2 yıl = 730,5 gün = 17532 saat = 1051920 dakika
Saliselerin insan hayatını belirlediği bir zamanda işin o kadar detayına girmiyorum. Ama gerçekten kolay değil, milyarlarca insanın kolundaki, cebindeki, duvarındaki, masasındaki akrep ile yelkovanın durmak bilmez yarışını kavrayabilmek. İki sene olmuş gri hücreleri biraz daha farklı bir boyutta çalıştırmaya başlayalı, acısıyla tatlısıyla iki tam sene…
Elbet ki bu iki senede değişimler oldu hayatımda. Birçok insan kendisini ipek böceğine benzetir, bir koza ördüğünü ve sonra bambaşka bir canlı olarak o kozayı terk ettiğinden dem vurur. Ama benim dikkatimi şöyle bir şey çekti ki insanı yine diğerlerinden üstün kılıyor.
Hem kelebeğiz aslında hem de hala birer ipek böceği. Etrafımıza sardığımız koza aslında düşüncelerimiz ve hatta -ileriye gidiyorum- kişiliklerimiz. Biz defalarca etrafımıza koza örüp, defalarca onun içinden güzelleşerek çıkabiliyoruz. Düşünsenize, bu sayede her defasında daha mükemmel bir canlı peyda oluyor. Bir koza dahi ipek böceğini kelebek yapmaya yetiyorsa, kim bilir bir insanoğlu neye dönüşüveriyor.
Şimdi birazcık iki senede değişen şeylerden bahsedeceğim izninizle:
- İki sene önce kim düşünür ki diyordum, şimdi ise düşünmeleri için fırsat yaratalım, onlar da düşünürler diyorum.
- İki sene önce yetişen fidanlara acıyarak bakıyordum, şimdi ise elimdeki bir avuç tohuma gelecek diye bakıyorum.
- İki sene önce sadece hayallerimi düşünürdüm, şimdi ise onları nasıl hayata geçirebileceğimi.
- İki sene önce yalnız kurtlar gibi olmaktan zevk alıyordum, şimdi ise etrafımdaki insanların içindeki kitabı okumaktan.
- İki sene önce “eksiğim” diye üzülüyordum, şimdi ise eksikliğimi öğrenme çabasından dolayı mutluyum.
- İki sene önce “yemek pişti mi” diye kırk defa kontrol ediyordum, şimdi ise tevekkül etmenin huzurunu yaşıyorum.
- İki sene önce “insan bir senedir tanıdığı kişiye dost mu der?” diyordum, şimdi ise yüzünü birkaç saat gördüğüm dostlarım var.
- İki sene önce kendi fikrimden olmayanları “ahmaklık” ile itham ediyordum, şimdi ise karşı bir fikir ile karşılaştığımda zengin oldum diye seviniyorum.
- İki sene önce mutluluğu saçma sapan şeylerde arardım, şimdi ise o beni buluyor açan bir çiçek bile onu getirebiliyor.
- İki sene önce sürekli âşık olduğumu sanıyordum, şimdi ise aşkın ne derece uzun ve meşakkatli bir yol olduğunu, eskiden sadece gölgesini gördüğümü anlıyorum.
- İki sene önce Leyla’yı seviyordum, şimdi ise Mecnun olma çabasındayım.
Lise 2’nin yazında inanılmaz kötü bir dönem geçirmiştim, -ben ki İstanbul aşığı birisi- İstanbul’dan kaçıp kurtulmak istiyordum. Ama sonra başkalarına söylediğim bir söz dönüp dolaşıp beni buldu:
“Başına gelenlerden dolayı üzülme, çünkü daima senin iyiliğini düşünen birisi var. Onun sadece olması gereklidir.”
Nice yıllara…

