4 Ağustos 2010 Çarşamba

Işıklı Spor Ayakkabı

    Ablam evlendi, hatta evleneli bir buçuk aydan fazla oldu. Zaman ne hızlı geçiyor, bitmez dediğim stajım bile üç güne kadar bitiyor. Evlendiğinden beri yazmak istediğim bir şeyler vardı. Herhalde artık zamanı geldi.
   Ablamın evleneceğini kime söylesem genelde "Vay, ablan da evleniyor, yalnız kalıyorsun artık, yazık" demeye başlamıştı. Tamam, ablam belki annem ve babama oranla daha iyi anlaştığım, zevklerimizin daha uyuştuğu biri olabilir ama evlenince bizden ayrılacak diye hüngür hüngür ağlamayı hiç düşünmedim. Ayrılıp da Fas'a yerleşecek sanki orası da ayrı mevzu.(Fas'a gitmeyi hep istemişimdir.Yerleşse de fena olmazdı.) Gittiği yer üç vesait uzaklıkta. Okula gitmek bile bazen daha uzun sürüyor. Zaten düğüne gününe kadar pek bir üzüntüm yoktu. Belki o gün içim biraz burkulmuş olabilir hepsi ondan ibaret. Yalnız bir hafta sonra bir ara içime bayağı oturmuştu, ev sessizleşince falan. En büyük zorluğu o oldu. O da taş çatlasın iki gün sürdü. Sanki elli yıl beraber yaşayacağız. Eninde sonunda olacak bir iş bu elbette. Buna benzer durumlarda böyle nostaljik takılıp, ne güzel günlerdi, vay be modundaki insanlara hep tavımdır. Gören de aşmış bir hayatın vardı sanacak. Şimdi bir evim daha oldu valla. İsteyince orada kalıyorum.
   Geçmişteki olaylara takılıp hep öyle olsaydı demek bana hiç mantıklı gelmedi, umarım da gelmez. Öyle bir an geldiği zaman zaten bir sıkıntı var demektir. Yaşıtım pek çok insan keşke çocuk olsaydık, şöyle oynardık, şöyle yapardık falan diyor. Keşke o haline dönseler de görsem; ertesi gün şimdiki haline dönmek için neler vermez, o zaman görüşürüz. Çocukluk dediğin enteresan bir hal. Hatta biraz da aptalca. Işıklı bir spor ayakkabı giymenin başka bir açıklaması olamaz. Bundan zevk alınan bir hale dönmeyi istemek için de travma geçirmek lazım herhalde. Işıklı spor ayakkabı daha ne olsun! Bütün gün amaçsız bir şekilde sağa sola koşturmak falan, kalsın. Çocukluğun tek iyi yanı tatlı bir halde olmak. O da en fazla dört yaşına kadar sürüyor. Zaten dört yaşına kadar da tatlı olduğunun farkında olmuyorsun. Bir tanıdığın için dersin keşke ufak olsa da sevsem gene, o kadar. Küçüklüğüme dair bazı şeyleri (Ah o çizgi filmler) özlüyor olabilirim ama kesinlikle küçüklüğümü özlemiyorum ondan eminim. Belki lise hayatımı özlüyorumdur o da yatılılıktan ileri gelir. Onun için de bayılmıyorum. Belki o günlere dönsem şimdi o kadar zevkli gelmez. Şöyle bir hafta tatil kıvamında geri dönsem fena olmaz. Ak sakallı abaza yaparız bolca.
   Şimdiye kadar geçmişine özlem duymamış olmak çok da önemli değil. Umarım otuz yıl sonra da geçmişe özlem duymuyor olurum. Bu dünyaya çivi çakmadık, elbet öleceğiz. Yalnız çocukken acizliğinin farkında olmuyorsun, yaşlanınca belki o acizliğin farkında olmak insana zor geliyordur. Umarım o zorluğu yaşamam, kimse de yaşamaz. 
   Son olarak çocukluğa dair Cem Yılmaz'ın şu çıkarımını da koyayım tam olsun: "´Geri vites´ kavramım yoktu. Şoför, kolunu koltuğa atıp arkaya doğru bakınca araba otomatikman geri geri gidiyor zannederdim."  Şuradan tamamına bakın. Büyük ihtimalle benzerleri sizde de vardı. Sonra bir daha küçüklüğe dönmek isteyip istemediğinizi gözden geçirin. Hala ısrarlıysanız, ağır olacak ama inşallah hayatınız boyunca ışıklı spor ayakkabı giyersiniz.

1 yorum:

  1. ne diyorsun sen yeğen ışıklı tişört gördüm... çocuk olmak vardı la, giyerdik şimdi...

    YanıtlaSil