9 Ocak 2014 Perşembe

The Leap of Faith


Ne güzel bir deyim başlıktaki yazı, cuk diye oturan bir Türkçe karşılığını bilemiyorum. Sizin aklınıza gelirse yazın lütfen, hiç çekinmeyin.

Bazen uçurumun kenarında dolaşırız ya, hayat aslında uçurumun aşağısındadır. Her şey bizi orada bekler, iyi ve  kötü şeyler, mucizeler, sevinç ve üzüntüler, ölüm döşeğinde tebessümle yatmamızı sağlayacak her şey. Ama korkarız, kalırız uçurumun kenarında. Gezinip dururuz, aşağıya bakarız, oysa ne tatlı anlatılanlar ama birçokları cesaret edemezler atlamaya. Bütün ömürleri uçurumun kenarında geçip gider.

Bir de bazılarının dostları vardır, çağırır uçurumun kenarına ve hiç çekinmeden tutar kolundan atar aşağıya, ait olduğu yere. Kendileri de atlar hemen onların arkasından, son gruptandır çünkü onlar.

Ve son gruptakiler, bilir neler olacağını, kendisini nelerin beklediğini (ya da öyle sanır) ve açar kollarını iki yana, kaderin kucağına bırakır kendisini. İşte tam olarak bu "Leap of Faith"…

***

17 Aralık'tan bu yana yazmadığımı fark ettim, hastaydım yine, yeni yeni ayaklanmaya başladım. Hipomani zaten yeterince çektiriyordu, üstüne boyun düzleşmesi (muhtemelen şimdiye kadar fıtığa dönmüştür) eklendi, kollarımı doğru dürüst kullanamıyorum. Sürekli uyuşma, titreme falan. Yüzmem gerekli ama artık iki adım atınca nefes nefese kalan ben nasıl yüzebilirim ki? Bir de üzerine son hastalık eklendi.

Büyük insanların imtihanı da büyük olur derler (hani her şeyden pay çıkartacağız ya kendimize), o büyük insanlara baktıkça onların tırnağı olamayacak bir yapıdayım. Her iki sonuçtan da korkuyorum açıkçası, ürperiyorum. Farzedelim ki büyük işler yapacak potansiyeldeyim, saçma sapan işler yüzünden vücut bu haldeyse o sorumlulukların altından nasıl kalkılır?

Ama beni asıl ürperten diğer seçenek, düşündükçe tüylerim diken diken oluyor. Biz, sıradan hayat yaşayan insanlar, bu sıkıntıları çekerken bu kadar söyleniyorsak eğer, Allah'ım, o büyük dediğimiz insanların imtihanı nasıldı? Nasıl sıkıntılara düştüler de of demediler? Aklım almıyor…

***

Hastalıklarla gülüp eğlenebiliyorum artık, kansızlıktan dolayı damarı bulamayıp, iğneyi 3-4 defa saplayıp çıkartan hemşireye "Kazı çalışmaları nasıl gidiyor?" diye sordum mesela. Güldüğümü görünce neler düşünmüştür acaba? "Sağ kolum haşat, bu sefer kanı soldan alacaksınız." demişliğim de var mesela, kalktı öbür tarafa geçti kan almak için. Bir seferinde hemşireyi güldürdüm ama, "Bu iğne biraz büyük, korkma" deyince "O kadar iğne saplandı ki artık iğneden korkmuyorum, beni korkutan iğneden sonra bantın çıkartılması (kolumda biraz fazla kıl var da)" dedim, beraber gülüştük öylece. İnsan her şeye alışıyor, hem de her şeye…

***

Her zaman şükrediyorum, hayal gibi gözüken birçok şeye erişebildim, fen lisesi hayaldi, hele ki yatılı okumam. Her ne kadar kötüleyip burun kıvırsam da insanların hayalini kurduğu bir üniversitede, bir bölümde okuyabildim. Kalabalık bir grup önünde konuşabilmek de benim için hayaldi, Taksim'de tek başına yürüyebilmek de. Yüzlerce insanın çalışmak isteyeceği, hayalini kurduğu bir şirkette üç yıla yakın çalıştım ve başarılı olduğumu da düşünüyorum. Sonra hayallerimin, hayal olmaya başladığını farkettim, doğum günümde istifa dilekçemi verdim.

Ve sıra geldi başlığa, inanıyorum bu hayalimi de başarabileceğime. Ahşap bir gemi olacak, aslına uygun yapılmış, üç direkli, yelkenli bir gemi ve adı da "The Leap of Faith" ve sadece kendisini uçurumdan aşağı bırakanlar binebilecek bu gemiye…


 

17 Aralık 2013 Salı

Gece

En çok bu sefer ümitliydim,
Tamamdı işte her şey hazırdı.
Vuslat için daha ne beklemek lazım?
Unutmuşum ama,
Ben istiyorum, ya o?

Hastayım yatıyorum,
Zor geçecek gecelerden
Birini daha bekliyorum…
Kulağımda selamın,
Ne gelir ki elden?
Gönüller bir tabii,
Ama kokun gelmiyor Yemen'den…

Kimisi sarhoş insanların,
Kimisi de uykuda şimdi.
İkisinden de uzağım ya,
Yokluğun yetmez gibi.
Soğuk bir odada,
Dönsek ya delicesine.
Bütün gece dönüp,
Pervane misali.
Gün doğumunda karşılasak
Güneşi.
Hatta döne döne yükselip,
Güneşe atsak kendimizi…

21 Ekim 2013 Pazartesi

Mercan Dede'den mektup

Bazı insanlar olur, kendi ruhunuzu onda görürsünüz. Hep bir sıcaklık, muhabbet beslersiniz ona karşı. Mercan Dede'de benim için böyle insanlardan biriydi ve geçen gece yeni albümünden meçhul şarkısını dinlerken kendisine gayet içten bir mail attım.

İnsanlara onu anlatamayışım ve şehir-dağ dervişliği üzerineydi bu mektup. Açıkçası biraz uzun olduğu için dönüş yapmayabileceğini düşünmüştüm ancak ertesi gün aynı içtenlikte dönüş yaptı. Birçoğumuza yol göstereceğini düşündüğümden aşağıda paylaşıyorum bu mektubu:

***

Sevgili Osman Can

Hiç tanışmadığımız AMA ezelden "tan-ışık" olduğumuz sevgili dostum.

Birbirimizi anlıyoruz, gerisi önemli değil, sen beni anlıyorsun ve bende seni.

Bahsettiğin çelişki hepimizin kabusu, inan hepimiz şizofrenik bir hayati yasamaya zorlanıyoruz, muazzam sert bir sistemin içinde kendimiz olmaya, kendimiz gibi yasamaya ve aslında senin benim gibi kulların inandığı anlamda, sadece ve sadece kendimiz olmak için bu dünyaya geldiğimizi bildiğimiz halde bunun dışında saçma sapan  binlerce isin peşinde koşturmak zorunda kaldığımız için asla kendimiz olamıyor ve bunun acısını yaşıyoruz.

Beni insanlara anlatma çabanın özünde aslında kendini anlatma çaban olduğunu hissediyorum, eğer ki anlattığın beni anlasalar zaten anlatamadığın seni de anlayacaklar :)

Ne güzel söylemiş neyzen Tevfik, beni bugüne kadar tek bir kişi anladı o da yanlış anladı diye :).

Anlama konusunda kimsenin bizi anlaması önemli değil, çok gerekli de değil, tüm enerjimizi kendimizin kendimizi anlamasını sağlamaya yöneltmemiz gerektiğine gönülden inanıyorum.
Bir kere kendini anladığında, dış Dünya bir anda değişiyor, öncelikle diğerlerinin seni neden anlamadıklarını, onların öz geçmişlerinden anlıyorsun, nerden geldiklerini anladığında nereye gittiklerini anlıyorsun, tam o noktada kırgınlık kalmıyor, herkesi olduğu gibi kabul edip, kendi yollarında sağlık sıhhat ve mutluluk üzere yürümelerini dileyip kendi yoluna devam ediyorsun.

Acil, acele ve sert değişimler, sert acıları getirir, senin sert acılarla bas edeceğine eminim, ama sevdiklerinin senin yüzünden çekeceği yumuşak acıların senin kalbini daha da acıtacağını da hissedebiliyorum, o yüzden acele etme, hayata şimdilik böyle devam et ama bunu yaparken içindeki gerçek Osman'ı elinden geldiğince hayatta tut, kalbinde besle , büyüt, yaşam dolu , kırılgan bir çiçeğe bakar gibi bak ona, sevgiyle sula, muhabbetle arada bir konuş, büyümesine izin ver.

Zaman geldiğinde yavaş yavaş kimseyi kırmadan ve incitmeden kabuğun olan Osman'dan, herkesin beklentisi olan Osman'dan yavaş yavaş kurtulur, kalbindeki gerçek Osman'ı yaşama geçirirsin…

Dert etme,
Kaygı duyma,
Asla korkma,

Dert, kaygı ve korku kalbinden silindiğinde, sevgi ve coşku dolar, o coşku sana ruhunun ayak izlerini gösterir, sen de oradan yürürsün,

İçten dostluk ve sevgiyle,

Muhabbet müebbet,
Arkın

18 Ekim 2013 Cuma

Yunus

Hızlıca yazmak istedim bu yazıyı, kısa olacak zaten. Yunus Emre'den bahsedeceğim kısaca, bir insan asırlar önceden bugünü nasıl bu kadar iyi özetleyebilir bilemiyorum. Boşuna adı "Yun-us" olmamıştır elbet…



Birçok şiirinden biri dertli dolap. Yaptığı işten hoşnut olmayan ve sürekli geçmişini hatırlayan bir bostan dolabının hikayesi. Şiirin bir dörtlüğü şöyle:

"Beni bir dağda buldular,
Kolum kanadım kırdılar,
Dolaba layık gördüler,
Onun için inilerim."

Dağlar üniversite, ağaçlar ise öğrenciler/mezunlar olamaz mı? İkinci dizedeki durum da, (sözde!) iş hayatının insanı insan yapan değerleri (aile, anlayış, tevazu, hak…) reddetmesi, bu değerleri gitgide kaybetmemiz olamaz mı peki? Bir çok kişinin "salla başı al maaşı" mottosunu uyguladığı, bir şeyleri bir adım öteye dahi götürmeyi düşünmediği şekilde basit işlere koşulmamız da üçüncü dize desek? Ve en sonda da dertli olup inleyen, sesini çıkaran birileri…

Siz de yardım edin lütfen,
Muhabbetle

27 Eylül 2013 Cuma

Denizaltı

Gemiler var,
Su üstünde gezer.
Zaman zaman içlerine,
Su dolar,
Ve basitçe suyu,
Boşaltırlar…
Ya sürekli derinliklerde dolaşan,

Denizaltılar?

28 Temmuz 2013 Pazar

Yıldızlara Mektup

Tatildeydim bir süredir, bloga hiçbir yazı ekleyemedim. Biraz dinlenme, biraz derine dalma, biraz soluklanma… Gittiği yere fazla anlam yüklememeli insan, biraz sessizlik yeterli. Yolculuk asıl anlamını katıyor bütüne, yoksa bugüne kadar yaptığım yolculukların hiçbirisi akıl ile kalp arasından daha uzak değildi.

***

Ortaçağ'da yaşamış olsaydım, korsanlığın hayalini kurardım muhtemelen, her zaman söylerim bunu. Şimdilerde de en büyük hayalimdi uçak mühendisliği okumak, kendisinden kat kat hafif şeyler yerde kalırken, o devasa kuşları uçmasına şahit olmak. Olmadı tabii, günümüz insanlarının en gözde kabul edebileceği bir alandan mezun oldum, mutlu olmadan.

***

Yıldızın bol olduğu bir yerdeydim tatilde, aslında aynı gökyüzü ama kirlenmemiş nispeten. Bu sebeple bol gözüküyor yıldızlar. Orada düşündüğüm sırada dank etti kafama: denize, yola, havaya falan değil, bas bayağı yıldızlara aşığım! Asırlar önce gemiciler yıldızlara bakıyordu, doğunun batının anlamını yitirdiği vakitlerde onlar konuşuyordu gemicilerle. Düşünsenize ahşap gemiye dalgalar vurdukça gıcırdayan tahtalar, tatlı bir rüzgar, dümdüz ufuk çizgisi ve seninle konuşan yıldızlar. Bundan daha güzel ne olabilir ki? İhtiyacın olan neredeyse her şeyi söylüyor yıldızlar, neredesin, nereye doğru gidiyorsun, hangi ay hangi mevsimdesin, hava nasıl olacak…

Aşık oluğum yollar değil ki, böyle olsa durum, çözüm kolay. Elbet nefret ettiğim bankaların birinde müfettişlik pozisyonuna girmeye zorlarım kendimi, ondan sonra ver elini yollar. Ama asla yıldızların hayaliyle yapacağın işlerin yerini tutmayacak bu durumda. Bir demir kütlenin de uçması önemli değil aslında, önemli olan aşkına yakın durmak, bütün hayali yeryüzünde bir noktaya çakılmak olanlardan uzaklaşıp, bir an dahi olsa lezzeti tatmak.

***

Gri hücreler, 4 yılı devirdi geçtiğimiz 25 Temmuz'da. Bir sene daha geride kaldı yazamadıklarımla, sustuklarımla. Dönüp baktığımda eski yazılara, o anki ruh halim gözümün önüne geliyor, bazılarına baktığımda da bu benim mi diye düşünmüyor değilim. Benim günlük tutma tarzım da böyle işte, böyle anlatıyorum her şeyi açıkça…

24 Haziran 2013 Pazartesi

Denge

Çocukluğumdan bir kare:
Gökten süzülen,
         karları izlerken pencerede.
Fark etmişim ya hayatı!
Kiminin hüznü, kiminin mutluluğu.
         meğer ne basit bir denge…