşılanmadı. Hatta Papa 2.Pius Fatih’in bu merakından dolayı kendisini Hıristiyan yapmak istemiştir. Kimi Avrupalı tarihçilere göre gönderilmemiş dense de Fatih’e bir mektup yazdığı söylenir. Mektupta “Benim dinime geç ve beni tanı, buna karşılık ben de seni Yeni Roma İmparatoru olarak tanırım, eline yenilmez ordular veririm, bütün Avrupa sana biat eder” demiştir. Fakat Fatih’in duruşu bellidir. Keza İslamiyet yasaklamasına rağmen İstanbul’a heykeller yaptırmıştır. İnsanların dininden dolayı öldürüldüğü bir dönemden bahsediyoruz dikkat edin. İslamiyet heykeli yasaklamıştır, çünkü insanların tekrar putperestliğe yönelmesini engellemek için böyle bir şey yapmıştır. Ancak Fatih artık İslamiyet’in yerleştiğine ve insanların basit heykellerden dolayı dininden sapmayacağını çok iyi biliyordu. Oysa Osmanlı hanedanına tekrar Türkiye vatandaşlığı verildiğinde ve ülkeye davet edildiğinde bazı ahmaklar saltanat yeniden hortlayacak diye korkuya kapılmışlardı.

İmanı olan birisinin, başka bir dine inanan birini Müslüman yapmasının cennetle müjdelendiği söylenir. Fetihten sonra bir Galata’da yaşayan Cenevizliler Fatih’in huzuruna çıkar ve İslamiyet’i seçmek istediklerini söylerler. Fatih bunun sebebini sorduğunda ise İslamiyet’in yasalarının iyi olduğundan dolayı bunu istediklerini söylerler. Bekli de binlerce insanın inanmasını sağlayacakken Fatih bunu reddeder, buna karşılık kendi dininize inanarak bu yasalardan faydalanabilirsiniz der. Bu sayede içi boş bir inançtan kurtarır hem insanları, hem dini…

Hoş bunları anlatıyorum da daha kendine örnek olarak Atatürk’ü seçmekten uzak kalan bir zihniyetin Fatih’i anlamasını beklemek ne kadar mantıklı. Bu satırları yazarken gözlerim doluyor, dışarıda da havai fişekler patlıyor. Malum fetih kutlaması var. Dile kolay 557 yıl geçmiş, yaklaşık 450 yıl başkentlik yapmış. Nice orduların giriş çıkışına şahitlik yapmış, nice büyük olaylara tanık olmuş. Ben de insanların anlaması için çırpınacağım Nasrettin Hoca misali ya tutarsa…

Yazımın sonunda tekrardan teşekkür etmek istiyorum. Ruhunuz şad olsun aziz kumandan ve senin güzel askerlerinin. Boşuna dememiş Peygamber: “İstanbul’u fetheden komutan ne güzel komutan, fetheden asker ne güzel asker.”

19 Mayıs 2010 Çarşamba

Gülümsemeyi Unutanlar

Bu yazımı çağın en büyük sorunlarından birine ayıracağım, antidepresanlar. Türkiye’de de dünyada olduğu gibi her geçen gün kullanımı artıyor, şu anda ciro bakımından 6. sırada. Peki, ne işe yarıyor şu meret? Sanılanın aksine mutlu hissetmeni sağlamıyor, MUTSUZ OLMANI ENGELLİYOR!!! Normal gündelik hayatına devam ediyorsun değişen hiçbir şey yok ancak ilaçlardan önce asık olan suratın normale dönüyor. Herkes mutsuzluğa çare bulundu diye seviniyor ancak hayatın kendisi zaten mutlu, insan kendisini mutsuzluğa yuvarlıyor. Bu ilaçlar sana kahkaha attırmıyor, haa attıranı da var ancak onu kullananlara Allah yardım etsin…


Şimdi nereden geldik bu konuya? Bendeniz de antidepresan kullananlardandım. Gerçi mutsuz ruh halimden ziyade panik ataktan dolayı kullanmak zorunda kaldım. İlaçlar başta düşük dozlarda başladı. Yan etkiler de gözükmüyor ohh mis. Zamanla arttı dozlar ve ben ki kedi sever hale geldim:D Farkında olmadan ilaçlar ele geçiriyor vücudu ve sonrasında gelen inanılmaz sıradanlık. Hayatta tek güvendiğim şey, beni diğer insanlardan ayıran tek şey elimden gitmişti: ZEKAM. Öldürücü bir sıradanlık veriyor insana şu kimyasallar, bütün kişiliğini siliyor, sıfırlıyor seni. Beynin kontrolünü vücudundan çekiyor birazcık hele kalp ile olan kanalları tamamen kapatıyor. Tam da modern dünyanın istediği fazla zeki olmayan, duyguları alınmış robot tipli insanlarına dönüşüyorsunuz. İlaçları kullandığım sırada ağladığım aklıma gelmez, kaldı ki gözümün yaşardığı bile aklıma gelmiyor. Son kontrole gittiğimde doktor dozu arttırdı ben de karaciğerimin artan sancılarına direnemedim daha ve ani bir kararla bıraktım ve evet şimdi açık açık söylüyorum: MUTLUYUM!! Evet ilaçlar da olmadan serotonin geri emilimini azaltabilirim. Ah beyin sen nelere kadirsin.


Kontrolü kaybetme konusundan bahsetmişken, antidepresan kullananların yakından gözlenmesi gerekiyor çünkü yüksek intihar olasılıkları var. Evet, kafana bir fikir geliyor ve evet diyorsun bunu yapmalıyım. Gayet tabi kendine de zarar verebiliyorsun. Ben de bu arada bilinçsizce hareketlerde bulundum elbette. Bilhassa arkadaş çevremde yanlış adımlar attım. Ancak sağlık olsun demekten öteye gidemiyorum. Tedavim için katlanmam gereken bir süreçti ve bunu ben en az kayıpla atlattığımı düşünüyorum ve buradan gülümsemeyi unutanlara sesleniyorum: EY MİLLET MUTLULUK İÇİN SEBEP ÇOK, BEN BİLE MUTLU OLABİLİYORSAM HAYAT ÇOK GÜZELDİR EMİN OLUN:)

18 Şubat 2010 Perşembe

Dinde Reform


Bugünlerde Martin Luther’in 1517 sonbaharında başlattığı bir akımın biraz değişmesi kanaatindeyim. Luther o zamanlar kilisenin hegemonyasına karşı çıkarak başlattığı “Din kul ile Yaratıcı arasındadır.” sloganında bahsedilen din, bugünkü manada anlamsal olarak bazı hatalar barındırıyor. Aslında yazını sonunda söylemek istediğim sözü başlarda söylersem açıklamam daha rahat olur.
Dinden ziyade iman kul ile Yaratıcı arasındadır.
Bu söz blogun diğer yazarına ait. Uzun münakaşalarımız sırasında bu cümleyi bana söyledi ve üzerinde epey düşündükten sonra haklı olduğuna karar verdim. Öncelikle tanımları doğru vermek gerekir. Din deyince hemen aklımıza yaratıcı ve kurallar gelmektedir ancak aslında din, beraber getirilen iman esasları ile birlikte sosyal ve ekonomik hayatın yanı sıra ahlaki yaşantıyı da düzenleyen kurallar bütünüdür. Genel inanışlara göre düşünürsek en yakın semavi dinin yeryüzüne gönderilmesinin üzerinden 14 asır geçmiş bulunmakta ki oldukça uzun bir vakit. Din esas olarak kurallar bütünü olduğundan mantık ile açıklanabilmesi gereklidir ve nitekim birçok kural açıklanabilmektedir de. Daha demin de bahsettiğim üzere aradan geçen uzun vakit içerisinde hayat şartları ve hayatın gereklilikleri değişmekte, buna karşılık dini kurallarda da zaman zaman reformlar olması gerekmektedir. Ana kuralları o dönemin hayat şartlarına göre değerlendirmek daha doğru olur. Ancak bugünkü kişisel özgürlükleri sağlamada eksik kalıyorsa değişmesi önem taşımaktadır. Özellikle ataerkil aile yapısı yerini kadın ile erkeğin eşit roller paylaştığı aile yapısına bıraktığı modern zamanda değişim kaçınılmazdır.


İman konusu ise kişisel inançları kapsar. İşte Yaratıcı ile insan arasında kalan konu burasıdır. İman bir nevi aşktır. Burada mantık aramak haksızlık olur. Zaten insanın yaratılışı kuramı kimi dinde erdem üzerine kurulmuşken, kimisinde ise sınavın kendisi olarak kabul edilmiş ve hiçbir açıklama yapılmamıştır bu konuda. Saf inanç ve temiz düşünceler gereklidir. Küçük bir soru işareti aşkta nefreti oluşturacağı gibi en sağlam inanca sahip insanı inancından alıkoyabilir. İşte dinlerin dogma fikirlerini oluşturan kısım dinin inançla ilgili olan kısımdır ve Yaratıcı ile kul arasında olduğundan başka kişilerin sorgulamaları saçma olur.

Bizim bu ayrıma iyi varabilmemiz lazımdır. Günümüzde bu tanımlardaki karışıklık yüzünden insanların düşünce özgürlüğüne saldırılar olmaktadır, tartışılacak kuralların sınırları iyice açık olmadığından durulması gerekilen nokta belirsizdir.

7 Ekim 2009 Çarşamba

Açılımın Ekonomik Yönü

Sağlam ekonomi kardeşim, her şeyin başı bu. Yani dikkat ediyorum güzel fikirler dolanıyor ortalıkta yeni planlamalar, yeni yatırımlar falan ama sağlam bir ekonomi olmadıktan sonra ip üstünde yürümeye dönüyor iş. Her sene verilen cari açık, artan nüfus ve aynı zamanda refah düzeyinin birazcık artmasıyla uzayan ömür sonucunda yaşlı nüfusun artması; bunlar zaten sağlam olmayan ekonominin belini daha da büküyor. Herkes bu aralar açılıma dalmış gidiyor ama benim dikkat çekmek istediğim konu ise açılımın ekonomik boyutu.

Türkiye’de yıllardır sürdürülen bir proje var: GAP. 1980 yılında ilk olarak Güneydoğu Anadolu Projesi adı kullanılmış. Bu iki nehre elektrik enerjisi üretmek ve çevre tarlaların sulanmasını sağlamak için baraj kurulmamasıyla başlamış her şey. Daha sonra bölge halkına çok büyük getirileri olacak, uzun vadede yaklaşık 4 milyon insana geçim sağlayacak ve bunların yanında nice sosyal getirileri olacak devasa bir projeye dönüşmüş. Türkiye’deki diğer proje ve planları göz önüne aldığımızda bugünkü hali bile çok iyi sayılacak durumda GAP’ın. Hani hep Avrupa’dan örnek veririz ya “Adamlar yapıyor abi.” Edasıyla, işte bizim başardığımız mükemmel bir projedir GAP. Gerçi henüz tam olarak bitmedi resmi olarak 2010 yılında bitiyor ancak biz henüz kafalarda bitiremedik. Halk yanı başında duran mucizeyi göremiyor. Bir bölgenin iklimini değiştirmek kolay mıdır? Bugün o barajlar sayesinde bölgenin iklimi Akdeniz İklimi’ne dönmüş durumda. Artık karasal iklim etkilerini kaybetmiş ve üzüm üreticiliğinde 3. sırada bölge ve Türkiye üzüm pazarının %10’una sahip. Varın siz düşünün böyle iklim değiştirmek nasıl bir şey. Harran Ovası’ndan yılda 3 defa hatta 4 defa ürün alınabiliyor. O verimli topraklarla, o sunulan imkânlarla, ulaşımın elverişliliğiyle o bölge dünyadaki birçok ülkeyi geride bırakabilir ekonomik olarak.

Şimdi işin bir başka boyutuna bakmak lazım. Son iki yılda terör örgütüne katılanların %75’i yabancı uyrukluymuş, özellikle İran’ın kuzey bölgelerinden. Bu da gösteriyor ki etkili bir politika yürütebilmişiz. Ama bir gerçek var ki doğu halkımız hala aç! Evet, ne kadar eğitsen de, sanata alıştırmaya çalışsan da, bilinçlendirmek istesen de senin karnın tok olup tavşan tüyü battaniyende yatıyorsan bu iş böyle yürümez. Tamam, al koynuna yat demiyorum ama insanlar belli bir refah düzeyine erişmedikleri sürece sürekli bir gelecek kaygısı taşırlar. Büyük şehirlerde yaşayan arkadaşlar ertesi günün yağmurlu olduğunu öğrendiklerinde trafikten, doğacak rezillikten dolayı sıkıntı basıyor bunalıyorlar. Şimdi bir de oradaki insanları düşünsenize, her gün her vakit gelecek sıkıntısıyla, derdiyle geçiyor. Tabi içlerinde nankörler de var elbet, ama gelin kurunun yanında yaşı da yakmayalım biz. GAP bizim için sembol olsun. Ne zaman ki yeni projelerde umutsuzluğa düşeriz o zaman bakalım ve neler başardığımızı görelim, gayret olsun bize. Gerçi geçmişimize baktığımızda nice böyle şeyler var ama biraz balık hafızalıyız onun için son zamanlarda olan en iyi şey GAP. Şimdi de Tunceli’ye, Ağrı’ya, Bitlis’e, Van’a bakalım. Nasıl ki cumhuriyetin ilk dönemlerinde yapmışız gelin yine yapalım. Onuncu Yıl Marşı’nda söylendiği gibi demir ağlarla örelim ülkeyi. Ulaşamadığımız köy, kasaba, bucak kalmasın. Çünkü gidemediğimiz köy ne yazık ki bizim olmuyor. Ayrıca demiryolunun bir diğer özelliği ise sanayi ile iç içedir. Ne zaman bir yere demiryolu ulaşmış, oranın sanayisi de gelişmiş. Güzel günler yakın, en azından ben inanıyorum bir başka kişiyi de inandırabilirsem ne ala…

4 Ekim 2009 Pazar

Enjoy Coca-Cola


Yaklaşık bir haftalık aradan sonra yeniden bir yazıyla birlikteyiz. Biraz sinirli bir şekilde yazıyorum bu yazıyı, özellikle siyaset ve politika denen şu illet şeyleri yeterince öğrenemediğimiz için. Yani bilemiyorum bu konularla neden bu kadar alıp veremediğimiz var, herhalde genlerimizde yok bu konular(!) çünkü hala bir şeyleri topla tüfekle başarabileceğimizi zannediyoruz. 

Neyse konuya gelelim. İster bütün dünyayı dolaşın, ister aya çıkın marsa gidin, ne yaparsanız yapın 2 kere 2, 4 eder diye öğretilmiş bize. Bunun 4 etmediği tek yer var o da siyaset ama bize öğretilmemiş bu, bir de tükürdüğünü yalamak diye tabir ettiğimiz argo-deyimin siyasette barınamadığı… Birazcık karışık olacak ama bugünlerde hiç Filistin ile ilgili bir haber yayınlanmıyor basında, İsrail sürekli olarak zulme devam etmiyor mu? Amaç kamuoyu oluşturmak ise en azından haftada bir saat Filistin hakkında bir haber yapamaz mı televizyon programları yahut gazeteler bir köşesini ayıramaz mı? Sadece haftada bir, çok değil. Ama şimdi oralardan hiç haber yok, garip. 

Nereden aklına geldi derseniz, bugün televizyon başında kanaldan kanala dolaşırken (normalde pek televizyon izlemem) bir belgesele rastladım. Filistin halkından falan bahsediyordu, oradaki yaşamın zorluğundan ve ne kadar tehlikeli olduğundan falan. Genelde halkın çok takıldığı lokantalarda yapılmıştı röportajlar ama televizyondaki görüntü oradaki adamın anlattığı olaylardan daha çok dikkatimi çekti. Hangi lokantadan görüntü verse bir tarafta Coca-Cola’nın diğer taraf da ise Pepsi’nin buzdolabı var ve bu hepsi için geçerli. Bir an dalgınlaştım ve sonra sinirim bozuldu gülmeye başladım. O kadar çok gülünecek fikri bir arada barındırıyor ki hangisinden başlasam? Google’a Coca-Cola ve Filistin yazın bakın neler neler çıkıyor da eee Filistinliler ne yapıyor? Hani Coca-Cola Filistinlileri öldürmeye yardım ediyordu? Hani hep sözde emperyalizm, kapitalizm falan bizi ele geçirmeye çalışıyor ya, bizim başımıza bombalar yağmadığı için farkına varamıyormuşuz, ee başına bombalar yağan ne yapıyor? İçmeye devam hoho “Enjoy Coca-Cola”. Bizimkiler de orada burada afiş yapıştırıyorlar yok Filistinli kardeşlerimize yardım Siyonist mallarını boykot falan. En çok dikkatimi çeken ise o dağıtılan afişlerde Arsenal takımının amblemi vardı, artık ne demekse? Cüppeli birilerine sormak gerek. Bir de biz Arapça bilmediğimiz için tersten baktığımızda okuyamadığımız kola amblemini Filistinliler de mi okuyamıyor? 100 yıldan uzun zaman önce Atlanta eyaletinde bir eczanede başlayan şirketin, ilerde Müslüman öldürmeye yardım edeceğiz onun için amblemde İslamiyet’e küfredelim demesi… Oldukça mantıklı…

İnsanımızda her şeye başkaldırış var. Zaten onun için bir taraftar gurubu alayına isyan demiş anlayan anlamayan herkes özenti bir şekilde peşinden sürüklenmiş. İsyanın bir sonucu yok önemli olan yerinde daha iyisini koyabilmek. Bakın bu yaz bir şirketimiz geleneksel içeceğimiz limonatayı koydu önümüze ne kadar güzel. Ben zaten gazlı içecekle karşı olan biriyim ve limonata sayesinde sofralar şenlendi. Ayrıca beyaz eşya ve elektronik alanında da iyi şeyler yapılmakta, artık ihraç edebiliyoruz. Ama biraz da şu kafalarımızda değişim olsa, siyasette duyguların rolünü azaltsak. Birazcık daha bu konulara ilgili olsak… Yazımı büyük devlet adamı Eflatun’un sözleriyle noktalıyorum:

Siyasetle uğraşmamanın cezası, sizden daha aptal olanlar tarafından yönetilmektir.

24 Eylül 2009 Perşembe

Kaz Dağları Toz Dağları Olmasın


Uzunca bir süredir tatildeydim blogla ilgilenemedim pek. Ama artık sezonu açtım, yeni sezonda daha güzel yazılarla daha çok beraber olacağız. Tatilde sadece "ye, iç, yat" prensibini uygulamadım, çeşitli gözlemlerde de bulundum. Yeni yazım tatilde bulunduğum bir bölge ile ilgili. Bilmiyorum içinizde gideniniz var mı ama bana göre dünyanın sayılı güzelliklerinden biri Kaz Dağları. Gözlerinizi kapatıp nefesinizi tuttuğunuzda sadece rüzgarın ve böceklerin sesleri duyulur, tabi eğer şelalelerin yanındaysanız birde su sesi eklenir bunlara. Şaşırtıcı bir şekilde kuş sesleri duyulmasına rağmen pek kuş gözükmez ortalıkta. Tabiatla iç içe, sanki cennetten bir köşe. Yabancı bir dergide falan görseniz acaba hangi Karayip adası veya hangi Latin Amerika ülkesinden alınmış bu manzara diyebilirsiniz rahatlıkla ancak tüm bu güzellikler yanı başımızda.

Bu kadar övdükten sonra esas yazma amacıma gelebilirim herhalde. Bir akşam sahilde dolaşırken bir imza kampanyasına denk geldim. Bir imza karşılığında zeytin ağacı dikilmesine katkıda bulunuyordunuz. Çok güzel, sıraya girdim ve imza atacağım sıra masanın başında duran adamdan olayın aslını öğrendim. Slogan başlıkta belirttiğim cümle. Ve adamın etrafa çığırdığı açıklama ise Kaz Dağlarında altın aranmasın, emperyalizme peşkeş çekilmesin... Ne zaman Türkiye'de altın aranması ile ilgili bir konu olsa bir bakıyorsunuz hemen 3-5 Alman gelmiş yazık bu doğal güzelliklere diye tutturmuşlar. Biraz üslubumu bozacağım ama sana ne lan benim ülkemden? Şimdi bir ricam var sizden gidin bir bakın bakalım Almanya, Avrupa'nın ve dünyanın kaçıncı altın üreticisi. Son birkaç yılda özellikle Çin gibi ekonomisini hızla geliştiren ülkelere yüklü miktarlarda altın sattı. Dünyada altın üretimini kontrol ederek de fiyatları istediği seviyede tutuyor. Oh ne güzel. Bir Bergama madeni yazmışlar kafalarına tekerleme gibi söyleyip duruyorlar. Şimdi birkaç bilgi: Altın aramada kullanılan siyanürü öyle çuvallarla küreklerle etrafa saçtıkları yok. Özel havuzlarda kullanılıyor ve o bahsedilen çevreye saçılma olayı ise havuzdan dışarıya sızabilecek siyanür buharı falan. İşin komik yanı ise bizim Bergama’daki altın madenimiz, çevreye siyanür salma bakımından, Avrupa’daki tesislerden dahi temiz hatta şu yapmayın etmeyin diye gelen insanların ülkesindekinden bile… Ayrıca Yunanistan bu toprakları yok Zeus Altarı, yok harika kanyonlar falan için istemiyor sadece bu da bir gerçek. Kaz Dağlarının altındaki altın rezervinin Almanya’yı altın üretimindeki tahtından indirebilecek düzeyde olduğu söyleniyor. Borçsuz ve zengin bir Türkiye, inanılmaz dinamik ve genç nüfusu da var, düşünsenize…

Şimdi de madalyonun diğer yüzü. Yasalarımız maden konusunda çok yetersiz. Onlarca yıldır maden arayanlar toprakları harap edip bıraktı ve gerçektende nice verimli toprakları maden arama adı altında kaybettik. Kesinlikle ve kesinlikle bizim gibi maden konusunda bu kadar zengin olan bir ülkenin bu konudaki yasalara çok dikkat etmesi gerekiyor, hatta şahsi görüşüm maden bakanlığının kurulması. Her neyse, Kaz Dağlarında altın aranmasına ve çıkarılmasına izin verilse gerçekten sömürücü emperyalist şirketler hücum ediyor ve onların sunduğu tekliflere yerli şirketler ulaşamıyor. Ayrıca yüzyıllarca sömürmeye alıştıkları için bu işler nasıl işler çok iyi biliyorlar. Bizim yerli şirketler temiz çocuk kalıyor. Tabi bahsettiğim gerçek yerliler. Birde yerli adı altına parası dışarıdan gelenler var ki hepten ayrı bir mesele. Bu da yetmezmiş gibi Devrim Arabaları filmindeki “Bizim fındığımızı almazlar” tarzı söylemler var of ki ne of. Nereyi tutsak elimizde kalıyor.

23 Ağustos 2009 Pazar

Devrim Arabaları


Öncelikle bu filmi daha önce izlememi sağlamadığı için buradan blogun diğer yazarına teessüflerimi iletiyorum.İlk olarak 24 Ekim 2008'de daha sonra da 1 Mayıs 2009'da tekrar vizyona giren bu filmi ben daha dün izleyebildim böylece de Devrim otomoobili hakkında bildiğim bazı yanlış anlaşılmaları gidermiş oldum.
Pek çok sıkıntıya, zorluğa, kısıtlı bir zamana rağmen yapılan Devrim arabalarından genellikle benzin konmadığı için yolda kalmış olduğu alaya alınarak bahsedilir.Açıkçası ben de çok farklı düşünceler taşımıyor "Abi benzin koymayı bile düşünememişler" gibisinden gerizekalıca yorumlar yapıyordum. Halbuki kazın ayağı öyle değil.Filmde güvenlik önlemi olarak depoları az miktarda benzinle dolu şekilde Ankara'ya ulaştırılan arabalarından siyah olanının benzini olmamasına rağmen göstergesinin depoyu boş göstermemesi yolda kalmasının nedeni olarak gösterilmiş.Bir başka sebebi de Devrim projesinde rol alan mühendis Salih Kaya Sağın'a göre arabalara ikmalin meclise gelmeden önce yapılmasının kararlaştırılmasına rağmen eskorttakilerin haberi olmadığı için benzin alınamaması olarak gösterilmiş.Bir diğer neden de projedeki bir başka mühendis Kemalettin Vardar'a göre motorun yetersiz kalması veya otomobili kullanan Rıfat Serdaroğlu'nun heyecanı nedeniyle motorun boğulmuş olması. Hangisi gerçek sebeptir bilemeyeceğim ama bu arabaların yapımında bulunan Kemalettin Vardar, Hamdi Tahıllıoğlu, Samim Özgür, İsmet Özkan, Mustafa Seyrek, Hasan Dinçel, Mustafa Sidal, Yavuz Yücel, Emin Bozoğullu, Orhan Alp, Hakkı Tomsu, Nurettin Erguvanlı, Mustafa Ersoy, Celal Taner, Mehmet Bekar, Özcan Türer, Kemal Elagöz, Gültekin Sabuncuoğlu, Salih Kayasağın, Rıfat Serdaroğlu, Şecaattin Sevgen, Faruk Akyol, Hamit İşeri adlı 23 mühendisimizin de emeği böyle saçma bir şekilde hor görüldüğü(kendim de dahil) için büyük utanç içindeyim ve her birine birer özür borçlu olduğumuzu düşünüyorum.
Bu projenin neden iptal edildiğine dair bir açıklama da bulunmamakta.Devlet Planlama Teşkilatının bu projenin maliyetini çıkarabilmesi için yılda 20000 arabanın üretilip satılması gerektiğini belirtmesi, Türkiye'nin bu kadar çok otomobil talebi olamayacağı şeklindeki raporunun Başkanın danışmanı Sami Bey tarafından dile getirilmesi, otomobil yapmaya kalksak diğer ülkelerin fındığımızı almayacağı şeklindeki beyanatlar, kısa ve orta vadede bu projenin karlı olmadığı, medyanın çok fazla ödenek ayrıldığı için bu projeye saldırması bir de üstüne siyah araba durunca basın tarafından projenin başarısız olduğu izleniminin verilmesi film boyunca anlatılan bazı muhalif olaylar.Bu kadar olumsuz bakılan projenin devam etmiş olmamasına da pek şaşırmamak lazım.Günümüzde etrafa saçılan milyarlarca dolarlık yatırımları -60'lı yıllarda da çok farklı olmasa gerek- görünce insanın şu projelere biraz bütçe ayrılması bu kadar mı zor diyesi geliyor.Fındık konusu ise işin başka bir acı tarafı.Hammadde ihracatının işlenmiş ürün ihracatına kıyasla ne kadar daha az gelir getirdiğini beşikteki bebekler bile biliyor.Burnunun dibini zor gören adamların devletin geleceğini planlaması da çelişkinin feriştahı.Eğer o zaman bu proje devam etse ülkemizin şu anda makine sanayindeki en ileri ülkelerden biri olabileceği tahmin ediliyor.Olumsuz haber yaparak kamuoyunu yanlış yönlendiren zamanın basın mensuplarını da günümüzde bile çalışmaya devam eden "duran otomobile" bindirerek bir tur attırmak en doğrusu olur herhalde.

Amerika büyükelçisinin söylediği "Yapacaklarına inanmaları yapmalarından daha önemli" cümlesi de oldukça anlamlı.Maalesef ülkemizde varolan bir aşağılık kompleksi kendimizi birçok şeyi yapamayacağımıza inandırıyor ve ne yazık ki kişinin iyi özellikleri ile ters orantılı olarak artıyor.Daha zeki, başarılı, çalışkan olan genelde daha güvensiz, isteksiz olurken işinin ehli olmayan, bilgisiz, tembel adam dünyaları kurtaracak sanki.Bu ülkenin akil insanlarının kendilerine inanıp daha fazla sorumluluk almaları en büyük "devrim" olacaktır.
Genelde izlediğim çoğu filmde genelde aşırı tepkiler vermez ablamın da zaman zaman verdiği reaksiyonlara, kendini bu kadar kaptırmasına şaşardım.Bu film ile nasıl oluyormuş anladım.Uğur Polat'ın canlandırdığı -kendisini oldukça sevdiğimi belirtmeliyim- Başkan yardımcısı Sami Bey'e fitil olmamak elde değil.Zaten eğer filmi izlemişseniz herife saydırdığınızın, izleyecekseniz saydıracağınızın garantisini verebilirim.Ha bu herif niye herşeye takoz koymaya çalışıyor, sürekli zorluk çıkarıyor onu çözemedim ve biraz abartıldığı kanısındayım.İç ve dış mihrak diye sürekli bahsedilen güçlerin iç kısmını bu adam tek başına rahatlıkla üstlenebilir.Kendisi Arabistanlı Lawrence'in Türkiye şubesi mübarek.Her şeye rağmen en azından gerçeklerin bir kısmını gün ışığına çıkardığı ve yanlışları düzelttiği için izlenmesi gereken bir film Devrim Arabaları.