13 Eylül 2014 Cumartesi

Yabancı Duygular

Özledim seni,
Ne zamandır konuşmuyorduk.
İyiyim bak,
Ben istedim seni.

Şarabım ısınmış,
Yudumlar ağırlaşıyor.
Durmadan seni düşünmek,
Ağır geliyor.
İstediğinle misin,
Yoksa isteyenle mi?
Uzaklık artık yoruyor.

Yazmayı unutmuşum,
Artık yazmayı da,
İstemiyorum.
Sözler dil için,
Gözler kalp için.
Konuşacaksak eğer,
Ne farkımız kalır diğerlerinden,
Yazdıklarım onlara,
Yazmadıklarımda sen…

8 Ağustos 2014 Cuma

Geç kalan bir yazı

Başlıktan da anlaşılacağı gibi yazıyı daha erken yazmayı planlıyordum, ancak yol yorgunluğu bayram tatili vs girince gecikti. Hedefim 25 Temmuz’da yayınlamaktı yazıyı, blog 5. yılını devirdi o gün. Gri hücreleri farklı çalıştırmaya çalıştığımız 5 koca yıl. Şimdi dikkat ediyorum da blogun açılış yıl dönümü benim için doğum günü gibi bir şey olmuş. Genelde bu yazıları hazırlarken geçen yılı gözden geçiriyorum, muhakemeyi yapıyorum. 

Normal değerlere göre baktığımızda çok parlak değildi geçen yıl, hem benim için hem blog için. Blogu takip edenler bilir, bir hastalığa yakalandım, tam da geçen yıl bugünlerde hastalığımın ilk belirtileri gözükmeye başlamıştı, 1 seneyi devirdik onunla da. Anlam arayışım daha arttı bu dönemde, maalesef bunu bloga çok yansıtamadım ama. Hele teşhisin koyulamadığı ilk 3 ay en zorlandığım ve derine daldığım dönem oldu. 

Bu şekilde geçmişe dönünce geçen sene bu vakitlerdeki hayallerim gözüm önüne geldi. Halen Microsoft’ta çalışıyordum, çok farklı planlarım, düşüncelerim vardı. Sanki farklı biriymişim gibi geliyor. Akıntının farkında olmadan, hep bir limana ulaşma planları yapıyoruz. Yelkenlere ve dümene gereğinden fazla güveniyoruz gibi. 

Ama amacım kötü bir şeyler yazmak değil, çok şükür iyiye gidiyorum. Aylar sonra bir kızdan hoşlandım :) Şimdi kim bu sorularıyla gelmeyin ama, o konu mankeni sadece. Hep yazamamaktan, derine dalamamaktan şikayetçiydim bu süreçte ama demek ki vücutta iyiye giden bir şeyler var ki denge normale dönüyor. Dilerim bundan sonra derine dalma kısmı da normale döner. Sanırım her şey kalbe güzel şeyleri koymakla alakalı...

3 Temmuz 2014 Perşembe

Aydınlık Şehirler

Yıldızlarla konuştuğum yerlerdeyim yine,
Şehirden uzak, kendime yakın.
Maskeye ve rollere ihtiyaç yok.
Hakikaten şizofrenik hayatları yaşıyoruz,
Aydınlık şehirlerde.

Karanlıktan korktuğumuz için,
Her tarafımıza ışıklar yakıyoruz.
Sonra da insanlardan saklanmak için,
Gölge yerler arıyoruz.
Bu kadar ışık yüzünden kaçan,
Yıldızlara hayıflanıyoruz bir de,
Neredeler diye...

15 Mayıs 2014 Perşembe

Bir Yabancıyla Tanışmak

Merhaba, benim güzel bir adım var. Ama adımla bilmezsin beni. Anarşist, terörist diye tanımlıyorsun genelde, bir de "çapulcu" var yeniliye…

Sesim gür çıkar benim, televizyonlarda bunu çok net duyuyorsun. Ama kendi uğradığım haksızlıklardan çok daha fazla çıkar sesim, başkalarının uğradığı haksızlıklar karşısında.

Belki göz yumacağım bir gerçekle, senin bir yılda kazanamayacağın parayı kazanabilirim ya da insanlığımı kapısında bırakacağım bir şirkette. Ama pek bunu tercih etmem, senin bazı arkadaşların bu sebeple "keriz" olarak yaftalar beni. Haktan yanayımdır, ne yapayım? Sahi sen de "Hakk"tan bahsediyorsun, aralarında bir fark var mı ki?

Namusu bacak arasında aramam ben, o kadar basite indirgeyemedim. Senin namuslu addettiklerin torunu yaşındaki bir kıza bakıp "Maşallah!" derken, ben gönlü benimle olmayan bir kızla baş başa kaldığımda utanır sıkılırım, yere bakarım. Merak etmeden ben söyleyeyim, hiç hayat kadınıyla birlikte olmadım. Sen bu soruyu dostlarına sorabilir misin bir de?

Sen dertten, tasadan kurtulmak için televizyon açarken, ben bir küçük açarım. Ne var yani ikisi de beyni uyuşturmuyor mu ki? Bir de duyarım, senin gibi bazıları varmış, Allah'tan çok, el alem ne der diye ya da alacağı yardım kesilmesin diye sürmezmiş ağzına. En azından rol yapma ihtiyacım yok, ben böyleyim.

İnsanların bir yanlışını gördüğümde ona hemen ortaçağ engizisyon mahkemelerini aratmayacak gazap, işkence, acı dolu cehennemden bahsetmedim. Onun bu korkular yüzünden  sadece çıkar uğruna doğruya yönelmesini istemem. Allah korkusu dediğin şey zalim bir kralın zulmü gibi olmamalı. Aksine kendimdeki korku, hani çok sevdiğin birini kırmak, üzmek istemezsin ya, yada sana güvenen bir büyüğünü mahcup etmek istemezsin, işte bu. Çünkü biliyorum, kucağındaki bebeğini ateşe atamayacak bir anneden daha hoşgörülü O. Sahi sen kaç kere cehennemden bahsettin?

Geçenlerde bir laf ettin "hoşgörü" diye. Mesela benim ateist, Hristiyan arkadaşlarım var. Musevi bir arkadaşımın da olmasını isterdim. Eşcinsel arkadaşım da oldu veya Alevi arkadaşım da. Senin hiç böyle arkadaşların oldu mu peki yahut çevrende böyle insanlar olsa? Osmanlı topraklarında 72 millet dostluk içinde yaşıyor diye anlatıyorsun, peki bugün neden yok çevremizde bu milletler? Cidden "hoşgörü"nün kelime anlamını biliyor musun?

Tüm bunlardan daha önemlisi, bu kadar farklılığa rağmen, ben seni seviyorum yabancı, ya sen beni?

20 Nisan 2014 Pazar

Yazamamak

"Çarklardan kim kurtulacak? Kim çizecek yeni dünya haritasını?”

Yerinden kalkanlar, hareket edenler, bıkmayanlar, yere düşmesine rağmen tekrar tekrar ayaklananlar…

Cesurlar belki de, bilemiyorum cevap çok. Ama bildiğim bir şey varsa o da şu anki halimle onlardan biri olamayacağımdır…

***

"Yazmıyorsun?" sorusunu soran çok kişi oldu, olmuyor işte, derine dalmadan cevher çık(a)mayacağını Yunus söylemiş çok önceden. Şimdi farkına varıyorum da artık o derinlikten korkar olmuşum. Lanet okuduğumuz tüketim toplumu alışkanlıklarını farkında olmadan muhtemelen buraya uygulamışım.

Elimin yettiği bütün meyveleri toplayıp, uzanamadıklarımı da fırtınalı geceler sonrasında toplamışım. Şimdi niye meyve yok diye iç geçiriyorum. Daha kötüsü bir şeyler yetişir diye bıraktığım yerlere de hiç tohum ekmemişim.


Yoksa dışarıda nefes alınacak bir boğaz, sohbet edilecek martılar, aşık olunacak bir bahar duruyor. Gözlerindeki perdeden kurtulmalı insan ya da zihnindeki duvarlardan…

24 Ocak 2014 Cuma

Gün Doğumu

Her şey film şeridi gibi,
Önümüzde akıyor,
Ama çevremizde kimse,
Film gibi hayat yaşamıyor.
Günlük koşuşturmalar diyoruz ya,
Artık o da yalan olmuş.
Yetmiyor koşma hızı,
Yetiştiklerimiz yetmiyor,
Hayat hep yetişemediklerimizde
Kim sokuyor Allah aşkına
Bu fikirleri beynimize?

Sözlerle dopinglenmiş beyinler,
Ne zaman farkedecek,
İnsanoğlunun yorulduğunu?
Sahi ne zaman farkettim yorulduğumu?

Gece gün karışmış birbirine,
Gün doğumu çoktan yalan olmuş.
İnsanlar gün batımının peşinde.
Gece hayatı var mesela,
Gece yaşamaya çalışanlar.
Sorsan herkes gün doğumuna aşıktır
Neden önemi yok gün batımını
Oysa bir birinin yansımasıdır…
Neden hep gün doğumunu
Bir dağ evinde hayal ederiz de
Gün batımını meze etmeyiz,
Hayallerimize?

Böyle kıymetliyse eğer,
Neden sabahları uzanmayız pencereye?
Tabii yaa koca koca apartmanlar arasında,
Güneşin doğumunun ne işi var?
Hepimiz için bir mit gün doğumu,
O masallarda kalmadı mı?
Gün batımı dediğinse sadece saat ayracı,
Kıymetsiz, her gün görüyoruz ya zaten.
Plazaların camlarından yansıyan,
Birkaç ışık damlası...

9 Ocak 2014 Perşembe

The Leap of Faith


Ne güzel bir deyim başlıktaki yazı, cuk diye oturan bir Türkçe karşılığını bilemiyorum. Sizin aklınıza gelirse yazın lütfen, hiç çekinmeyin.

Bazen uçurumun kenarında dolaşırız ya, hayat aslında uçurumun aşağısındadır. Her şey bizi orada bekler, iyi ve  kötü şeyler, mucizeler, sevinç ve üzüntüler, ölüm döşeğinde tebessümle yatmamızı sağlayacak her şey. Ama korkarız, kalırız uçurumun kenarında. Gezinip dururuz, aşağıya bakarız, oysa ne tatlı anlatılanlar ama birçokları cesaret edemezler atlamaya. Bütün ömürleri uçurumun kenarında geçip gider.

Bir de bazılarının dostları vardır, çağırır uçurumun kenarına ve hiç çekinmeden tutar kolundan atar aşağıya, ait olduğu yere. Kendileri de atlar hemen onların arkasından, son gruptandır çünkü onlar.

Ve son gruptakiler, bilir neler olacağını, kendisini nelerin beklediğini (ya da öyle sanır) ve açar kollarını iki yana, kaderin kucağına bırakır kendisini. İşte tam olarak bu "Leap of Faith"…

***

17 Aralık'tan bu yana yazmadığımı fark ettim, hastaydım yine, yeni yeni ayaklanmaya başladım. Hipomani zaten yeterince çektiriyordu, üstüne boyun düzleşmesi (muhtemelen şimdiye kadar fıtığa dönmüştür) eklendi, kollarımı doğru dürüst kullanamıyorum. Sürekli uyuşma, titreme falan. Yüzmem gerekli ama artık iki adım atınca nefes nefese kalan ben nasıl yüzebilirim ki? Bir de üzerine son hastalık eklendi.

Büyük insanların imtihanı da büyük olur derler (hani her şeyden pay çıkartacağız ya kendimize), o büyük insanlara baktıkça onların tırnağı olamayacak bir yapıdayım. Her iki sonuçtan da korkuyorum açıkçası, ürperiyorum. Farzedelim ki büyük işler yapacak potansiyeldeyim, saçma sapan işler yüzünden vücut bu haldeyse o sorumlulukların altından nasıl kalkılır?

Ama beni asıl ürperten diğer seçenek, düşündükçe tüylerim diken diken oluyor. Biz, sıradan hayat yaşayan insanlar, bu sıkıntıları çekerken bu kadar söyleniyorsak eğer, Allah'ım, o büyük dediğimiz insanların imtihanı nasıldı? Nasıl sıkıntılara düştüler de of demediler? Aklım almıyor…

***

Hastalıklarla gülüp eğlenebiliyorum artık, kansızlıktan dolayı damarı bulamayıp, iğneyi 3-4 defa saplayıp çıkartan hemşireye "Kazı çalışmaları nasıl gidiyor?" diye sordum mesela. Güldüğümü görünce neler düşünmüştür acaba? "Sağ kolum haşat, bu sefer kanı soldan alacaksınız." demişliğim de var mesela, kalktı öbür tarafa geçti kan almak için. Bir seferinde hemşireyi güldürdüm ama, "Bu iğne biraz büyük, korkma" deyince "O kadar iğne saplandı ki artık iğneden korkmuyorum, beni korkutan iğneden sonra bantın çıkartılması (kolumda biraz fazla kıl var da)" dedim, beraber gülüştük öylece. İnsan her şeye alışıyor, hem de her şeye…

***

Her zaman şükrediyorum, hayal gibi gözüken birçok şeye erişebildim, fen lisesi hayaldi, hele ki yatılı okumam. Her ne kadar kötüleyip burun kıvırsam da insanların hayalini kurduğu bir üniversitede, bir bölümde okuyabildim. Kalabalık bir grup önünde konuşabilmek de benim için hayaldi, Taksim'de tek başına yürüyebilmek de. Yüzlerce insanın çalışmak isteyeceği, hayalini kurduğu bir şirkette üç yıla yakın çalıştım ve başarılı olduğumu da düşünüyorum. Sonra hayallerimin, hayal olmaya başladığını farkettim, doğum günümde istifa dilekçemi verdim.

Ve sıra geldi başlığa, inanıyorum bu hayalimi de başarabileceğime. Ahşap bir gemi olacak, aslına uygun yapılmış, üç direkli, yelkenli bir gemi ve adı da "The Leap of Faith" ve sadece kendisini uçurumdan aşağı bırakanlar binebilecek bu gemiye…