Bir kelimeyi incelemek istiyorum bu günkü yazımda, “vizyon” kelimesi. Fransızca vision kelimesinden dilimize girmiş, TDK’deki ana anlamına göre görünüm, mecazi anlamına göre ise ileri görüş demekmiş. Başka anlamları da var ancak ben mecazi anlamına göre ele alacağım kelimeyi. Vizyon kelimesini duyunca aklıma ilk olarak hayat geliyor. Çünkü insanın hayatta başarılı olması için her durum karşısında bir vizyona sahip olmalıdır. Zaten mesleki anlamda gördüğümüz eğitimin amacı bu değil mi? Anlamsız olan dış dünyanın bazı bilgiler sayesinde insana bir şeyler anlatması. İşte önemli olan o bilgilere sahip olmaktan öte o bilgileri işleyebilmek. Bizim milletçe bu konuda bir fakirliğimiz var. Şimdi hakkını yemeyelim vizyona önem veriyoruz ancak görünüm manasındaki vizyona. Şekilciliğe verdiğimiz önemden dolayı işin özünü kaçırıyoruz. Vizyon sahibi insanları yetiştirmekte güçlük çekiyoruz, yetiştirdiğimiz kişileri ise kullanmayı beceremiyoruz. Hayal kurmak gereklidir vizyon için. Bizde ise sadece çocuklar hayal kurar, büyüklerin hayal kurması deliliktir. Eğitim sistemimiz ilkokuldan itibaren ezber, kafa dolduran ama birçoğunu hayatımız boyunca kullanmayacağımız şeyleri içeriyor. Oysaki haftalık 10 ders saatini hayal kurmaya ayırsak çok daha iyi bir nesil elde edebiliriz, buna eminim. Hayal kurmayı yasaklayan sistem, bizden nasıl olur da yaratıcı fikirler sunmamızı bekler? İnsanoğlu uçmanın hayalini kurmasaydı bugün sahip olduğumuz uçak teknolojisi nasıl bu halde olurdu? Tekrardan söylüyorum vizyon için olaylara tamamen dışarıdan bakmak lazımdır, hayal kurmayan insan ise kendini hiç gerçek dünyadan soyutlamamış demektir. Yazımı İngiliz hukukçu, devlet adamı ve yazar olan Thomas More’un sözleriyle noktalıyorum: “Hayal gücünü kaybeden toplum yarınsızdır.”
31 Temmuz 2009 Cuma
Vizyon
29 Temmuz 2009 Çarşamba
Savaş Tanrısı Rüstem Amca
Ben de bir film üzerinden bazı düşüncelerimi paylaşayım dedim.Başrolünde Nicholas Cage'in oynadığı, yazar ve yönetmeni Andrew Niccol olan 2005 yapımı Lord Of War filmi.Kendileri ara sıra izleyip bir yandan beni sinirlendiren, bir yandan da uluslararası silah kaçakçılığınının bütün kirli yönlerini açıkça gözler önüne serip insanları biraz olsun rahatsız eden güzel bir filmdir .Özellikle silah kaçakçısı rolündeki Cage'in canlandırdığı Yuri Orlov'un Bush'u "Ve dünyanın en büyük silah taciriysen, ki kendisi patronun olan Birleşik Devletler başkanıdır ve kendisi hergün benim bir yılda yaptığımdan fazla satış yapar, ..." şeklinde nitelendirebilmesi takdire şayan bir hareket.

Filmin beni sinirlendiren tarafı ise Yuri Orlov'a kardeşinin kendi sattığı silahlarla masum insanların öldürüleceğini söylerken bunu kendisi yapmasa bile birilerinin sürekli yapacağını söylemesi.Tamam biz de biliyoruz dünya o kadar güzel, savaşın daha önemlisi zulümün olmadığı bir yer değil.Açıkçası beni rahatsız eden şey de zulümün enteresan boyutlara ulaşmış olması.Belli bir amacın vardır savaşırsın da hiç mi vicdanın yok? Hiç yoksa umudumuzu korumamız gerekiyor en azından değil mi?Orlov'un şu söylediğini nereye koyacağız peki:
İyiler harekete geçmediğinde kötülüğün kazanacağı söylenir.Ama söylemeleri gereken sadece kötülüğün kazanacağı olmalı.
Vallahi bu senaristin derdi nedir, hangi koşulda bunu yazmıştır bilmiyorum ama, açıkçası ben buna inanmıyorum daha doğrusu inanmak istemiyorum.Orlov'un kendini rahatlatmak için söylediği bu işi kendisi yapmazsa yerine bir başkalarının geçeceği mazereti de ona ne kadar huzur verir bilemiyorum.Zaten sürekli kendisini yakalamaya çalışıp elinden kaçıran ajanın dediği "Sana canın cehenneme derdim, ama bence sen zaten ordasın" lafı herifin nasıl bir çıkmazda olduğunu gösteriyor. Ne yazık ki bu genel geçer mazeret muhabbeti de hayatımıza o kadar değişik şekillerde işlemiş ki ülkemizdeki Rüstem amca bile rüşveti yerken aynı dala tutunuyor.İkisi de çok farklı sebeplere dayanmıyor.Yavaş dayan da bir yerine birşey olmasın dayı!Günah çıkarır gibi bu mavalları tekrarlamanın kimseye faydası yok.Biz de biliyoruz türlü türlü naneleri yemesini.Ne diyor Cahit Zarifoğlu:
Bir gün ister istemez,
Karşısında olacaksın kaçtıklarının.
Dua et,
O gün henüz mahşer olmasın...
Ayrıca filmim sonunda öğreniyoruz ki dünyanın en büyük silah sağlayıcıları ABD, Büyük Britanya, Fransa, Rusya ve Çin aynı zamanda hepsi de Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin beş kalıcı üyesi imiş.Buna çok şey denir de terbiyem müsade etmiyor, ben sadece YUH diyeyim...
27 Temmuz 2009 Pazartesi
Beyaz Zambaklar
Bir kitap tanıtımı yapacağım bu yazımda. Başlıktan da anlaşılacağı üzere Grigory Petrov’un Beyaz Zambaklar Ülkesinde adlı kitabı. Bana göre bir hikaye, roman falan değil bu kitap; başlı başına bir ders kitabı. Özellikle bizim gibi her durum karşısında “Bize mi kalmış ülkeyi kurtarmak?” sorusunun sorulduğu; hele bir oraya kapağı at, hele bir memur ol, devletin malı deniz gibi zihniyetlerin kol gezdiği milletlerin çok çalışması gereken bir dersin kitabı. Beyaz zambak adının nereden geldiğine bakarsak, İncil’de beyaz zambak, cennetin simgesiymiş. Bataklıklarla dolu Fin topraklarının nasıl cennet bahçesine dönüştüğünü anlatıyor konu olarak. Birkaç tane inanmış insan (bu cümleyi yazılarımda sıklıkla göreceksiniz) bütün halkı kurtuluşa inandırmaya çalışıyor konu edilen tarih boyunca. Öyle sahip oldukları çok şey de yok, var olan kaynakları olabildiğince etkili kullanmaya çalışıyorlar. Zihinlerde yapılan devrim sonucunda o bataklık alanlarda beyaz zambaklar yetiştiriyorlar. Sadece madde olarak düşünmeyin resmi de var üstte zambak zariftir, saftır, temizdir. İşte aynı öyle de bir nesil yetiştiriyorlar. Atatürk’ün emriyle bu kitap zamanında okullarda okutulurmuş sonradan neden kalkmış bilinmez. Bu kitapta silahla kazanılan zaferden çok eğitim ve sivil toplum ile kazanılan zaferden bahsediliyor. Mustafa Kemal okutulmasını istiyordu çünkü kendisi de biliyordu ki silahla kazanılan başarı işe yaramaz o toplumdaki kafalar çalışmadıktan sonra. Biz silahla kazandığımız başarıların yanına kafayla kazanılmış başarıları koymakta eksik kaldık. İlk on yıllık ivmeyi daha sonraki yıllarda gösteremedik. İşte o yüzden bugün bu haldeyiz. Diğer yazılarda görüşmek üzere…
26 Temmuz 2009 Pazar
İlk Heyecan
İlk kez bir blog yazısı yazıyorum. Uzunca zamandan beri kafamda olan bir şeydi ancak şimdiye hâsıl oldu. Amacıma gelince, burada bazı şeyleri göstermeye çalışacağım elimden geldiğince. Bazen unutulmuş yahut unutulmaya yüz tutmuş, bir köşede ortaya çıkarılmayı bekleyen hikayeleri anlatacağım, bazen de gözükmeyen gerçekleri. Düşündürmeye çalışacağım burada okuyanları. Belki bu sayede daha bilinçli bir kamuoyu oluşturabiliriz. Çünkü günlük hayatta yaptıklarımızda olsun veya başka olaylarda olsun düşünme eylemini çok aksatıyoruz. Yaptığımız işlerin birçoğu ya monoton işler veya duygularımıza bağlı işler. Düşünme, hayal kurma eylemi çok kısıtlı. Ben birçok konunun çözümünün bu iki eylemde saklı olduğunu düşünüyorum. Her neyse en azından benim yapmaya çalışacağım şeyler bunlar, erdem ne yapar bilemem:). Erdem’le birlikte girdik bu yola. Bilmeyenler için söyleyeyim Erdem benim liseden arkadaşım. Umarım güzel bir sayfa olur, yorumlarınızla sizler de bu sayfayı güzelleştirirsiniz. Şimdilik biraz kısa oldu ancak ilerleyen vakitlerde daha uzun yazılarda görüşmek üzere…
25 Temmuz 2009 Cumartesi
Bindik Bir Alamete...
Blogun ikinci tekil şahısı olarak uzun soluklu olmayan bir deneyimden sonra burada hayatıma yeni bir sayfa daha doğrusu blog açmış bulunmaktayım.Amacım(ız) da kadim -aslında bunu demek için erken, en azından öyle olacağını umuyorum- dostum Osman'ın önceden ifşa ettiği gibi düşünmek, düşündürmek.Bizi yeryüzündeki bütün varlıklardan ayrı bir kategoriye koyan, Descartes amcanın yüzyıllar önce varolmamızın ilk koşulu olarak ortaya koyduğu düşünmek eylemi, belki de günümüzde insanlığın tarihi boyunca olmadığı kadar hayatımızın merkezinden uzaklaşmış durumda.Bunu da burada biraz olsun merkeze taşımaya yardımcı olabilirsek ne ala.Aslında bu kadar büyük bir amaca hizmet edebileceğimiz olasılığı bulunduğunu görmek bile insana acayip bir sorumluluk yüklüyor sanki.Bunun ne kadarı gerçekleşir bilemem ama şu kısa hayatım boyunca tek amacımı kıyıya vuran on binlerce deniz yıldızını teker teker denize atan adamın etraftaki birinin deniz yıldızlarını geri atmasının hiçbir şeyi değiştirmeye yetmeyeceğini söylemesine rağmen eline yerden bir deniz yıldızını daha alıp denize atarak "Onun için çok şey değişti" şeklindeki efsane cevabı çerçevesinde kurguladım.
Açıkçası buranın diğer sahibine oranla ne yazacağım konusunda tam bir bütünlük yok kafamda. Zaten kendisi de farkında, ama onu fazla şaşırtacak hareketlerden kaçınacağım, merak etmesin:)
Buradan bir de blog açanlara seslenmek istiyorum:Madem açtınız hiç olmazsa bir, iki şey yazın da yazık olmasın.Benim gibi biyolojiden tiksinen bir herife bir biyoloji terimini blog adı yaptırdınız ya, helal olsun! Böyle yazdık da blogun isminden yana hiç bir sıkıntı duymuyorum.Anlamını buralara kadar geldiğinize göre internette bulmak çok zor olmasa gerek ya; ben yine de söyleyeyim:Beynin düşünmek için kullandığı diğer adı da bozmadde olan yapı.
Kolay gele.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)