8 Ağustos 2012 Çarşamba

Yürüyorum

Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum.
Yollardayım nicedir,
Hava karanlık, yol uzun.
Dilimde bir türkü yok,
Sensizliği izliyorum,
Karanlık sokaklarda.
Attığım her adım mı
Yaklaştırıyor beni menzile,
Yoksa her adımda mı
Uzaklaşıyorum senden?
Sorular uçuşuyor kafamda,
Ben cevapları bilmiyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

Kapanıyor ışıklar bir biri ardına,
Ve yeni ışıklar yanıyor,
Her yeni adımda.
Aklımda sen,
Gönlümde sen,
Gözümde sen...
Her ağzımı açışımda,
Dilimden düsen sen.
Işıklarla kaybolup,
Işıklarla doğan sen.
Soruyorum sesli,
Daha kaç ışık kapanacak?
Yolun bitti mi ki?
Diye cevaplıyor yanımdan geçen kedi.
Ellerim titriyor durduramıyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

Geçtiğim yollar tükendi,
Ya da aynı yolu adımlıyorum.
Gönlüme sen düştüğünden beri,
Durmadan yürüyorum.
Soğuk içime işliyor,
Tenimde hissediyorum.
Geceler bana zindan olmuş,
Azadımı bekliyorum.
Başkası beni anlamaz,
Ben seni arıyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

5 Ağustos 2012 Pazar

Özledim

Ey gecesi olmayan gündüzümün sahibi,
Ayrı düştük, uzak kaldık birbirimize.
Yüzüm yok yüzüne bakmaya,
Aslında pek sözüm de yok,
Sessizliğini özledim.
Oturup yanı başına,
Dalıp gidip uzaklara,
Konuşmadan yıldızlara,
Bakmayı özledim.

Nankörlük ettim mi bilmem,
Düşürmedim hiç sevgini yerlere.
Bir söz kadar basit işte, özledim.
Her daim ateşe attım kendimi ama
Tutmadım hiç yüzümü,
İsiyle etrafı kirleten ateşe…

Engel ne aramızdaki?
Nedir her daim boğazıma düğüm olan,
Yanındayken dilimi kilitleyen?
Nedir her daim gözümü kurutan,
Aramıza çizgiler çeken?
Görünmez eller değil bu,
Her şey alelade.

Sabır çaresizlikten mi?
Ben ki hala sabrediyorum.
Yoksa, sabır umuttan mı?
Sadece o günü bekliyorum…
Suskun durduğuma bakma sakın,
Ağzımı açsam isyan ederim,
Eğer bir güzellik varsa senin eserin,
İsyan etmemi de isteyen sensin...

26 Temmuz 2012 Perşembe

Yeni Yıl



Erenlerin çoktur yolu,
Cümlesine dedik beli…


İnsanoğlu sabırsız, hemen her şey olsun ister. Ham meyveyi dalından koparır, bir ısırık alır ve tadıyla yüzünü ekşitir. Bu da yetmezmiş gibi bir de tutar yere atar. Ne kendisinden sonra yemek isteyene bir hayrı dokunur, ne o tohumu yetiştirmek için koskoca kışı geçiren ağaca… Zamanında yese bal tadı alacağı kayısı, şeftali, onun ağızının tadını alır. Sonra da her adı geçende yine ekşitir yüzünü, bir daha sürmez ağzına onları…

İşte böyle hikayemiz, yol çok, yol uzun. Farkında olmadan uzanıyoruz aynı meyveye, yürüyoruz aynı yolda. Bazılarına acıyoruz yere dökülen meyveleri topluyor diye, hiç tattınız mı yere düşenleri? En tatlıları onlardır aslında, tam olduklarında ayrılırlar dünyalarından. Köklerini saldıkları toprağa bırakırlar kendilerini. Birkaç çürüğe aldanmamak gerek, asıl bizi yanıltan dışı parlak olanlar…

Bahsettim ya aynı meyveye uzananlardan, işte onlardır aynı yolda yürüyenler. Uzandıkları elleri çarpışınca birbirlerinin farkına varırlar. Yürüdükleri yolda başlar diktir oysa, aynı yöne bakarlar, bakarlar da görmezler birbirlerini.

Kader getirir bizleri yan yana, seçemezsin, bilemezsin. Bir bakarsın, dönüp, geldiğin yollara, “Ben neredeyim?” dersin. İşte öyle başladı biraz da bu blog. Yazmaya başladık nereye geleceğini düşünmeden. Eski yazdıklarıma baktım da kendime kızmışım Fatih nice işler başardığı yaşta neler yaptın diye. Kader farkında olmadan örmüş yine ağlarını, Fatih’in Yeni Roma’lılar tarafında güllerle karşılandığı topraklarda, İstanbul’da, tam da onun yaşlarında bir gönüle girmenin çabasına düşmüşüz. Ve birçoklarının “Neden yapıyorsun? Niye yapıyorsun?” sözlerinin altında, biraz deli olmak gerek…


Gören bizi sanır deli,
Usludan yeğdir delimiz…


Kendi özelimde söylemem gerekirse insanlar bir anlam veremiyorlar bana pek. Kimisi içtiklerime takılıyor, kimisi şiirlerime. Koca üç senede neler yazmadım ki burada? Haa yüzden çok sıcak durmadığımı ben de kabul ediyorum, hala çekinenler vs olabilir. Bazen her şey insanın elinde olmayabiliyor. Şiirde anlatılan sensin ya da bir başkası ne farkeder? Çizgiler, perdeler, yollar varsa arada bazen insanın enerjisi düşebiliyor, yoruluyor insan. Neler neler hayal ederiz oysa, ne güzel olacaktır her şey. Ama sonra bir bakarsın ki hepsi yıkılmış. Ne büyük güzelliktir ki hazineler de hep yıkıntılar arasında.


Bize şarap ve sevgili, size cami kilise,
Sizler cennetliksiniz, cehennemliğiz bizlerse.
Kader böyleymiş neylersin, kimsenin suçu yok,
Kim ne karışır ezel nakkaşının işine?


Yukarıda da bahsettim, üç seneyi geçti yazmaya başlayalı. Aslında bunlar esintiler, süprüntüler. Geçtiğimiz yollardan sonra üzerimize sinenler, bizimle gelenler. Bu yazıda ise kaderden biraz fazla bahsettim, vardır elbet bir sebebi, bunun yazılması da var belki kaderde. Güzel beyitlere, dörtlüklere  yer verdik, kapanışı ise Neyzen yapsın:


Izdırabın sonu yok sanma , bu alem de geçer.
Ömr-i fani gibidir , gün de geçer , dem de geçer.
Gam karar eyliyemez hande-i hurrem de geçer.
Devr-i şadi de geçer , gussa-i matem de geçer.
Gece gündüz yok olur , an-ı dem adem de geçer…

20 Temmuz 2012 Cuma

Söz

Bazen fazla uzattığımı düşünüyordum sözleri. Ama açıklamak gerek, söz bu lastik gibi nereye çeksen oraya uzar oysaki. Bu sebeple uzatmak gerek…

Bir de hiddetlenmeler var yazının içinde, söze kaptırıp uzatınca zaman zaman her şeye giydirmeler falan.

Yunus her zamanki gibi çarptı tokadı yüzüme:

“Yunus şimdi söz yatından, söyle sözü gayetinden.
Pek sakın o şah katından, seni ırak ede bir söz.”

Sözün nereye varacağını düşünmeden kim bilir neler söyledik. Daha da uzatmaya gerek yok.

Vesselam…

18 Temmuz 2012 Çarşamba

Yapaylaşmak

Düşünüyorum da , günlerdir nefes almamı engelleyen şey ne?

İnsanların yanında neden dökmeyiz göz yaşlarımızı. Hadi tanıyan insanları anlarım, onlar güçsüz zanneder. Avutalım daha kendimizi böyle . Ya bizi hiç tanımayan insanların yanında niye çekiniriz? Yine güçsüzlük mü? Yoksa bize acıyacaklarından mı endişe duyarız?

Ya da tüm bunların dışında göz yaşına mı çok değer veririz? Altın değerinde midir göz yaşı, başkalarının sahip olmasını bırak, onlara göstermeyiz dahi…

Hala düşünüyorum, nefes almamı engelleyen şey ne?

Oysa ki dünyanın en muhteşem şehrinin en muhteşem yerlerindeydim şu günlerde. Hava, oksijen, deniz, manzara… uzar da gider önümde duranlar. Bu kadar güzel yerlede geçen bunca zaman. Nankörlük de yapmıyorum, bütün bunlar için şükrettim. Ama gel gör ki yetmiyor. Tatmin olma meselesi değil, ben ki uğruna kaçtım bu şehirden. Anlamsız, ruhsuz..

Yetmiyor yaşatmaya, özü olmayan şeyler ne katar insanın özüne? Yapaylaşan şeyler yüzünden çekmiyor muyuz bunca çileyi? Yapay aromalar, yapay lezzetler… Zevklerimiz dahi yapay şeyler üzerine kurulu. Gerçeklik tüm çıplaklığıyla önümüzdeyken, yapayın gerçekliğe yaklaşmasıyla eğlenmiyor muyuz? Bu kadar yapay şeyle beslenen bünyelerin herşeyin özü aşkı sevgiyi özüne katmasını nasıl bekleyebiliriz ki?

En muhteşem balı yapmak için arılar, milyonlarca çiçeğe konuyor. Şimdilerde ise arıları odalara doldurup şekerli suyla bal üretenler cirit atıyor. Kendimizi, benliğimizi kafeslere koyup etrafımızda bulunan her şeyden en çok çıkarı elde etmenin peşinde koşanların aşkı, sevgisi seri üretim baldan ne kadar farklı?

Herşeyin bu kadar muhteşem işlediğini görmesem, yanlış zamanda doğduğumu düşünebilirdim. Bazen kendimle konuşurken düşünüyorum gerçekten, yanlış zamandayım diye. Ya kendimi güncellemeyi atladım ya da gerçekten eskiye aitim. Karasızım bütün nefes alamayışımı buna bağlamaya.

Yıllar sonra ilk defa dün gece nöbet geçireceğimi zannetim. Zihnimde öyle bir savaş var ki… Ve galibiyeti getiren hamleyi ilaçlara ve alkole olan güvenim yapıyor. Düşmanı nasıl yeneceğimi biliyorum…

Düşmanı bu kadar yanıma getiren ne peki? Çözüm mü her defasında yıkmak her şeyi? Sorular uçuşuyor yine her zamanki gibi. Cevapları bulamadım, arıyorum ancak hala. Insan bulunca kaybeder mi? Sanmam. Sorular boğuyor beni, belki de bulacağım cevaplar. Sessizlik lazım ve biraz şarap. Bu dünya düzleminde çözemiyoruz gerçekten de buranın problemini. Ayağın yerden kesilmesi gerek biraz…

Şaşıyorum kendime bir kaç cümle bana bu kadar şey yazdırıyor. Düşündürdüklerini söylesem bir de…

Yalnız Aşk

Yalnız bıraktım bugün,
Sana sakladığım sözleri.
Koymadım seni onların arasına,
Dizildi hepsi sıra sıra.
İyi güzel hoş da,
Anlam hiç gelmedi ki yanlarına.
Eksik kaldılar,
Boyunları bükük.
Ne kemandan dökülen nameler,
Eşlik etti onlara,
Ne de Ney’in,
Özlem dolu nefesi.
Bir dizesi bile birisinin,
Gönlüne giremedi…

Yalnız bıraktım bugün,
Senin için yeşerttiğim bahçeleri.
İnanır mısın?
Önce güneş göstermedi yüzünü,
Bulutların arkasından çıkmadı.
Sonra bir gonca gül dahi,
Yapraklarını açmadı.
Kelebekler söz birliği etmiş sanki.
Çocukça arasında dolaştığın,
Çiçeklerin üstünde,
Bir tanesi bile uçmadı.
Kokunu bana getiren,
Nefesini andıran,
Meltem bugün esmedi…

Yalnız bıraktım bugün,
Sana adadığım aşkımı.
Daha sonra baktığımda,
Tanıyamadım sensizliği.
Bu muydu bahçemi altüst eden?
Sensizlik miydi her seferinde,
Dilime düğümler atan?
Uğruna yıldızlar sönen aşk,
Bir an bile teklemedi.
Aşkı sensizlikle mi,
Terbiye edecektim?
Hissetmedi yalnızlığını.
Çünkü aşk hep yalnızdı…

17 Temmuz 2012 Salı

Güzel Demiş Üstad

Müzik hep vardı,
İnsan onu keşfetti.
Hayvanlar dahi eşlik etmiş,
Bak nasıl bir öz şu musiki.

Can elden gitmiş,
Bülbül şakıyor amansız.
Yaz gecelerine ayrı bir,
Hüzün katıyor ağustos böceği.
Sultanahmet’teki güvercinler,
Şenlendiriyor meydanı.
Tuvaldeki bir hoş renk,
Boğazdaki martı sesleri.

Seslerden bahseder herkes,
Onlarla anlatır kendini, derdini.
Musiki aşka giden yoldur elbet,
Ama bilmelisin ki,
Tüm sesler sustuğunda,
Başlar asıl musiki.

Zordur susarak anlatmak derdini,
Bulmak gerek dinleyeni.
Dil söyler bir şeyler,
Bilemezsin hangisi içten.
Suskunluk manayla gelir,
Var mı kontrol eden sessizliği?

Anlamaz pek çoğu bu dilden.
Suret çaresiz kalır.
Sessizdi hitabım aslında,
Sadece gözlerim ve gözleri.
Suskunlukta aşkı anlamayana,
Kelimeler ne anlatsın ki?

Ne fırtınalar kopuyor aslında,
Ama toprak kadar sessiz.
Nicesinin hikayeleri gömüldüğünden,
Mezarlık bu kadar sessiz.
Hepimizi savuruyor fırtına,
Kaçımız farkındayız ki?
Fırtınadan kalanlar aslında,
Kulağa hoş gelen kelime dizeleri…