28 Nisan 2022 Perşembe
A'mâk-ı Efkâr II
En görüneni yeterlilik, bir lokma bir hırka olsun yeter.
Fazlasını isteme, hatta isteyecek iraden olmasın. Bizden beklenen bu mudur, tartışılır.
Derin bir tefekküre daldığımızda ise Tanrı'nın bolluğu, bereketi ve zenginliği. Her daim altına gireceğimiz bir hırka, karnımızı doyuracak bir lokma var. Ve buna sonsuz bir inancımız var.
Bolluk bereket, hiç kıtlık yok.
Bir lokma ve bir hırkaya şükrümüz de bundan.
Hep kıtlık oldu da insan dünyaya yayıldı diyoruz ama insanı yerinden harekete geçiren daima merak olmuş. Karnı doymayan insan, merak etmez, ya karnı doydu da dağın arkasını merak etti ya da dağın arkasında bir lokmayı bulacağına olan teslimiyeti onu ilerletti.
Daha derine daldığımızda da insan, insan olurken kendinden öncekilerden miras kalan kürkünü attı. Artık vücudunu örten tüyleri, kılları yoktu. Beşer şaşar, her daim hata yapmaya açığız. İnsan olma yolunda ayıplarını örtmesi için hırkası vardı artık.
Nefsini köreltmesi için de lokması. Bağırsakları çok dolu insan hareket edemez, şişer, kalır olduğu yerde. Lokmanın fazlası yolculuktan alıkoyar insanı. Ama lokması az olan da gidemez ileriye. Bu sebeple bir lokma.
25 Haziran 2020 Perşembe
Sonsuzluk
Sınırlı bir şey ile sınırsızı anlamamız yada anlatmamız mümkün değil.
Genelde en sonda söylenecek şeyi en başta söylüyorum, bu sebeple de yazılarımın hiçbir değeri olmuyor herhalde. Konumuza dönelim.
E o zaman sınırlı sözlerle sınırsız bir tasavvuru nasıl anlatacağım, neden yazıyorum bu yazıyı? Bir anlık hafıza kaybıymışçasına yaşadığım bir an'da aslında sonsuz bir zaman algımın olduğunu fark ettim. Şu göz yanıltmalı illüzyonlar olur ya, top sağa mı dönüyor yoksa sola mı? Kimisi sağ der, kimisi sol. Sen de hep bir tarafa döndüğünü görürsün ancak bazen bir şeyler değişir ve bir anda diğer tarafa döndüğünü görürsün ve artık eskisine dönemezsin. Aynı duyguları, izlediğim bir animasyondan sonra sonsuzluk üzerine düşünürken yaşadım ve bir anlığına boşlukta olduğumu hissettim, sahi algılayabildiğimizin ötesinde ne vardı?
Hissettiğim tek fiziksel etki ensemdeki sıcaklıktı. Size yukarıdaki örnekten daha açıklayıcı bir şekilde anlatamam o anki halimi ancak o an'dan sonra sonsuzluk daha da anlaşılır oldu benim için. Oradan kalan en can alıcı soru ise şu: Hangimiz bugün uyandığımızda, hayat denilen yolda bir adım daha attığımızı, kısıtlı vaktimizin bir kısmını daha tükettiğimizi, mutlak sona biraz daha yaklaştığımızı düşünüyor?
Hayır, hiçbirimiz düşünmüyoruz. Bir sonraki proje, bir sonraki iş, bir sonraki sevgili, bir sonraki tatil, bir sonraki çocuk, bir sonraki araba. Sürekli durumumuzda değişiklik yapıyoruz, günlük uğraşlarla vakit geçirip, en kötü ihtimalle bir daha çalışmamıza gerek kalmayacak kadar birikim sağlayıp o vakitlerimizi nasıl geçireceğimizi düşünüyoruz. Hep bir gelecek algımız var ve bu gelecek algısıyla an'ı unutuyoruz.
Bugün milyarlarca insan öleceğini hiç düşünmeden yatağından kalktı.
Şu sıralar salgın sebebiyle ölüm bilinci hiç olmadığı kadar aramıza girdi. Hala birçoğumuz akşama doğru bakanın açıklayacağı tabloyu bekliyor. Ama yine de sabah kalktığımızda sınırlı vaktimizin bir gününün daha geçtiğini düşünmüyoruz. Eski zamanlarda takvim yaprağı kavramı vardı, her gün bir yaprağı kopartmak geçen zamanı daha çok algılamamızı sağlıyordu belki. Ama şimdi bakıyorum da bu düşünce yapımız sonsuzluk değil de nedir?
Elimizde el feneriyle gölgeyi arıyoruz. Ne zaman bulduğumuzu düşünsek el fenerini oraya tutmamızla birlikte gölge kayboluyor, sonra dönüp duruyoruz. Herhalde sonsuzluğu en iyi anlatan bu paradoks olabilir, adına da gölge paradoksu diyelim.
Bu evren nasıl oluştu, Big Bang ötesinde bir şeyler var mı, evrendeki son yıldız da sönünce ne olacak, kara delikler de kayboluyorsa ya sonrası… Bu sorulara döndüğümüz anda nefesimiz kesilmeye başlıyor, kafamızı duvara vurup kim olduğumuzu unutmuşçasına bir anda takılıp kalıyoruz.
"Sonsuzluk nedir?"
3 Ekim 2018 Çarşamba
Gün
29 Ağustos 2018 Çarşamba
Yıldız ve Güneş
Kaldım odamda tek başıma.
Suskunluğumla otururken,
Yine sen düştün aklıma.
Güneşimsin
Hep seni takip ederim.
Gece çöktüğünde
Peki bu diyarlara,
Yıldızı kılavuz edinmem suç mu?
Fark var mı seninle onun arasında?
Özünde bir değil misiniz?
Sen yakınsın bana,
Diğerleri çok daha uzak.
Sana da yaklaşsam ona da,
Dayanamam yanarım.
Araf’ta kaldım,
Yardım et ne olur.
Yükselip, kaybolan Güneş mi?
Yoksa bir gülümseyip giden yıldız mı?
Onun peşine takılır gider,
Ne yüzümü senden çeviririm.
Ne de kibrime yenik düşüp,
“Sözde” yalnız sana dönerim...
Gökyüzü yıldız dolu,
Baktığımı bilirim.
Milyon tanesi
Yerini tutmaz elbet.
Niyet önemlidir,
Bellidir kılavuzum.
Beni anlamıyorsun diye,
Şüpheye düşerim bazen.
Ağzımdan çıkan farklı mıdır?
İçimden geçeni bilirsin.
Sanadır bütün sözüm.
Anlatamıyorsam eğer,
Daha da yazmaya,
Cesaret edemez gönlüm...
9 Temmuz 2018 Pazartesi
Sahipsiz
20 Nisan 2018 Cuma
İsterdim
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın başrol oynamayayım kendi hayatımda.
Mutlu yada hüzün dolu bir filmin,
Sahne arasında figüran olsaydım yeter ki.
Alımlı bir kadın gibi gözüken İstanbul’da,
Üç inci kolye gibi boynunda köprüleri.
İmparatorların sahip olmaya çalıştığı bir kadın gibi,
Doğu’nun ve Batı’nın,
Nice isimsiz dev aşkların başkenti İstanbul’da,
Ve o şarkı çalarken hayatımın arka fonunda,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim…
Yazılabilecek sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın aşkım tarifsiz kalsın.
Sözleri benden daha iyi kullanan olabilir,
Ama kimse sevemez seni benim kadar.
Kalıpların, sınırların olmadığı,
Her türlü yapmacık şekilden uzak,
Dağlarda vadiler açan, ateşten ırmaklar gibi akan,
Bildiğimiz harf kombinasyonlarının,
Matematikte büyüklüğü gösteren basamakların,
İçimizi titreten notaların,
Yetmediği bir aşk.
Tarifsiz duygular eşliğinde,
Ve yazılabilecek tüm sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim...
8 Şubat 2018 Perşembe
Bilemem
Uykusuz her gecede yazdıklarım.
Neyi anlatır kelimeler,
Satırlar neye yeter, bilemem.
Birkaç sayfa bitti,
Bu satırları yazana dek.
Defterden mi eksildi,
Hayatımdan mı, bilemem.
Yazıp yazıp karaladıklarım,
Üstünü çizip attıklarım,
İçinde sen olmadıktan sonra,
Neye yararlar, bilemem.
Yolculuktan beklentim yok,
Kimse kolay da demedi.
Yarama tuz bastım ama,
Leyla’dan geçtim mi, bilemem.
3 Şubat 2018 Cumartesi
Leylasız Mecnunlar
Aklımı, gönlüme koysam.
Mecnun olup, “sen” diye dolaşsam.
Mecnun’luk,
Hiç Mecnun’a zor gelir mi?
Her defasında Mecnun oldum,
Leyla istemedi akılsız birini.
Bir kere gönlüme baksa,
Aşkımı da, aklımı da görecekti...
6 Ocak 2018 Cumartesi
Bir Harf
Yoksa üstü mü?” dediler.
Seni bulmak için,
Hayatımın altını üstüne getirdim.
O kadar derine kazmışım ki,
Bu derinlik için,
Hazır değil hiç bir şeyim.
Seninle tanıştığımdan beri,
Zaten uykuya küstü gözlerim.
Bir gördüm seni,
Karıştı aklım.
O günden beri,
Durulmaya çalıştım…
Hastalık falan görünen şeyler,
Kaç kere düşüp kalktım.
İlaçlar iğneler bahane,
Beni sen iyileştirdin.
Yazıp yazıp defterime,
Karaladığım kelimeler.
Hepsi bana bakıp ah ediyor.
İçimdeki aşka şahit olanlar,
Elimden kaçıyor.
Bir harf var ki ama,
Onlardan değil her daim yanımda.
Onu da elim yazmaya gitmiyor...
31 Aralık 2017 Pazar
Neden Anlam Arıyoru(m)z?
Herhalde hayatımın son 15 yılında (aklımın başımda olduğu zaman bu 15 yıl) yaptığım kesintisiz eylem. Hakikaten neden anlam ararız? Bu blogda o kadar çok yazı yazmışımdır ki bu konu hakkında, ama hiç bu kadar yol kat ettiğimi düşünmüyorum. Daha önceki yazılarımda, şiirlerimde genelde bir çember içinde dönüp dolaşmıştım. Yeni yeni çemberi kırmaya, çember dışındaki kaynakların farkına varmaya başladım. Big bang sonrası genişleyen evrenin, nereye genişlediği gibi bir sorunsal var, ama o başka zamanın konusu, yazısı.
Metroda kulaklıkla müzik dinleyip, yürüyen merdivenlerden yukarı çıkarken bazı zamanlar, zamanın durduğunu hissederdim. Oyunu durdurup büyük haritayı açıp, nereye gideyim, ne yapayım gibi bir düşünme bu. Zaman duruyor ve gökten o müthiş soru iniyor, “Ne yapıyorum ben?” (Sakin ol ve o beyni yere bırak lütfen). Bazen bir odaya girip, ışığı açtığınız anda “Ben bu odaya niye geldim?” sorusu benzeri bir şey. Tabii bu soruya verdiğim yanıt, “İşe gidiyorum, para kazanmam lazım.” ötesinde bir şey olmalıydı, rutinin dışına çıkıp vücudumuzun en çok yakıt harcayan organını boşuna kullanamazdık.
Ortada bir problem var ve ciddi bir problem. Homo cinsinin son birkaç türü alet kullanabiliyordu ve ateşi kullanmaya başlamıştı. Yemeğe, gündelik işlere ayırdıkları vakit kısalmaya başlayınca muhtemelen düşünecek vakitler yarattılar kendilerine ve yine çok muhtemel ki iklim değişimi o zamanda da önemli bir konuydu, mağaralar ısınıyordu artık. Tam ne zaman yüzeysel olaylardan sıyrılıp derin anlam arayışına girdik bilmiyorum ama anlam arayışına giren insanlar bugün dünyadaki tek homo türü…
Peki bu anlam arayışımız bizi başarılı kılmış olabilir mi?
Son zamanlarda şahit olduğum şeyler, anlam arayışımız, yüzeysel problemlerin üstesinden gelmemizi sağlıyor. Einstein’ın meşhur bir yaklaşımı var ya, “Problemleri oluştuğu boyutta çözemezsiniz” diye, tam da öyle gerçekleşiyor her şey. Bugün herkesin ağzına doladığı “Kutunun Dışında Düşünmek” temalı problem çözme tekniği, hiç farkında değilken bizi insan yaptı muhtemelen.
Ben bugüne kadar problem olarak ortada kutu durduğunu görmedim hiç, tabii taşınma mevzusu olmadıkça, ki orada çok düşünmemek lazım. Peki kutunun dışı dediğimiz ne ola? Olasılık hesapları genelde teorik bilgiler içerir. Parayı attığımızda yazı ve tura gelme olasılığı eşit deriz, peki gerçekten parayı oluşturan maddelerin homojen dağılıp dağılmadığını, ağırlık merkezinin hangi tarafa yakın durduğunu, parayı attığımız ortamdaki hava akımını vs. bu uzayıp giden etkenlerin hangisini tam olarak biliyoruz? İnsan olay hakkında bilgi sahibi oldukça daha keskin sonuçlar verebiliyor, olasılıkları değiştirip bazı seçenekleri eleyebiliyor. Peki bütünün bilgisine sahip olsak, bütünün bilgisine sahip bir varlık için yüzeysel olmayan bir problemden bahsedebilir miyiz? Odağımızı o kadar daraltmışız ki, kutuya kapatıyoruz kendimizi sonra da çözmek için hadi kutunun dışına çık diyoruz. İnsan ölümün kıyısında dolaştığında olaylara biraz daha farklı bakabiliyor. Karadeliklerin ufkunda dolaşmak gibi bir şey. Bugün hayatımızda problem dediğimiz şeylerin yüzeyselliğini görünce Einstein’ın sözü geliyor aklıma, problemlerden bir üst boyuta çıkmak! Anlam arayışımız burada devreye giriyor, bize derinlik katıyor, z ekseninde ilerlememizi sağlıyor. x y düzleminde kalan problemler için aradığımız boyut değişikliği. Koordinat düzleminde x’in, y’nin bir limiti yok, istediğin kadar geliştir, büyüt orada kendini, daima daha büyük x,y ikilileri çıkar karşına, sonra da uğraş dur. Onun için ki insan ilk “Ne yapıyorum ben?” sorusunu sorduğu anda z eksenine adım atıyor, iki boyutlu bir cismin hiçbir zaman sahip olamayacağı, ulaşamayacağı bir mertebeye.
Yeni yıla girmemize dakikalar kala noktalıyorum yazımı. Z ekseninde bir gıdım dahi yol alabildiğimiz ya da ilerleyen zamanda yol almak için fırsatımız var olduğu için 2017 en iyi yılımızdı, 2018 daha da güzel olacak. 2018 dilerim hepimiz için daha anlamlı sorular sorduğumuz, şükür dolu bir yıl olarak geçer…
27 Kasım 2017 Pazartesi
Dönüş
Acımadan senden ayırdım.
Şimdi olmayan yüzümü sana dönüp,
Senin olanı, tekrar sana sunarım.
Kendimi bildim bileli,
Sensiz çok zaman geçirdim.
Ama benden daha iyi bilirsin,
Sensiz bir “an” dahi istemedim.
Öyle şeyler yaptım ki senin için,
Utancından yere batıyor, görenler.
Güle döneceğini bildikten sonra,
Yere batmanın ne önemi var?
6 Kasım 2017 Pazartesi
Boşluk
Mekan yok,
Yalnız ruhlarımız,
Sen, ben yok.
Öyle devasa bir boşluktayız ki,
Aramızda hiçbir şey yok...
1 Kasım 2017 Çarşamba
Radyo Frekansı
Ne zaman açsam,
Hep bir cızırtı.
Yayın frekansını,
Bir türlü tutturamadım.
Ne senden,
Bir haber alabildim,
Ne de güzel bir müzikle,
Ruhumu dinlendirebildim.
Gönlümün kumandası,
Sende kaldı.
Hem de bozuk bir frekansla.
Radyoyu köşe bucak,
Gezdirip dener gibi,
Gönlümü köşe bucak gezdirdim.
Çekmedi seninki gibi,
Güzel bir kanalı.
O frekansı bulamadıktan sonra,
Ruhumda hep bir cızırtı...
27 Ekim 2017 Cuma
20 Ekim 2017 Cuma
Can Parçası
Bırak bakmayı aynalara.
Bir cam parçası,
Nasıl yansıtsın güzelliğini?
Asıl kendine,
Bir Can parçası ara.
Bülbül ezelden beri vardı da,
Kıymetini bilemedik,
Ta ki kargayı duyana kadar.
Sevgiliye duyulan bu aşk,
Ve onun uğruna dökülen,
Bu göz yaşları olmasaydı,
Olur muydu bu,
Çöller, okyanuslar?
14 Ekim 2017 Cumartesi
Aşk Bahri
Niye elini çekersin?
Aşk kazanına,
Düştüm diye mi,
Alamıyorum aşkından?
En güzel kıyafetlerimi,
Senin pazarından aldım.
Neden sonra,
Bol geliyor elbiseler,
Yanında üstüme,
Tam oturan?
Nehir kenarında yürüyenin,
Üstüne su sıçrar derler.
Aşk bahrinde yüzüyorum,
Üstümü ıslatmadan…
Akılda ikilik var,
Gönülde birlik.
Aklımı gönlüme,
Gömdüm de geldim.
Niye giremem kapından?
12 Ekim 2017 Perşembe
Hediye
Sana tek verebileceğim.
Çiçekçiye çiçek,
Sunulur mu hiç?
Aşkımdan başka birşey sunsam,
Sana haksızlık ederim.
Aşk bezirganı,
Pazarda en karlısı.
Zaman her şeyden,
Bir parça alıp götürürken,
Aşkıma,
Bin parça ekledi.
Adının önündeki sıfatlar mı,
Seni güzel kılıyor?
Yoksa sen misin,
Tüm güzel sıfatların,
Var olma sebebi?
4 Ekim 2017 Çarşamba
Mevsimler
Şikayetçi.
Ani geçişlerden…
“Geçen ne sıcaktı?”
“Bugün de hep,
Yağmur yağdı.”
Ani diyorlar bu sürelere,
“Günlerle” ölçülen.
Bir bilseler,
İçimde ne hızlı,
Yaz kış geliyor.
Sana dönük yanımda,
Güller açıyor,
Bahar geliyor.
Sana dönmediğimde,
Her yanımı,
Karlar kaplıyor...
29 Eylül 2017 Cuma
27 Eylül 2017 Çarşamba
Düğüm
Ateş, fener,
İşe yaramıyor.
Gözlerine bakıyorum,
Aşk var mı yok mu,
Anlamıyorum.
Olmayan iğneyi,
Samanlıkta arıyorum.
Aramakla geçti vakit,
Birazdan zamanın dolacak.
Tanyeri ağardı,
Güneş doğmaya yakın.
İmkanım olsa mesela,
İp atardım güneşe,
Durdururdum şafakta.
Ah ne güzel bir araf!
Ortada bir düğüm,
Bir parça sen,
Bir parça ben.
Çöz çözebilirsen.
Ya vur kılıcı,
İskender gibi.
Savur ikimizi de bir yana.
Ya da ayırmaya çalışıp,
Çek iki ucu da.
Çek ki düğüm,
Daha da sıkışsın.
Ne sen,
Ne ben kalsın...