Şem'i gör kim meclisinde ağlayıp başdan çıkar
Hoş yanar yıkılır ey şem-i şebistânım sana

Fatih’in de yukarıda belirttiği üzere kendimi “mum”a benzettim ben de. Eskiden çekmecelerin birinde boşu boşuna duran bir mum. Yapılış gayesinden oldukça uzakta. Her kötümser insanın kendisini benzettiği bir varlık.
Yakarsınız ve eriyip giderler, işte bu sebeple kötümser insanlar benzetir kendisini ki bende kendimi çok benzetmiştim. Umut yok içinde ve sadece, dışardakilere göre aydınlattığın kendine göre ise “yandığın” sürece varsın ve sonrası bir hiçlik ve bende kendimi yakmaya karar verdim. Hiç değilse bir faydam olurdu şu çevremdeki insanlara.
Sonrasında YGA ile tanıştım ve birçok şeyi görmemi sağladı. Kendimi benzettiğim mumları daha yakından tanıma fırsatı buldum bu sayede. Bütün mumlar yanıyordu ama bazılarının etrafında kaplar vardı. Eriyip dağılmaları engellenmişti. Bir noktaya kadar yanıp eriyorlardı ve tamamen sıvı hale geldiklerinde artık fitil yanmıyor, yağı yanmaya başlıyordu. Kendi özünden bir şeyler katıyordu ateşe. Normalde beş dakika ancak yanacak olan mum bu sayede saatlerce yanıyor ve söndürüldükten daha sonra bir o kadar daha yanabiliyordu. Bıraksanız yıllarca öyle yanabilir. Beş dakikalık ömrü bir nevi sonsuzluğa uzanıyordu.
Ve YGA’nın çevremdeki kap olmaya başladığın farkettim. Yanıyordum ama eriyip gitmiyordum. Dışardan bakıp yandığımı görenler kınıyordu beni. “Ne gerek var yakıp eritmeye kendini?” diye sorguladılar beni, oysaki kalıcı ateşin yolu kendini tamamen eritmekten, o ateşe özünden bir şeyler katmaktan geçiyormuş. Yoksa yanan şey fitilden öteye geçmiyor. Beş dakikalık ömür yıllarca uzuyorsa şurada yaşayacağımız birkaç yıl kim bilir ne kadar zamana tesir edecek? Kalıcı bir şeyler bırakabilirsek ne mutlu bize.
Şimdilik burada noktalayayım yazıyı. Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder