7 Temmuz 2010 Çarşamba

İştiyaka Gel

Gençliği ve güzelliği kendisini terk ederken bir acı indi Züleyha'nın kalbine.Son bir çığlıkla gerisin geri dönmek istedi.Kadın olanın, ilk ölümünü kabullenmesi kolay değildi.Rabbinden mucize diledi.Rabbim dedi, bana güzelliğimi geri ver.
Endam aynalarıyla bölündüğünde yollarım, yarım aynalar tutulduğunda yüzüme, dökülen o sınırsız ışığı geri ver.
Geri ver parlak inci tenimi, hilal kavsi kaşlarımı, bir ceylanın gözlerinden müstear, eşinden başkasına dikilmeyecek gece rengi gözlerimi.
Bir meyvenin tazeliğini içmiş ağzımı, inci dişlerimi.Yanağımda tek, gerdanımda çifte benimi.
Kınalı topuğumu örten simsiyah saçlarımın gecesini, Hindistan'ın aysız geceleri kadar kara ve büyülü, bir büyücünün tezgahındaki misk ve amber karışımları kadar güzel kokulu, sırma kadar parlak ve bir yılan kadar kavrayıcı saçlarımın hazinesini.geri ver Rabbim gençliğimi, güzelliğimi.
Ak göğsümü, ince belimi, Rabbim, dedi Züleyha, ana endamımı ver geri.Rüzgar estiğinde boynu bükülen gül dalı, yıldızlara baş çeken servi ağacı, suya eğilen söğüt dalı kıl yeniden beni.
Rabbim, dedi Züleyha, mucizedir bunu istemek, bilirim.Ama mucizen doldurmuş değil mi dört bir yanımı?
Göklerinden kayan bulutlarında mucize var, sabit gibi görünüp de yürüyüp duran dağların, yatağını doldurup da taşmayan deniz, direksiz duran, çembersiz dönen gök kubbe, saydam küreler üzerinde birbirlerine çarpmadan ve harikulade bir nizam içre dönüp duran seyyarelerin mucize.
Rabbim, dedi Züleyha, gökte asılı duran hilalin mucize, doğan ay batan ay mucize.
Her seher vaktinde ağarması günün, her gurup vaktinde dökülmesi geceye.
Kemale çıkması güneşin, zevale akması her gün, her sabah doğması, batması her akşam.
Nil'in mevsimine göre taşması ve yüzyıllardır denize doğru akması mucize değil mi?Bana mucizeni ver.Bana gençliğimi, bana güzelliğimi geri ver.
Mısır ülkesine yağıp duran şu yağmurlar, her bir yağmur damlasının çölün susuz göğsüne inmesi, ve oradan bir daha göklere yükselmesi mucize değil mi?
Nefes alışım mucize, yaradılışım mucize, bir kan damlasından var edilişim, ölecek olduğum mucize, mucize bir daha dirilecek olduğum.
Ölüm mucize, öğrendim ölüymüşüm, tekrar doğmamı sağla, aşk mucize öğrendim ölümsüzmüşüm.
Bana gençliğimi bana güzelliğimi geri ver.
Mucizeyse istediğim, isteyebildiğim mucize, Rabbim bana mucizeni ver.
Mucize değil mi Rabbim şu kalbimdeki?
Rabbim, sana görmeden iman edişim mucize değil mi?
Züleyha saatlerce böyle dua etti.
Ağladı.Kalbi yandı.Rabbine inancı gibi duasında da samimiydi.Üstelik hiçbir dua cevapsız kalmazdı.Ama Züleyha'nın duası Rabbi katında kabul bulmadı.
Çünkü onun duası, sevk edildiği yolculuğun mutabıkı olan bir dua değildi.Güzelliğini, sureti olarak geri istiyordu.Züleyha'nın  hala sırtında dağlar vardı....




Züleyha kendisini Yusuf'a bağlayan nikahın bağı altında uyuduğu ilk gecenin sabahında, endam aynalarına baktı.Suret aynalarına.Mutlu ama gençliği ve güzelliği olmayan bir kadındı.
Gözlerinin altındaki, ağzının kenarındaki çizgileri, yanaklarındaki ve alnındaki elifleri gördü teker teker.Saçlarındaki yıldızları.Hepsinin öyküsünü hatırladı, sebebini bildi.Ne zaman ve ne için oraya yerleştiklerini.Hepsini sevdi.
Şu, dedi Yusuf'u yitirdiğim günden kalma, şu ona iftira attığım, şu onu zindana saldığım günün anısı.Şu onun yokluğunda çektiğim onca acıdan.Şu şundan, bu bundan kalma.
Bir aynanın önünde böylece, yüzündeki koca mesneviyi okudu Züleyha. Kalemin dizi dizi, sayfa sayfa yazdıklarını.Kalemin onun aşkına, kendi aşkına bütün yazdıklarını yüzünde okudu.Ve kendi yüzünün arkasında saklı olan sırrı gördü.
Taşıdığı bütün yorgunluk ve yıpranmışlıkla kendi yüzünü sevdi Züleyha.
Rabbim dedi, senden artık beni bu dünyaya, salt bu dünyaya bağlayacak olan şeyi istemiyorum.Bana öyle bir kalp ver ki senin yakınlığını istemekten başka hiçbir isteği içinde barındırmasın.Öyle bir ışık bırak ki kalbime, bir daha onu söndürmek mümkün olmasın. Öylece aslolanı göster bana, öyle ki surette aklım bile kalmasın.
Artık geri istemiyorum, ne gençliğimi ne de güzelliğimi.
Çünkü yüzümün de arkasında saklı olan asıl yüzü gördüm.Dünün ve yarının olmadığını, anın derinliğinde bir bütün olduğumu bildim.Genç Züleyha, çocuk Züleyha.O Züleyha, bu Züleyha.Hepsi üzerimde katman katman, halka halka.Ben evvel'im ve ahir'im aynı zamanda.Kız'ım ve kadın'ım. Öyleyse ben her zaman'ım.Ben zamanın da üstündeki zamanım.Ben Züleyha'yım.Suretin de arkasındaki asladır iştiyakım.Ne gençliğimi ne güzelliğimi Rabbim, senden istemiyorum geri.Çünkü ben Züleyha'nın da arkasındaki Züleyha'yım.
Ölüm ve dirim içimde birbirine bunca yakın.Ödediğim bedel işte bu.Ben ki birden fazla ölmeyi bildim, artık böylece yaşayabilirim.
Züleyha ki böyle dua etti.Ki o, gençliği, güzelliği ve sureti aşmanın sırrının kendisine verilmesini hak ettiği yere gelmişti.
O zaman kendisine gençliği ve güzelliği geri verildi.
Çünkü hiçbir dua cevapsız kalmazdı.Züleyha bir zamanlar gençliğini ve güzelliğini geri istemek için, mucize için dua etmişti.Ama duanın cevabının zamanı vardı.Gençliğinin ve güzelliğinin kendisine geri verilmesi için, gençliğin ve güzelliğin anlamını aşmayı başarabilmesi gerekmişti.
O andan sonra Züleyha'yı görenler kendisine hayranlıkla baka kaldılar, heyecanla güzelliklerini anlattılar.Züleyha anladı ki şimdi suretinde, Yusuf'a dair ilk aşk düşünü gördüğü gecenin sabahına uyanan güzeller güzeli Züleyha vardı.
Ama suret çoktan aşılmıştı! Züleyha o günden sonra hiçbir aynaya bakmadı.




Bu iki pasajı Nazan Bekiroğlu'nun yazmış olduğu Yusuf ile Züleyha adlı eserden olduğu gibi koydum.Bunun üzerine fazla bir şey yazacak değilim. Lakin şunu demeden geçemeyeceğim: Yukarıdaki iki bölüm arasındaki farkı anlayamayan birinin din üzerine yapacağı herhangi bir çıkarım şahsen, gözümde tavuğun çıkarımı yumurtadan daha değerli değildir. Tüm kamuoyuna duyurulur.

1 yorum:

  1. yazıyı soluksuz okurken, vay erbaşa bak döktürmüş adamda ne cevherler varmış derken son paragrafı okudum; okumaz olaydım.

    YanıtlaSil