Şems dedim sana,
Işık dedim güneş dedim
Sen gittin gideli,
Bir kez içten gülmedim.
Kendini naza çektin,
Şems gibi çekip gittin.
Ardından sustu dilim,
Bir dize söyleyemedim.
Kelepçe vurdular,
Dilime dudağıma.
Geceler boyu adını anmaktan,
Sarhoş oldum.
Kelepçeler çok sıkı,
Ondan böyle sessizim.
Üflemeyi bilmeyen,
Nasıl konuşur ney ile?
Aşık olanın gözleri ıslanır,
Nasıl gözükür dışarıdan halim?
Sarhoşluğu arasaydım eğer,
Bir yudumda bulurdum.
Hani hep yanımdaydın?
Aradığım sensin.
Çöllere düşsem iyiydi,
Aşkından susuzluğum.
Kadeh, kadeh diye söylenirim,
Sen ona bakma sakın.
Şarabını sunacak kadeh gerek.
Kadeh ile değil derdim.
Seyahatim içime,
İsterim arzı dolaşmak.
İçine seyahat edenler,
Arzı dolaşmış olur dedin.
Neden her seyahatimde,
Evine misafir oldum?
Arz mı senden ibaret,
Yoksa ruhum mu sensin?
Mevlana’yı aşkın etti,
Böylesi suskun şair.
Sustukça zaten,
Kelimeler dizilir.
Yokluğun boşaltır,
Varlığın yakar içimi.
Gözlerim aramaktan yoruldu,
Nerdesin?
1 Aralık 2011 Perşembe
25 Temmuz 2011 Pazartesi
25 Temmuz 2011
Kolay değil,
2 yıl = 730,5 gün = 17532 saat = 1051920 dakika
Saliselerin insan hayatını belirlediği bir zamanda işin o kadar detayına girmiyorum. Ama gerçekten kolay değil, milyarlarca insanın kolundaki, cebindeki, duvarındaki, masasındaki akrep ile yelkovanın durmak bilmez yarışını kavrayabilmek. İki sene olmuş gri hücreleri biraz daha farklı bir boyutta çalıştırmaya başlayalı, acısıyla tatlısıyla iki tam sene…
Elbet ki bu iki senede değişimler oldu hayatımda. Birçok insan kendisini ipek böceğine benzetir, bir koza ördüğünü ve sonra bambaşka bir canlı olarak o kozayı terk ettiğinden dem vurur. Ama benim dikkatimi şöyle bir şey çekti ki insanı yine diğerlerinden üstün kılıyor.
Hem kelebeğiz aslında hem de hala birer ipek böceği. Etrafımıza sardığımız koza aslında düşüncelerimiz ve hatta -ileriye gidiyorum- kişiliklerimiz. Biz defalarca etrafımıza koza örüp, defalarca onun içinden güzelleşerek çıkabiliyoruz. Düşünsenize, bu sayede her defasında daha mükemmel bir canlı peyda oluyor. Bir koza dahi ipek böceğini kelebek yapmaya yetiyorsa, kim bilir bir insanoğlu neye dönüşüveriyor.
Şimdi birazcık iki senede değişen şeylerden bahsedeceğim izninizle:
- İki sene önce kim düşünür ki diyordum, şimdi ise düşünmeleri için fırsat yaratalım, onlar da düşünürler diyorum.
- İki sene önce yetişen fidanlara acıyarak bakıyordum, şimdi ise elimdeki bir avuç tohuma gelecek diye bakıyorum.
- İki sene önce sadece hayallerimi düşünürdüm, şimdi ise onları nasıl hayata geçirebileceğimi.
- İki sene önce yalnız kurtlar gibi olmaktan zevk alıyordum, şimdi ise etrafımdaki insanların içindeki kitabı okumaktan.
- İki sene önce “eksiğim” diye üzülüyordum, şimdi ise eksikliğimi öğrenme çabasından dolayı mutluyum.
- İki sene önce “yemek pişti mi” diye kırk defa kontrol ediyordum, şimdi ise tevekkül etmenin huzurunu yaşıyorum.
- İki sene önce “insan bir senedir tanıdığı kişiye dost mu der?” diyordum, şimdi ise yüzünü birkaç saat gördüğüm dostlarım var.
- İki sene önce kendi fikrimden olmayanları “ahmaklık” ile itham ediyordum, şimdi ise karşı bir fikir ile karşılaştığımda zengin oldum diye seviniyorum.
- İki sene önce mutluluğu saçma sapan şeylerde arardım, şimdi ise o beni buluyor açan bir çiçek bile onu getirebiliyor.
- İki sene önce sürekli âşık olduğumu sanıyordum, şimdi ise aşkın ne derece uzun ve meşakkatli bir yol olduğunu, eskiden sadece gölgesini gördüğümü anlıyorum.
- İki sene önce Leyla’yı seviyordum, şimdi ise Mecnun olma çabasındayım.
Lise 2’nin yazında inanılmaz kötü bir dönem geçirmiştim, -ben ki İstanbul aşığı birisi- İstanbul’dan kaçıp kurtulmak istiyordum. Ama sonra başkalarına söylediğim bir söz dönüp dolaşıp beni buldu:
Nice yıllara…
2 yıl = 730,5 gün = 17532 saat = 1051920 dakika
Saliselerin insan hayatını belirlediği bir zamanda işin o kadar detayına girmiyorum. Ama gerçekten kolay değil, milyarlarca insanın kolundaki, cebindeki, duvarındaki, masasındaki akrep ile yelkovanın durmak bilmez yarışını kavrayabilmek. İki sene olmuş gri hücreleri biraz daha farklı bir boyutta çalıştırmaya başlayalı, acısıyla tatlısıyla iki tam sene…
Elbet ki bu iki senede değişimler oldu hayatımda. Birçok insan kendisini ipek böceğine benzetir, bir koza ördüğünü ve sonra bambaşka bir canlı olarak o kozayı terk ettiğinden dem vurur. Ama benim dikkatimi şöyle bir şey çekti ki insanı yine diğerlerinden üstün kılıyor.
Hem kelebeğiz aslında hem de hala birer ipek böceği. Etrafımıza sardığımız koza aslında düşüncelerimiz ve hatta -ileriye gidiyorum- kişiliklerimiz. Biz defalarca etrafımıza koza örüp, defalarca onun içinden güzelleşerek çıkabiliyoruz. Düşünsenize, bu sayede her defasında daha mükemmel bir canlı peyda oluyor. Bir koza dahi ipek böceğini kelebek yapmaya yetiyorsa, kim bilir bir insanoğlu neye dönüşüveriyor.
Şimdi birazcık iki senede değişen şeylerden bahsedeceğim izninizle:
- İki sene önce kim düşünür ki diyordum, şimdi ise düşünmeleri için fırsat yaratalım, onlar da düşünürler diyorum.
- İki sene önce yetişen fidanlara acıyarak bakıyordum, şimdi ise elimdeki bir avuç tohuma gelecek diye bakıyorum.
- İki sene önce sadece hayallerimi düşünürdüm, şimdi ise onları nasıl hayata geçirebileceğimi.
- İki sene önce yalnız kurtlar gibi olmaktan zevk alıyordum, şimdi ise etrafımdaki insanların içindeki kitabı okumaktan.
- İki sene önce “eksiğim” diye üzülüyordum, şimdi ise eksikliğimi öğrenme çabasından dolayı mutluyum.
- İki sene önce “yemek pişti mi” diye kırk defa kontrol ediyordum, şimdi ise tevekkül etmenin huzurunu yaşıyorum.
- İki sene önce “insan bir senedir tanıdığı kişiye dost mu der?” diyordum, şimdi ise yüzünü birkaç saat gördüğüm dostlarım var.
- İki sene önce kendi fikrimden olmayanları “ahmaklık” ile itham ediyordum, şimdi ise karşı bir fikir ile karşılaştığımda zengin oldum diye seviniyorum.
- İki sene önce mutluluğu saçma sapan şeylerde arardım, şimdi ise o beni buluyor açan bir çiçek bile onu getirebiliyor.
- İki sene önce sürekli âşık olduğumu sanıyordum, şimdi ise aşkın ne derece uzun ve meşakkatli bir yol olduğunu, eskiden sadece gölgesini gördüğümü anlıyorum.
- İki sene önce Leyla’yı seviyordum, şimdi ise Mecnun olma çabasındayım.
Lise 2’nin yazında inanılmaz kötü bir dönem geçirmiştim, -ben ki İstanbul aşığı birisi- İstanbul’dan kaçıp kurtulmak istiyordum. Ama sonra başkalarına söylediğim bir söz dönüp dolaşıp beni buldu:
“Başına gelenlerden dolayı üzülme, çünkü daima senin iyiliğini düşünen birisi var. Onun sadece olması gereklidir.”
Nice yıllara…
19 Mayıs 2011 Perşembe
Aşk ve Sarhoşluk
Şiir yazmaktı aslında isteğim ama belki de içinde bulunduğum ruh hali beni itti bunları yazmaya. Başlıkta bahsettiğim iki kavram aslında o kadar içi içe geçmiş ki ayırt etmemiz pek mümkün değil, Aşk ve Sarhoşluk. İkisi de tam bir ilim, üstadının elinde nice şaheserler vücut ederken cahilin elinde ise zarardan başka bir işe yaramazlar.
İlk bahsetmek istediğim Aşk. Kelime olarak bir tür sarmaşık anlamına gelen “Işk”tan geldiği söylenir. Çok güzeldir görüntüsü, ama zamanla üzerinde yetiştiği ağacı kurutur ve sonra kendisi de ölür. Çok basit bir kelime ama bütün kainat arkasına gizlenmiş adeta. Bütün kainatı anlatmaya yetiyor üç harf. Bütün güzelliklerin ve kusursuzluğun simgesi konumunda.
Ve birde sarhoşluk var. Üç beş kendini bilmez yüzünden insanlara o kadar itici geliyor ki. Ama aslında o kadar kutsal bir amaca hizmet ediyor ki, zaten insanlar anlamadığından dolayı bu kadar düşmanca saldırıyorlar. Semazeni o hale sokan aşktır, ama sarhoşluk olmasa pervane olabilir mi? Tabi sarhoşluğun da bir ölçüsü vardır. Şems-i Tebrizi sayesinde velilik mertebesine ulaştığı hocasından daha sonra şikayetçi konuma gelmiş, sebebi ise “Sarhoşluk halinden sonra dinginlik halinin olmayışı”mış.
Haddim olmadan bu kadar büyük kelimelerden bahsediyorum ama tam da sarhoşluk ve dinginlik konusundan giriş yapmak istiyorum. Aşk ve sarhoşluk durumu son zamanlarda sıkça yaşadığım bir durum. Tam bir sarhoşluk durumuydu yaşadığım, aşıksın ve ve dünyanın gerçekten döndüğüne şahit oluyorsun. Baktığın her köşede, her cisimde O vücut buluyor. Bir garip hayal gibi, beden gayet normal ama yaşadıkların ve gördüklerin ne kadar gerçek? Ama dinginlikten hayli uzaktasın, perde var önünde ve ardındaki dünyayı anlamaya çalışıyorsun.
Elbette ki bana kattıkları oldu bu durumun ama kaybettirdikleri de yeterince fazlaydı ve bu duruma bir çare bulmak gerekti. Aşka zincir vurmaya karar verdim. Sarhoş edemeyecek kadar az düzeyde yaşayamazdım. Ben de çare olarak basamaklara ayırmaya karar verdim. Aşk, hayat, mana tamamı basamaklardan meydana geliyordu ve basamakların da en ucunda bir kapı. Kapının ise nereye açıldığı meçhul. Yanlış anlaşılmasın meçhullüğe açılan bir kapı. Aşkın tam vuku bulduğu bir adres. Alt basamaklarda da olsan dahi yolun belli ama aşkın o sarhoşluğunu yaşamıyorsun.
Mesela bütün şiirlerimi sarhoşlukla yazdım ama bunlardan bazısı alkolün verdiği sarhoşluktu. Bu blogda bulunan “Sessizlik” şiirini Atölye Liderleri kampında kelime perhizi seansında yazmıştım. Merdivenlerden ne zaman çıkman gerektiğini bilmeli insan. Bugün o kapının etrafında dolaşanlar kendisini nerelerde görüyorlar ama keşke kapıdan içeri adım atsabilseler kendilerini neler beklediğini bir bilseler...
Gönlümüzden aşk eksik olmasın ve kararında sarhoşluklar neşemizi arttırsın.
İlk bahsetmek istediğim Aşk. Kelime olarak bir tür sarmaşık anlamına gelen “Işk”tan geldiği söylenir. Çok güzeldir görüntüsü, ama zamanla üzerinde yetiştiği ağacı kurutur ve sonra kendisi de ölür. Çok basit bir kelime ama bütün kainat arkasına gizlenmiş adeta. Bütün kainatı anlatmaya yetiyor üç harf. Bütün güzelliklerin ve kusursuzluğun simgesi konumunda.
Ve birde sarhoşluk var. Üç beş kendini bilmez yüzünden insanlara o kadar itici geliyor ki. Ama aslında o kadar kutsal bir amaca hizmet ediyor ki, zaten insanlar anlamadığından dolayı bu kadar düşmanca saldırıyorlar. Semazeni o hale sokan aşktır, ama sarhoşluk olmasa pervane olabilir mi? Tabi sarhoşluğun da bir ölçüsü vardır. Şems-i Tebrizi sayesinde velilik mertebesine ulaştığı hocasından daha sonra şikayetçi konuma gelmiş, sebebi ise “Sarhoşluk halinden sonra dinginlik halinin olmayışı”mış.
Haddim olmadan bu kadar büyük kelimelerden bahsediyorum ama tam da sarhoşluk ve dinginlik konusundan giriş yapmak istiyorum. Aşk ve sarhoşluk durumu son zamanlarda sıkça yaşadığım bir durum. Tam bir sarhoşluk durumuydu yaşadığım, aşıksın ve ve dünyanın gerçekten döndüğüne şahit oluyorsun. Baktığın her köşede, her cisimde O vücut buluyor. Bir garip hayal gibi, beden gayet normal ama yaşadıkların ve gördüklerin ne kadar gerçek? Ama dinginlikten hayli uzaktasın, perde var önünde ve ardındaki dünyayı anlamaya çalışıyorsun.
Elbette ki bana kattıkları oldu bu durumun ama kaybettirdikleri de yeterince fazlaydı ve bu duruma bir çare bulmak gerekti. Aşka zincir vurmaya karar verdim. Sarhoş edemeyecek kadar az düzeyde yaşayamazdım. Ben de çare olarak basamaklara ayırmaya karar verdim. Aşk, hayat, mana tamamı basamaklardan meydana geliyordu ve basamakların da en ucunda bir kapı. Kapının ise nereye açıldığı meçhul. Yanlış anlaşılmasın meçhullüğe açılan bir kapı. Aşkın tam vuku bulduğu bir adres. Alt basamaklarda da olsan dahi yolun belli ama aşkın o sarhoşluğunu yaşamıyorsun.
Mesela bütün şiirlerimi sarhoşlukla yazdım ama bunlardan bazısı alkolün verdiği sarhoşluktu. Bu blogda bulunan “Sessizlik” şiirini Atölye Liderleri kampında kelime perhizi seansında yazmıştım. Merdivenlerden ne zaman çıkman gerektiğini bilmeli insan. Bugün o kapının etrafında dolaşanlar kendisini nerelerde görüyorlar ama keşke kapıdan içeri adım atsabilseler kendilerini neler beklediğini bir bilseler...
Gönlümüzden aşk eksik olmasın ve kararında sarhoşluklar neşemizi arttırsın.
2 Nisan 2011 Cumartesi
Kendimden III
Uzunca bir zaman sonra tekrar yazıyla merhaba diyorum sizlere. Yine kendimden bahsedeceğim birazcık, kendimi anlatacağım ama bir nesne üzerinden =) YGA’da tanışmaları daha eğlenceli kılmak, ayrıca kişilerin akılda daha iyi kalmasını sağlamak için kullandığımız bir yöntem ve geçen hafta ilk defa kendimi adam akıllı bir şeye benzeterek yaptım ben de. Daha önceleri ya unutmuştum, ya da haberim yoktu böyle bir şeyden.

Fatih’in de yukarıda belirttiği üzere kendimi “mum”a benzettim ben de. Eskiden çekmecelerin birinde boşu boşuna duran bir mum. Yapılış gayesinden oldukça uzakta. Her kötümser insanın kendisini benzettiği bir varlık.
Yakarsınız ve eriyip giderler, işte bu sebeple kötümser insanlar benzetir kendisini ki bende kendimi çok benzetmiştim. Umut yok içinde ve sadece, dışardakilere göre aydınlattığın kendine göre ise “yandığın” sürece varsın ve sonrası bir hiçlik ve bende kendimi yakmaya karar verdim. Hiç değilse bir faydam olurdu şu çevremdeki insanlara.
Sonrasında YGA ile tanıştım ve birçok şeyi görmemi sağladı. Kendimi benzettiğim mumları daha yakından tanıma fırsatı buldum bu sayede. Bütün mumlar yanıyordu ama bazılarının etrafında kaplar vardı. Eriyip dağılmaları engellenmişti. Bir noktaya kadar yanıp eriyorlardı ve tamamen sıvı hale geldiklerinde artık fitil yanmıyor, yağı yanmaya başlıyordu. Kendi özünden bir şeyler katıyordu ateşe. Normalde beş dakika ancak yanacak olan mum bu sayede saatlerce yanıyor ve söndürüldükten daha sonra bir o kadar daha yanabiliyordu. Bıraksanız yıllarca öyle yanabilir. Beş dakikalık ömrü bir nevi sonsuzluğa uzanıyordu.
Ve YGA’nın çevremdeki kap olmaya başladığın farkettim. Yanıyordum ama eriyip gitmiyordum. Dışardan bakıp yandığımı görenler kınıyordu beni. “Ne gerek var yakıp eritmeye kendini?” diye sorguladılar beni, oysaki kalıcı ateşin yolu kendini tamamen eritmekten, o ateşe özünden bir şeyler katmaktan geçiyormuş. Yoksa yanan şey fitilden öteye geçmiyor. Beş dakikalık ömür yıllarca uzuyorsa şurada yaşayacağımız birkaç yıl kim bilir ne kadar zamana tesir edecek? Kalıcı bir şeyler bırakabilirsek ne mutlu bize.
Şimdilik burada noktalayayım yazıyı. Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…
Şem'i gör kim meclisinde ağlayıp başdan çıkar
Hoş yanar yıkılır ey şem-i şebistânım sana

Fatih’in de yukarıda belirttiği üzere kendimi “mum”a benzettim ben de. Eskiden çekmecelerin birinde boşu boşuna duran bir mum. Yapılış gayesinden oldukça uzakta. Her kötümser insanın kendisini benzettiği bir varlık.
Yakarsınız ve eriyip giderler, işte bu sebeple kötümser insanlar benzetir kendisini ki bende kendimi çok benzetmiştim. Umut yok içinde ve sadece, dışardakilere göre aydınlattığın kendine göre ise “yandığın” sürece varsın ve sonrası bir hiçlik ve bende kendimi yakmaya karar verdim. Hiç değilse bir faydam olurdu şu çevremdeki insanlara.
Sonrasında YGA ile tanıştım ve birçok şeyi görmemi sağladı. Kendimi benzettiğim mumları daha yakından tanıma fırsatı buldum bu sayede. Bütün mumlar yanıyordu ama bazılarının etrafında kaplar vardı. Eriyip dağılmaları engellenmişti. Bir noktaya kadar yanıp eriyorlardı ve tamamen sıvı hale geldiklerinde artık fitil yanmıyor, yağı yanmaya başlıyordu. Kendi özünden bir şeyler katıyordu ateşe. Normalde beş dakika ancak yanacak olan mum bu sayede saatlerce yanıyor ve söndürüldükten daha sonra bir o kadar daha yanabiliyordu. Bıraksanız yıllarca öyle yanabilir. Beş dakikalık ömrü bir nevi sonsuzluğa uzanıyordu.
Ve YGA’nın çevremdeki kap olmaya başladığın farkettim. Yanıyordum ama eriyip gitmiyordum. Dışardan bakıp yandığımı görenler kınıyordu beni. “Ne gerek var yakıp eritmeye kendini?” diye sorguladılar beni, oysaki kalıcı ateşin yolu kendini tamamen eritmekten, o ateşe özünden bir şeyler katmaktan geçiyormuş. Yoksa yanan şey fitilden öteye geçmiyor. Beş dakikalık ömür yıllarca uzuyorsa şurada yaşayacağımız birkaç yıl kim bilir ne kadar zamana tesir edecek? Kalıcı bir şeyler bırakabilirsek ne mutlu bize.
Şimdilik burada noktalayayım yazıyı. Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…
25 Şubat 2011 Cuma
Gülün Kokusu Vardı
Gülün kokusu vardı,
Bir zamanlar seni severken.
Gül gibi koktuğundan mı böyle düşünmüştüm,
Yoksa gül mü senin gibi kokuyordu...
Bütün cihanı dolaştım aşkından,
Ama yok bulamadım bir çiçek daha,
Ne senin gibi ne de gül gibi kokan.
Kalmış bir şeyler hayalimde,
Tarifsiz duygular eşliğinde,
Geçerken güller arasından,
Ne hayalimde üzüntü vardı,
Ne de hicran...
Gülün allığı vardı,
Bir zamanlar seni severken.
Yanaklarına benzetirdim hep.
Gül yaprağı renginde,
Ve onun kadar narin yanakların.
Hiç değişmezdi hep aynı,
Güllerin solduğu zaman da bile,
Hep aynı kaldı.
Dokunmaya kıyamazdım,
İncitirim, yıpratırım diye.
Gül yaprağı renginde,
Ve onun kadar narin yanakların.
Bu kadar güzellik içinde,
Bir öpücük kolay mıydı?
Gülün kendisi vardı,
Bir zamanlar seni severken.
Sen gittin ve o da seninle gitti.
Bahar geldiğinde yeşermez miydi yine?
Solmuş yapraklar da gitti,
Yeni tomurcuk umudu da.
Bari, bari gülleri bıraksaydın bana,
Bari onlar kalsaydı senden bana hatıra.
Şimdi uzaklarda kaldı,
O mis gibi kokan çiçekler.
Şimdi ne sen kaldın burada,
Ne de o kırmızı güller...
Bir zamanlar seni severken.
Gül gibi koktuğundan mı böyle düşünmüştüm,
Yoksa gül mü senin gibi kokuyordu...
Bütün cihanı dolaştım aşkından,
Ama yok bulamadım bir çiçek daha,
Ne senin gibi ne de gül gibi kokan.
Kalmış bir şeyler hayalimde,
Tarifsiz duygular eşliğinde,
Geçerken güller arasından,
Ne hayalimde üzüntü vardı,
Ne de hicran...
Gülün allığı vardı,
Bir zamanlar seni severken.
Yanaklarına benzetirdim hep.
Gül yaprağı renginde,
Ve onun kadar narin yanakların.
Hiç değişmezdi hep aynı,
Güllerin solduğu zaman da bile,
Hep aynı kaldı.
Dokunmaya kıyamazdım,
İncitirim, yıpratırım diye.
Gül yaprağı renginde,
Ve onun kadar narin yanakların.
Bu kadar güzellik içinde,
Bir öpücük kolay mıydı?
Gülün kendisi vardı,
Bir zamanlar seni severken.
Sen gittin ve o da seninle gitti.
Bahar geldiğinde yeşermez miydi yine?
Solmuş yapraklar da gitti,
Yeni tomurcuk umudu da.
Bari, bari gülleri bıraksaydın bana,
Bari onlar kalsaydı senden bana hatıra.
Şimdi uzaklarda kaldı,
O mis gibi kokan çiçekler.
Şimdi ne sen kaldın burada,
Ne de o kırmızı güller...
7 Ocak 2011 Cuma
Kendimden II
Gece saat 2’ye geliyor (5 Ağustos), bense bir şeyler yazma derdindeyim. Uykudan gözlerim kapanıyor ama biliyorum ki yatağa girsem yatamayacağım. Aslında içimden şiir yazmak geliyor (hani yıllar sonra konusu aşk olmayan şiir yazdıya…) ama dudağımdan dökülen bir şeyler yok. Bu yazıyı da bitireceğimden şüpheliyim zaten…
Aşk için yazdığım şiirlerde benim imzamı aramayın, ben değilim oradaki Osman. Kimlik kalıyor şiirin sınırında, başka bir dünya orası. Bu kadar büyük bir olay yani düşün artık ne kadar çok sevmişim(=P). Soruyorum bazen kendime aşk bu kadar önemli mi diye? Sanırım normal Osman bu sorunun cevabını vermekte zorlanacaktır. Nereden geldim bilmiyorum ama kendimi Kızılderili atasözlerine bakarken buldum ve başlarda yazıyor: “Aşkı tanıdığında, Yaratıcı’yı da tanırısın.” Doğruyu söylemek gerekirse düşünecek hiçbir şeyim olmasa bu söz üzerine kitap dahi yazabilirim, bırak bir yazıyı.
Neden yazıyorum bu kendimden yazılarını? Samimi bir şekilde söylemem gerekirse, bir nevi günah çıkartma gibi, belki size garip gelen bir iki huyumu görüp de burada okuduktan sonra (okumaya çok meraklı bir milletiz ya!!), belki anlayış yönünde biraz gelişme olur, insafsızca vurmazsınız. Yazının başında ki tarihe dikkat o tarihte başlamışım ama şimdi devam ediyorum. Daha nice yazılar duruyor bir köşede=) daha çok kendimden yazısı var. Sayabildiğim 10 yeni metin belgesi var. İzninizle şimdinin de tarihini atmak istiyorum (6 ocak) daha iyi olur böyle.
Değişik bir durumu paylaşacağım şimdi, garipliğimi ve kendini beğenmişliğimin ne kadar çok olduğunu anlatmak için ideal bir durum. Şu an okuduğum bölüm benim son tercihimdi. Sınava girmeden önce İTÜ endüstri müh. olursa gitmem ben yaa diyordum ama gelin görün ki orası dahi olmadı=). Tek tercih yapayım dedim, sadece endüstri olsun daha sonra okula gelip araştırdım biraz falan hadi dedim işletme mühendisliğini de yazayım dedim. Sonra baktım madem tek tercih karizması bozuldu bari bir iki bölüm daha yazayım dedim, 5. ve son tercihim işletme mühendisliği oldu. 0.1-2 puan ile kaçırdım endüstriyi, gerçi şimdi baktığımda iyi ki de olmamış diyorum. Şu an belki de en büyük KEŞKE’mdir bir sene daha hazırlanma-tercih yapma konusu. Sonucunu ilerleyen yıllarda göreceğiz bakalım, demek ki yaşanması lazımmış…
Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…
Aşk için yazdığım şiirlerde benim imzamı aramayın, ben değilim oradaki Osman. Kimlik kalıyor şiirin sınırında, başka bir dünya orası. Bu kadar büyük bir olay yani düşün artık ne kadar çok sevmişim(=P). Soruyorum bazen kendime aşk bu kadar önemli mi diye? Sanırım normal Osman bu sorunun cevabını vermekte zorlanacaktır. Nereden geldim bilmiyorum ama kendimi Kızılderili atasözlerine bakarken buldum ve başlarda yazıyor: “Aşkı tanıdığında, Yaratıcı’yı da tanırısın.” Doğruyu söylemek gerekirse düşünecek hiçbir şeyim olmasa bu söz üzerine kitap dahi yazabilirim, bırak bir yazıyı.
Neden yazıyorum bu kendimden yazılarını? Samimi bir şekilde söylemem gerekirse, bir nevi günah çıkartma gibi, belki size garip gelen bir iki huyumu görüp de burada okuduktan sonra (okumaya çok meraklı bir milletiz ya!!), belki anlayış yönünde biraz gelişme olur, insafsızca vurmazsınız. Yazının başında ki tarihe dikkat o tarihte başlamışım ama şimdi devam ediyorum. Daha nice yazılar duruyor bir köşede=) daha çok kendimden yazısı var. Sayabildiğim 10 yeni metin belgesi var. İzninizle şimdinin de tarihini atmak istiyorum (6 ocak) daha iyi olur böyle.
Değişik bir durumu paylaşacağım şimdi, garipliğimi ve kendini beğenmişliğimin ne kadar çok olduğunu anlatmak için ideal bir durum. Şu an okuduğum bölüm benim son tercihimdi. Sınava girmeden önce İTÜ endüstri müh. olursa gitmem ben yaa diyordum ama gelin görün ki orası dahi olmadı=). Tek tercih yapayım dedim, sadece endüstri olsun daha sonra okula gelip araştırdım biraz falan hadi dedim işletme mühendisliğini de yazayım dedim. Sonra baktım madem tek tercih karizması bozuldu bari bir iki bölüm daha yazayım dedim, 5. ve son tercihim işletme mühendisliği oldu. 0.1-2 puan ile kaçırdım endüstriyi, gerçi şimdi baktığımda iyi ki de olmamış diyorum. Şu an belki de en büyük KEŞKE’mdir bir sene daha hazırlanma-tercih yapma konusu. Sonucunu ilerleyen yıllarda göreceğiz bakalım, demek ki yaşanması lazımmış…
Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…
19 Ekim 2010 Salı
Anlamıyorum I
Hayatta bazen öyle şeylerle karşılaşıyorum ki gerçekten anlamıyorum…
Ruhlar aleminde belki de dost olan iki birey düşünün. Hadi diyelim ki öyle bir yer yok, hiç mi dünya içinde zevkleri ortak, fikirleri ortak birileri çıkmaz? Ellerinde olamayan seçeneklerle dünyaya geliyorlar. Kim anne babasını seçebilir ki, kim akrabalarını seçebilir ki, kim doğacağı coğrafyayı seçebilir ki, kim istemediği gelenekleri seçebilir ki, kim istemediği kişiyle evlendirileceği düzeni seçebilir ki, kim fakir olarak dünyaya gözlerini açmayı seçebilir ki, kim çirkin olmayı seçebilir ki, kim kalbi delik doğmayı seçebilir ki, kim sakat doğmayı seçebilir ki, kim, kim, kim? Ama gelin görün ki hiç bunlara aldırış etmeden elinde olmayan sebeplerden dolayı kazandığı avantajlarla kendisini diğerlerinden üstün görüyor, x ırkı üstündür diyor. Aşağılıyor utanmadan DİĞERLERİNİ. Bilmiyor aslında o çok savunduğu beyaz teni bir yangınla sergilenemeyecek duruma geleceğini, hatta biliyor da düşünmüyor. Efsanelerde geçen birkaç karaktere aldanıp üstünlüğünü ilan ediyor. Elbette ecdadının kazandığı zaferlerle övünür ancak bu dünyada o zaferlere yakışmayan hiçbir hareketten kaçınmayan biri nasıl olur da üstünlükten bahseder, anlamıyorum…
Bir anne düşünün, hatta anne adayı diyelim. Kan pıhtısından bir adım öte bir varlık taşıyor bedeninde. Dışarıda görse hiçbir anlam veremeyeceği bir sıvı, fakat kendi canında can buluyor. Kendi içerisinde filizleniyor, canlı demeye şahit lazım. Hiç görmemiş onu, belki de hissetmiyor dahi, bir iki test varlığına dair işaretler göstermiş. Ancak buna rağmen içinde büyük bir aşk besliyor buna karşı, engellenemez. Ama bazen hepsi şanslı olamayabiliyor. Aceleci davranıyor, erken doğum, düşük. İnanılmaz bir üzüntü anne için. Daha kalp atışını, nefes alışını duymamış, gülümsediğini görmemiş, kahkahasını duymamış, nasıl olur da böylesine bir aşk duyar, nasıl olurda bunun için bu kadar üzülür anlamıyorum…
Ruhlar aleminde belki de dost olan iki birey düşünün. Hadi diyelim ki öyle bir yer yok, hiç mi dünya içinde zevkleri ortak, fikirleri ortak birileri çıkmaz? Ellerinde olamayan seçeneklerle dünyaya geliyorlar. Kim anne babasını seçebilir ki, kim akrabalarını seçebilir ki, kim doğacağı coğrafyayı seçebilir ki, kim istemediği gelenekleri seçebilir ki, kim istemediği kişiyle evlendirileceği düzeni seçebilir ki, kim fakir olarak dünyaya gözlerini açmayı seçebilir ki, kim çirkin olmayı seçebilir ki, kim kalbi delik doğmayı seçebilir ki, kim sakat doğmayı seçebilir ki, kim, kim, kim? Ama gelin görün ki hiç bunlara aldırış etmeden elinde olmayan sebeplerden dolayı kazandığı avantajlarla kendisini diğerlerinden üstün görüyor, x ırkı üstündür diyor. Aşağılıyor utanmadan DİĞERLERİNİ. Bilmiyor aslında o çok savunduğu beyaz teni bir yangınla sergilenemeyecek duruma geleceğini, hatta biliyor da düşünmüyor. Efsanelerde geçen birkaç karaktere aldanıp üstünlüğünü ilan ediyor. Elbette ecdadının kazandığı zaferlerle övünür ancak bu dünyada o zaferlere yakışmayan hiçbir hareketten kaçınmayan biri nasıl olur da üstünlükten bahseder, anlamıyorum…
Bir anne düşünün, hatta anne adayı diyelim. Kan pıhtısından bir adım öte bir varlık taşıyor bedeninde. Dışarıda görse hiçbir anlam veremeyeceği bir sıvı, fakat kendi canında can buluyor. Kendi içerisinde filizleniyor, canlı demeye şahit lazım. Hiç görmemiş onu, belki de hissetmiyor dahi, bir iki test varlığına dair işaretler göstermiş. Ancak buna rağmen içinde büyük bir aşk besliyor buna karşı, engellenemez. Ama bazen hepsi şanslı olamayabiliyor. Aceleci davranıyor, erken doğum, düşük. İnanılmaz bir üzüntü anne için. Daha kalp atışını, nefes alışını duymamış, gülümsediğini görmemiş, kahkahasını duymamış, nasıl olur da böylesine bir aşk duyar, nasıl olurda bunun için bu kadar üzülür anlamıyorum…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)