28 Temmuz 2013 Pazar

Yıldızlara Mektup

Tatildeydim bir süredir, bloga hiçbir yazı ekleyemedim. Biraz dinlenme, biraz derine dalma, biraz soluklanma… Gittiği yere fazla anlam yüklememeli insan, biraz sessizlik yeterli. Yolculuk asıl anlamını katıyor bütüne, yoksa bugüne kadar yaptığım yolculukların hiçbirisi akıl ile kalp arasından daha uzak değildi.

***

Ortaçağ'da yaşamış olsaydım, korsanlığın hayalini kurardım muhtemelen, her zaman söylerim bunu. Şimdilerde de en büyük hayalimdi uçak mühendisliği okumak, kendisinden kat kat hafif şeyler yerde kalırken, o devasa kuşları uçmasına şahit olmak. Olmadı tabii, günümüz insanlarının en gözde kabul edebileceği bir alandan mezun oldum, mutlu olmadan.

***

Yıldızın bol olduğu bir yerdeydim tatilde, aslında aynı gökyüzü ama kirlenmemiş nispeten. Bu sebeple bol gözüküyor yıldızlar. Orada düşündüğüm sırada dank etti kafama: denize, yola, havaya falan değil, bas bayağı yıldızlara aşığım! Asırlar önce gemiciler yıldızlara bakıyordu, doğunun batının anlamını yitirdiği vakitlerde onlar konuşuyordu gemicilerle. Düşünsenize ahşap gemiye dalgalar vurdukça gıcırdayan tahtalar, tatlı bir rüzgar, dümdüz ufuk çizgisi ve seninle konuşan yıldızlar. Bundan daha güzel ne olabilir ki? İhtiyacın olan neredeyse her şeyi söylüyor yıldızlar, neredesin, nereye doğru gidiyorsun, hangi ay hangi mevsimdesin, hava nasıl olacak…

Aşık oluğum yollar değil ki, böyle olsa durum, çözüm kolay. Elbet nefret ettiğim bankaların birinde müfettişlik pozisyonuna girmeye zorlarım kendimi, ondan sonra ver elini yollar. Ama asla yıldızların hayaliyle yapacağın işlerin yerini tutmayacak bu durumda. Bir demir kütlenin de uçması önemli değil aslında, önemli olan aşkına yakın durmak, bütün hayali yeryüzünde bir noktaya çakılmak olanlardan uzaklaşıp, bir an dahi olsa lezzeti tatmak.

***

Gri hücreler, 4 yılı devirdi geçtiğimiz 25 Temmuz'da. Bir sene daha geride kaldı yazamadıklarımla, sustuklarımla. Dönüp baktığımda eski yazılara, o anki ruh halim gözümün önüne geliyor, bazılarına baktığımda da bu benim mi diye düşünmüyor değilim. Benim günlük tutma tarzım da böyle işte, böyle anlatıyorum her şeyi açıkça…

24 Haziran 2013 Pazartesi

Denge

Çocukluğumdan bir kare:
Gökten süzülen,
         karları izlerken pencerede.
Fark etmişim ya hayatı!
Kiminin hüznü, kiminin mutluluğu.
         meğer ne basit bir denge…

23 Haziran 2013 Pazar

Yanlış

Yol da, kafa da kalmadı,
Bir yerde yanlış yapıyorum,
Denk değil denklemin iki yanı,
Ne yaptığımı ben de bilmiyorum…

Sürekli çekilmez baş ağrısı,
Çaresizlik dersen diz boyu.
Zehir gibi uykusuz her gece,
Bulamadım bir çözüm yolu…

Çölde mecnunun serabı gibi,
Hep boş umutlar.
Her adım başka bataklık,
Artıyor çözümsüz sorular…

Suskun ne yapsın bu işe,
Hak etmeyen hakkı almış.
Cevap nasıl doğru çıksın,
Hepsinden önce soru yanlış…

20 Haziran 2013 Perşembe

Yıldızlar

Demiştin ya,
Kendini yalnız hissettiğinde,
Yıldızlara bak.
Yıldızsız gecelerdeyim şimdi,
Gemim senden çok uzak…

12 Haziran 2013 Çarşamba

Niyet

Seviniyoruz,
Teknolojiye,
Bilimdeki gelişmelere…
Bir röntgenle,
Devam edebiliyor,
Birkaç yaşam daha.
Derinin, kemiğin içini gösteren,
MR'dan falan daha fazla can kurtarmaz mıydı?
Bir cihaz ki insanların içindeki,
Niyetlerini gösteren?

10 Haziran 2013 Pazartesi

Bunu Ben Yazmadım...

Buraya başka bir kişinin yazısını tamamıyla koyacağımı hiç düşünmemiştim. Ama bu yazıyı okuduktan sonra düşündüm de, onlarca yazıyla anlatamadığımı, bir yazıyla anlatmış üstat. Bakalım ne diyor?


‘Ney’in feryadı ile başlar Mesnevî’sine Mevlânâ; doğduğu topraklardan kopuşunu, hayat dediğimiz bize ayrılan zaman dilimindeki seyahatini, bir diyardan diğerine, bir sevdadan başka sevdalara gidişini anlatır ‘ney’in. En sade ve öz haliyle, insanın, hepimizin öyküsüdür ney’in hikayesi. Her birimizin başlı başına bir dünya olduğunun; her bir gönlün acılar, sevdalar, umutlar, aşklar, dert ve dermanlarla yoğrulmuş seyahatinin ney’e yansıyan sedasıdır.

Doğduğumuz andan itibaren, çoğu zaman taklit görenekler, kuru inançlar, sevgisiz ideolojiler, boş menfaatler ya da köhne gelenekler tarafından haczedilmiş hayatlarımızın özünde, tek bir seyahatin yolcusu olmak gibi kaçınılmaz bir ortaklığı paylaşırız tüm insanlarla. Başı ve sonu olan herşeyin bitmesinin, geçip gitmesinin kaçınılmaz olduğu bir dünyada, nüfus kâğıtlarımızdaki bilgilere ya da cüzdanımızın kalınlığına bakılmaksızın yeri, ismi ve zamanı bilinmeyen bir istasyonda hayat treninden indirileceğimiz gerçekliği ayrım yapmaksızın hepimizin karşısına çıkar.

Kimimiz seyahatinin mektuplarını yazar, kimimiz nakşeder; kimi seyahatler ise sabırla başlayıp sırla mühürlenir; kelimelerin kifayetsiz, namelerin çaresiz kaldığı seyahatler vardır. ‘Ney’inki böylesi bir seyahattir, namesi herhangi bir seyahate değil “seyahat”in kendisine ait bir feryattır; hayatının özünün, henüz isimlerle, sıfatlarla, mal-mülk-varlık-yokluk endişesi ile tozlanıp kirlenmemiş, yeni doğmuş bebeğin heyecanla çarpan yüreği gibi kayıtsız, hesapsız çarpışının ifadesidir. Belki de tüm seyahatler en başta sahip olup elimizden kuş gibi uçan bu saflığı, içtenliği bulmaya dair bir arayıştan ibarettir.

Beşyüz milyar yıldan daha yaşlı bir dünyada, tarihi otuzbeş bin yıla ancak uzanan insanın, yetmiş yıllık hayatı Yunus’un bir göz açıp yummasından dahi kısa bir sürece tekabül eder. Sadece kendimizin sahip olduğu bu “seyahat an’ını” koşturmacalar, telaşeler, endişeler, anlamsız mücadeleler içinde yitiririz çoğu zaman. Binalar, caddeler, betonlar arasında para pul peşinde acımasızca sürüklenen maddi dünya ile, enerjisini tenbih ve tehditten alan, hükümlerini ve menfaatlerini ateş korkusu ile körükleyen “dinler ve ideolojilerin” arasındaki, gönlümüzdeki titrek mumu söndürmeden yaşama çabamızda, Aşk’tan başka hiçbir söz söylemeyen Mevlânâ’nın, Yunus’un yani gerçek âşık’ların sohbeti; cömertliği ve berraklığı ile kimseyi ayırmadan, seçmeden, elemeden, herkesin üzerine aydınlığını salan güneşin kara bulutların arasından çıkıvermesi kabilinden hayatımızı aşk ve sevgiyle aydınlatır. Âşık’ların dili birdir; aşk dilini konuşurlar, anlamak için ne tercüman, ne sözlük gerekir; aşka talip olma isteği, talebin kabul edildiğinin mesajıdır.

Âşık’ın mekânı gönül evidir; camiler, kiliseler, tapınaklar, bütün muhteşemlikleri ve süsleri ile dünyanın tüm dini mabetleri, aç kalmışa karşılıksız uzatılan ekmeği veren gönlün ferahlığı ile tozdan yapılmış resimler gibi uçuşur giderler. Tozların, masalların, mitolojilerin alımlı yollarından ziyade, gönül evimizde bizi hasretle bekleyen sevgilimize kavuşma yolundaki seyahatimizin nameleridir buradaki sesler. Samimi olmak dışında hiçbir iddiası olmayan çalışmalardır. Hasbelkader içerisinde beğenilen bir şey bulunursa, bu şüphesiz gönlünü, sanatını, samimiyetini bu albüme koyan çok değerli müzisyen dostlara, hatalar ve kusurlar ise tamamen bana aittir.

Üflemeye çalıştığımız ney’den onbeş yıldır çıkarttığımız tüm sesler, müzikler, besteler, değerli hocamız Kutbü’n-Ney Niyazi Sayın’ın tek bir rast notasından daha acizdir, güçsüzdür. Tüm bu söylediklerimizi, çaresizliğin ve soğuğun bağrında yalınayak sokak ortasında elindeki tiner şişesi ile uyuyakalan çocuğun tek bir gülümsemesine hiç düşünmeden değişiriz. Name’lerimin, seyahati sırasında sayıklayan bir meczubun samimi, içten, kusurlarla dolu sedaları olarak, hiçbir şekilde ciddiye alınmayarak dinlenmesi umudu ve duası ile...


Mercan Dede, Montreal, Ocak 2001

6 Haziran 2013 Perşembe

İstasyon



Kaç gereksiz yerde durdum,
Senden çok uzakta?
Ne kadar zaman harcadım,
Boş istasyonlarda?

Gökler kadar geniş,
Ve o kadar aydın.
Kaçtığım sen mi, kendim mi?
İsimlerini unuttum durakların.

Dışarıyı izledim günlerce,
Senden sonrası oyalanma.
Öyle duraklar gördüm ki,
Çıkış sadece çıkmaz sokaklara.

Bakmadan edemedim,
Senden bir iz taşır mı?
Dayanılmaz acılarla dolu,
Penceremin manzarası.

Suskun oturup bir köşede,
Hep anonsu dinledim.
Yabancı sesler arasında,
Sadece ismini bekledim…