2 Nisan 2011 Cumartesi

Kendimden III

Uzunca bir zaman sonra tekrar yazıyla merhaba diyorum sizlere. Yine kendimden bahsedeceğim birazcık, kendimi anlatacağım ama bir nesne üzerinden =) YGA’da tanışmaları daha eğlenceli kılmak, ayrıca kişilerin akılda daha iyi kalmasını sağlamak için kullandığımız bir yöntem ve geçen hafta ilk defa kendimi adam akıllı bir şeye benzeterek yaptım ben de. Daha önceleri ya unutmuştum, ya da haberim yoktu böyle bir şeyden.

Şem'i gör kim meclisinde ağlayıp başdan çıkar
Hoş yanar yıkılır ey şem-i şebistânım sana




Fatih’in de yukarıda belirttiği üzere kendimi “mum”a benzettim ben de. Eskiden çekmecelerin birinde boşu boşuna duran bir mum. Yapılış gayesinden oldukça uzakta. Her kötümser insanın kendisini benzettiği bir varlık.
Yakarsınız ve eriyip giderler, işte bu sebeple kötümser insanlar benzetir kendisini ki bende kendimi çok benzetmiştim. Umut yok içinde ve sadece, dışardakilere göre aydınlattığın kendine göre ise “yandığın” sürece varsın ve sonrası bir hiçlik ve bende kendimi yakmaya karar verdim. Hiç değilse bir faydam olurdu şu çevremdeki insanlara.

Sonrasında YGA ile tanıştım ve birçok şeyi görmemi sağladı. Kendimi benzettiğim mumları daha yakından tanıma fırsatı buldum bu sayede. Bütün mumlar yanıyordu ama bazılarının etrafında kaplar vardı. Eriyip dağılmaları engellenmişti. Bir noktaya kadar yanıp eriyorlardı ve tamamen sıvı hale geldiklerinde artık fitil yanmıyor, yağı yanmaya başlıyordu. Kendi özünden bir şeyler katıyordu ateşe. Normalde beş dakika ancak yanacak olan mum bu sayede saatlerce yanıyor ve söndürüldükten daha sonra bir o kadar daha yanabiliyordu. Bıraksanız yıllarca öyle yanabilir. Beş dakikalık ömrü bir nevi sonsuzluğa uzanıyordu.

Ve YGA’nın çevremdeki kap olmaya başladığın farkettim. Yanıyordum ama eriyip gitmiyordum. Dışardan bakıp yandığımı görenler kınıyordu beni. “Ne gerek var yakıp eritmeye kendini?” diye sorguladılar beni, oysaki kalıcı ateşin yolu kendini tamamen eritmekten, o ateşe özünden bir şeyler katmaktan geçiyormuş. Yoksa yanan şey fitilden öteye geçmiyor. Beş dakikalık ömür yıllarca uzuyorsa şurada yaşayacağımız birkaç yıl kim bilir ne kadar zamana tesir edecek? Kalıcı bir şeyler bırakabilirsek ne mutlu bize.

Şimdilik burada noktalayayım yazıyı. Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…

25 Şubat 2011 Cuma

Gülün Kokusu Vardı

Gülün kokusu vardı,
Bir zamanlar seni severken.
Gül gibi koktuğundan mı böyle düşünmüştüm,
Yoksa gül mü senin gibi kokuyordu...
Bütün cihanı dolaştım aşkından,
Ama yok bulamadım bir çiçek daha,
Ne senin gibi ne de gül gibi kokan.
Kalmış bir şeyler hayalimde,
Tarifsiz duygular eşliğinde,
Geçerken güller arasından,
Ne hayalimde üzüntü vardı,
Ne de hicran...

Gülün allığı vardı,
Bir zamanlar seni severken.
Yanaklarına benzetirdim hep.
Gül yaprağı renginde,
Ve onun kadar narin yanakların.
Hiç değişmezdi hep aynı,
Güllerin solduğu zaman da bile,
Hep aynı kaldı.
Dokunmaya kıyamazdım,
İncitirim, yıpratırım diye.
Gül yaprağı renginde,
Ve onun kadar narin yanakların.
Bu kadar güzellik içinde,
Bir öpücük kolay mıydı?

Gülün kendisi vardı,
Bir zamanlar seni severken.
Sen gittin ve o da seninle gitti.
Bahar geldiğinde yeşermez miydi yine?
Solmuş yapraklar da gitti,
Yeni tomurcuk umudu da.
Bari, bari gülleri bıraksaydın bana,
Bari onlar kalsaydı senden bana hatıra.
Şimdi uzaklarda kaldı,
O mis gibi kokan çiçekler.
Şimdi ne sen kaldın burada,
Ne de o kırmızı güller...

7 Ocak 2011 Cuma

Kendimden II

Gece saat 2’ye geliyor (5 Ağustos), bense bir şeyler yazma derdindeyim. Uykudan gözlerim kapanıyor ama biliyorum ki yatağa girsem yatamayacağım. Aslında içimden şiir yazmak geliyor (hani yıllar sonra konusu aşk olmayan şiir yazdıya…) ama dudağımdan dökülen bir şeyler yok. Bu yazıyı da bitireceğimden şüpheliyim zaten…

Aşk için yazdığım şiirlerde benim imzamı aramayın, ben değilim oradaki Osman. Kimlik kalıyor şiirin sınırında, başka bir dünya orası. Bu kadar büyük bir olay yani düşün artık ne kadar çok sevmişim(=P). Soruyorum bazen kendime aşk bu kadar önemli mi diye? Sanırım normal Osman bu sorunun cevabını vermekte zorlanacaktır. Nereden geldim bilmiyorum ama kendimi Kızılderili atasözlerine bakarken buldum ve başlarda yazıyor: “Aşkı tanıdığında, Yaratıcı’yı da tanırısın.” Doğruyu söylemek gerekirse düşünecek hiçbir şeyim olmasa bu söz üzerine kitap dahi yazabilirim, bırak bir yazıyı.

Neden yazıyorum bu kendimden yazılarını? Samimi bir şekilde söylemem gerekirse, bir nevi günah çıkartma gibi, belki size garip gelen bir iki huyumu görüp de burada okuduktan sonra (okumaya çok meraklı bir milletiz ya!!), belki anlayış yönünde biraz gelişme olur, insafsızca vurmazsınız. Yazının başında ki tarihe dikkat o tarihte başlamışım ama şimdi devam ediyorum. Daha nice yazılar duruyor bir köşede=) daha çok kendimden yazısı var. Sayabildiğim 10 yeni metin belgesi var. İzninizle şimdinin de tarihini atmak istiyorum (6 ocak) daha iyi olur böyle.

Değişik bir durumu paylaşacağım şimdi, garipliğimi ve kendini beğenmişliğimin ne kadar çok olduğunu anlatmak için ideal bir durum. Şu an okuduğum bölüm benim son tercihimdi. Sınava girmeden önce İTÜ endüstri müh. olursa gitmem ben yaa diyordum ama gelin görün ki orası dahi olmadı=). Tek tercih yapayım dedim, sadece endüstri olsun daha sonra okula gelip araştırdım biraz falan hadi dedim işletme mühendisliğini de yazayım dedim. Sonra baktım madem tek tercih karizması bozuldu bari bir iki bölüm daha yazayım dedim, 5. ve son tercihim işletme mühendisliği oldu. 0.1-2 puan ile kaçırdım endüstriyi, gerçi şimdi baktığımda iyi ki de olmamış diyorum. Şu an belki de en büyük KEŞKE’mdir bir sene daha hazırlanma-tercih yapma konusu. Sonucunu ilerleyen yıllarda göreceğiz bakalım, demek ki yaşanması lazımmış…

Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…

19 Ekim 2010 Salı

Anlamıyorum I

Hayatta bazen öyle şeylerle karşılaşıyorum ki gerçekten anlamıyorum…

Ruhlar aleminde belki de dost olan iki birey düşünün. Hadi diyelim ki öyle bir yer yok, hiç mi dünya içinde zevkleri ortak, fikirleri ortak birileri çıkmaz? Ellerinde olamayan seçeneklerle dünyaya geliyorlar. Kim anne babasını seçebilir ki, kim akrabalarını seçebilir ki, kim doğacağı coğrafyayı seçebilir ki, kim istemediği gelenekleri seçebilir ki, kim istemediği kişiyle evlendirileceği düzeni seçebilir ki, kim fakir olarak dünyaya gözlerini açmayı seçebilir ki, kim çirkin olmayı seçebilir ki, kim kalbi delik doğmayı seçebilir ki, kim sakat doğmayı seçebilir ki, kim, kim, kim? Ama gelin görün ki hiç bunlara aldırış etmeden elinde olmayan sebeplerden dolayı kazandığı avantajlarla kendisini diğerlerinden üstün görüyor, x ırkı üstündür diyor. Aşağılıyor utanmadan DİĞERLERİNİ. Bilmiyor aslında o çok savunduğu beyaz teni bir yangınla sergilenemeyecek duruma geleceğini, hatta biliyor da düşünmüyor. Efsanelerde geçen birkaç karaktere aldanıp üstünlüğünü ilan ediyor. Elbette ecdadının kazandığı zaferlerle övünür ancak bu dünyada o zaferlere yakışmayan hiçbir hareketten kaçınmayan biri nasıl olur da üstünlükten bahseder, anlamıyorum…

Bir anne düşünün, hatta anne adayı diyelim. Kan pıhtısından bir adım öte bir varlık taşıyor bedeninde. Dışarıda görse hiçbir anlam veremeyeceği bir sıvı, fakat kendi canında can buluyor. Kendi içerisinde filizleniyor, canlı demeye şahit lazım. Hiç görmemiş onu, belki de hissetmiyor dahi, bir iki test varlığına dair işaretler göstermiş. Ancak buna rağmen içinde büyük bir aşk besliyor buna karşı, engellenemez. Ama bazen hepsi şanslı olamayabiliyor. Aceleci davranıyor, erken doğum, düşük. İnanılmaz bir üzüntü anne için. Daha kalp atışını, nefes alışını duymamış, gülümsediğini görmemiş, kahkahasını duymamış, nasıl olur da böylesine bir aşk duyar, nasıl olurda bunun için bu kadar üzülür anlamıyorum…

26 Eylül 2010 Pazar

Yalanmış Meğer

Body Of Lies'ı tekrar izledim.Bir daha izleyince ne kadar gerçekçiymiş bir daha gördüm.Leonardo Di caprio'nun zaten son beş yılda oynadığı filmler içinde vasat bir iş bile yok.Ridley Scott da kötü iş yapmaz, yavuklusu Russel Crowe'u yanına alınca zaten yeme de yanında yat.
Filmi anlatacak değilim.Zaten anlatmaya kalksam iki ucunu bir araya getiremem.Bir kaç ayrıntı paylaşmak istedim. Öncelikle Russel Crowe'un canlandırdığı şerefsiz adam bir sahnede öyle bir laf ediyor ki katılmamak elde değil: "Cebiri siz inşa etmiş olabilirsiniz ama nasıl kullanılacağını öğrenen biziz." Zaten müslüman dünyası bunu anlayabilse hatta kabullenebilse olay apayrı bir boyuta taşınacak. Sen hala havalan dur cebiri biz bulduk diye. Devamını getirecek kararlılığı sürdüremediğin anda yok olursun ruhun duymaz. En yakından bildiğimiz -ya da bildiğimizi sandığımız- Osmanlı da dahil bütün dünya tarihine azıcık dikkatli bakınca tarihe yön veren milletlerin bilimle ne kadar paralel geliştiklerini görmemek için kör olmak gerek diyeceğim, diyemem körlere hakaret olur. O milletlerin hepsi uygar mıydı işte en büyük soru işareti bu.
Neyse, asıl filmin can alıcı noktası aşağıdaki resimdir

Resim biraz küçük olabilir, gözlüklü karartı filmdeki bilgisayar manyağı.İşte bu noktada bu herif niye internet tarayıcısı olarak internet explorer kullanıyor çözebilmiş değilim.Öyle bir dünya kalmadı artık.Bilgisayarla azıcık haşır neşir olan firefox, biraz daha üst seviye kullanıcı ise chrome, opera falan kullanıyor.Adam hayatını bilgisayar karşısında geçiren çatlak bir tip, tarayıcısı internet explorer, hadi bunu anladım ulan hiç mi yer imi kullanmazsın, herif bilgisayara yeni format atmış herhalde, yeni kurulu internet explorer, şaka gibi.

Filmde Russel Crowe bir sahnede ellerindeki aşmış teknolojiye rağmen Leonardo DiCaprio kaçırılırken çaresiz kalınca resmen kilitleniyor.Cevap bile veremediği o sahne için tek şey söylenir: "Düşünemedi." Bir iki şey de Leonardo DiCaprio için edeyim. Herif arapça aksanın feriştahını yapmış. Biz de Kıvanç Tatlıtuğ'a tapalım.Adamı ezelin fragmanında gördüm bir kelebek çevirmeye çalışıyordu, iyi dedim kendine saplamamış. Ne biçim oyunculuk o çözemedim.Al işte herif hem yakışıklı hem de kelimenin tam anlamıyla oyuncu. Bir de şu videoyu ekleyeyim tam olsun; video dediğim şarkı zaten. Sıradaki parça Leonardo DiCapro için Almanya'daki halası, Ankara'daki kuzenleri ve Irak'taki sevgilisi için geliyor:



4 Ağustos 2010 Çarşamba

Işıklı Spor Ayakkabı

    Ablam evlendi, hatta evleneli bir buçuk aydan fazla oldu. Zaman ne hızlı geçiyor, bitmez dediğim stajım bile üç güne kadar bitiyor. Evlendiğinden beri yazmak istediğim bir şeyler vardı. Herhalde artık zamanı geldi.
   Ablamın evleneceğini kime söylesem genelde "Vay, ablan da evleniyor, yalnız kalıyorsun artık, yazık" demeye başlamıştı. Tamam, ablam belki annem ve babama oranla daha iyi anlaştığım, zevklerimizin daha uyuştuğu biri olabilir ama evlenince bizden ayrılacak diye hüngür hüngür ağlamayı hiç düşünmedim. Ayrılıp da Fas'a yerleşecek sanki orası da ayrı mevzu.(Fas'a gitmeyi hep istemişimdir.Yerleşse de fena olmazdı.) Gittiği yer üç vesait uzaklıkta. Okula gitmek bile bazen daha uzun sürüyor. Zaten düğüne gününe kadar pek bir üzüntüm yoktu. Belki o gün içim biraz burkulmuş olabilir hepsi ondan ibaret. Yalnız bir hafta sonra bir ara içime bayağı oturmuştu, ev sessizleşince falan. En büyük zorluğu o oldu. O da taş çatlasın iki gün sürdü. Sanki elli yıl beraber yaşayacağız. Eninde sonunda olacak bir iş bu elbette. Buna benzer durumlarda böyle nostaljik takılıp, ne güzel günlerdi, vay be modundaki insanlara hep tavımdır. Gören de aşmış bir hayatın vardı sanacak. Şimdi bir evim daha oldu valla. İsteyince orada kalıyorum.
   Geçmişteki olaylara takılıp hep öyle olsaydı demek bana hiç mantıklı gelmedi, umarım da gelmez. Öyle bir an geldiği zaman zaten bir sıkıntı var demektir. Yaşıtım pek çok insan keşke çocuk olsaydık, şöyle oynardık, şöyle yapardık falan diyor. Keşke o haline dönseler de görsem; ertesi gün şimdiki haline dönmek için neler vermez, o zaman görüşürüz. Çocukluk dediğin enteresan bir hal. Hatta biraz da aptalca. Işıklı bir spor ayakkabı giymenin başka bir açıklaması olamaz. Bundan zevk alınan bir hale dönmeyi istemek için de travma geçirmek lazım herhalde. Işıklı spor ayakkabı daha ne olsun! Bütün gün amaçsız bir şekilde sağa sola koşturmak falan, kalsın. Çocukluğun tek iyi yanı tatlı bir halde olmak. O da en fazla dört yaşına kadar sürüyor. Zaten dört yaşına kadar da tatlı olduğunun farkında olmuyorsun. Bir tanıdığın için dersin keşke ufak olsa da sevsem gene, o kadar. Küçüklüğüme dair bazı şeyleri (Ah o çizgi filmler) özlüyor olabilirim ama kesinlikle küçüklüğümü özlemiyorum ondan eminim. Belki lise hayatımı özlüyorumdur o da yatılılıktan ileri gelir. Onun için de bayılmıyorum. Belki o günlere dönsem şimdi o kadar zevkli gelmez. Şöyle bir hafta tatil kıvamında geri dönsem fena olmaz. Ak sakallı abaza yaparız bolca.
   Şimdiye kadar geçmişine özlem duymamış olmak çok da önemli değil. Umarım otuz yıl sonra da geçmişe özlem duymuyor olurum. Bu dünyaya çivi çakmadık, elbet öleceğiz. Yalnız çocukken acizliğinin farkında olmuyorsun, yaşlanınca belki o acizliğin farkında olmak insana zor geliyordur. Umarım o zorluğu yaşamam, kimse de yaşamaz. 
   Son olarak çocukluğa dair Cem Yılmaz'ın şu çıkarımını da koyayım tam olsun: "´Geri vites´ kavramım yoktu. Şoför, kolunu koltuğa atıp arkaya doğru bakınca araba otomatikman geri geri gidiyor zannederdim."  Şuradan tamamına bakın. Büyük ihtimalle benzerleri sizde de vardı. Sonra bir daha küçüklüğe dönmek isteyip istemediğinizi gözden geçirin. Hala ısrarlıysanız, ağır olacak ama inşallah hayatınız boyunca ışıklı spor ayakkabı giyersiniz.

3 Ağustos 2010 Salı

Kendimden

Öncelikle şunu belirteyim, bu yazıma “Body of Lies” adlı filmi izledikten sonra başlıyorum. Güzel bir film yapmışlar. Ne ultra demokratik ABD’yi övdükleri ne de “aman Allah’ım yoksa Doğu’yu mu övüyorlar??” diyebileceğimiz bir film. İki tarafın da çirkefliğini sermişler izleyicinin önüne.

Başlıktan da anlaşılacağı üzere kendimden bahsedeceğim bu yazımda. Yazımı kafamda oluşturmadan başladığım için yazmaya, yazının ilerleyen bölümlerinde nasıl tepkiler koyarım bilemiyorum, ancak birazcık sinirliyim filmden dolayı. Umarım yapmak istediğim itirafları da yapabilirim. Hazır aklımdayken bir itirafla başlayayım: Kuralcıyım. Bildiğimiz tarzda değil bu kuralcılık, yoksa kuralcı olmak iyi bir şey. Prensipler falan düzgün bir hayat için oldukça önemli. Bahsettiğim şey, şu an süper güç diyebileceğimiz ülkelerin çoğunun yapmaya çalıştığı bir şey. Kuralları koyayım ve DİĞERLERİ uysun buna. Dünya geçmişte bu kurallar karşı gelmek için çok çırpındı ve yer yer başarılı da oldu. Ancak insanlar kurallara karşı gelmeyi kuralsızlık olarak algıladığından başkaldırını olduğu her yer de anarşi oldu. İnsanlar Atatürk’ün başarısını anlayamıyorlar çünkü O kurallara baş kaldırdıktan sonra kendi kurallarını koydu ve ona göre davrandı. Bana dönersek, belki de kaybetmelerimin en büyük sebebi bu: eğer bir oyun oynuyorsak kuralları ben koyarım. Şüphesiz ki bana kattıkları oldu, ama şu an ne aradığımı sorsanız belki dilim söylemez ama kalbim onun yüzünden kaybettiklerimi geçirecektir içinden.

İnsanların genelde hemfikir olduğu bir durum: yüzüm ters, hem de fazlasıyla. İnsanlarla konuşurken olabildiğince güler yüzlü olmaya çalışıyorum, bu sizi yanıltmasın. Eğer rastladıysanız kendi halimle olduğum zamanları düşünün. Sebebine gelince, biraz tarihte yolculuk yapalım. 1099 yazında olmaz denen olmuş taa orta Avrupa’dan şövalyeler, askerler kilometrelerce yol kat edip Kudüs önlerine ulaşmışlardı. O zamanlar kutsal Kudüs Fatımilerin elinde bulunmaktaydı. Fatımiler, Kudüs önlerine gelen Hıristiyanlara acıyarak baktılar. Kilolarca zırhın içinde, çöl sıcağıyla kavrulmuş şövalyeler, susuzluktan bitap düşmüş nice asker. Kısacası perişan haldeydiler. Sadece kuru bir kalabalık, Kudüs’ü alabilmek için önce surları geçmek lazımdı ancak bu askerler yürüyemiyordu bile. Ama Hıristiyanlar iman* etmişlerdi, alacaklardı. Sırf bunu gerçekleştirmek için, yürüyemeyecek halde denilen askerler, kilometrelerce uzaktan ağaçlar kesip kuşatma silahları yaptılar ve sonunda beklenen oldu, Kudüs yüz yıl sürecek Hıristiyan hakimiyetine girdi. Gelelim ikinci hikayeye: Arap çöllerinde yaşayan bir adam var, adı Selahattin Eyyubi. Diğer Araplar gibi o da bedevi hayatı yaşıyor ve aynı zamanda güçlü bir devletin yöneticisi. Kendisine gülmeyi yasaklamış. “Kudüs’te Müslümanlar acı çekerken ben gülemem” demiş ve Kudüs’ü fethedene kadar gülmemiş… ( * iman etmek terimin fazlasıyla kullanırım. Dini olarak düşünmeyin sadece, çünkü iman inanmanın birkaç adım ötesi, inandığın şeyler uğruna ölümü bile göze alabilmek. Bu derece kuvvetli olduğundan din için de kullanıldığını düşünmekteyim.)

Kendimi bir roman kahramanı olarak kime yakın görüyorsun diye sorsalar cevap veremem çünkü iki kişiden ortak yönler barındırıyorum: Madlen Baba ile Martin Eden. Aslında doğruyu söylemek gerekirse Martin Eden’a benziyorum (fiziki olarak değil), Madlen Baba gibi de olmaya çalışıyorum. Kimse demesin şimdi onlar sadece roman, falan. Martin Eden zaten bir otobiyografinin kahramanı, Madlen Baba ise 1800lerin Fransa’sında gerçekten var olabilecek bir kişi olduğu için o kitap bir klasik. Madlen baba bilinir belki ama Martin Eden’ın pek bilindiğini zannetmem. Şimdi de burada anlatarak kafa şişirmek istemiyorum (zaten yeterince yaptım). Öğrenmek isteyenlere seve seve anlatırım.

Şimdilik burada noktalayayım yazıyı. Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…