Başka şeyler düşün dedim kendime,
Yok mu daha güzeli?
Uykum kaçtı düşünmekten,
Gelmedi aklıma senden güzeli.
15 Kasım 2016 Salı
Hayyam'ın Şarabı
Ah be Hayyam,
Eksik söylemişsin.
Anlatmak aşkı
neyine?
Bırak herkes
bildiğini yaşasın.
Cahil okumayı bilmez
ki,
Kör görmekten ne
anlar?
Tutturmuşsun aşktan,
Sarhoşluktan.
Yanlış etmişsin…
Zahid aşkı arar da,
Bir kız elinden
tutmamış.
Elif'i görse
karşında,
Mertek sanır misali.
Aşk karşısına geçse,
Baksa ona ne anlar?
Üzüm şerbetini
tatmamış,
Aşk şarabın ne
bilir?
24 Ağustos 2016 Çarşamba
A'mâk-ı Efkâr I
Meleklere ruh verildi, ten verilmedi. Hayvanlara ten verildi, ruh verilmedi. İnsana hem ten verildi, hem de ruh…
Bütün hikaye buradan başlıyor, var olanla olmayanın çatışması. Kim ki şekle odaklandı, ruhtan uzaklaştı, tene hapsoldu, hayvanlaştı. Kim ki ruha odaklandı, tenden vazgeçti, meczup oldu. Sadece ruh kıymetli olsaydı melekler insandan daha üstün olmaz mıydı? Ruhu bir şekle koymanın amacı olmalıydı.
Dünyanın dört bir yanında insanların evlerinin, arabalarının, üstlerinin vs güzel kokması için kullandıkları kokuları ele alalım, yahut şuan yeryüzünde olan bir gülistanı. Gözümüzü kapatıp o kokuyu içimize çektiğimizde ne kadar uzaklaşıyoruz bulunduğumuz yerden değil mi? Ne anılar canlanıyor zihnimizde, tebessümler, belki de göz yaşları. Ama şuan bu yazıyı okurken neden alamıyoruz o kokuyu? Kimse o gül bahçesi yok diyemez, evimizin köşesindeki ıhlamur ağacı veya. O güzel kokunun dağılıp, azalıp, yok denecek noktaya gelmesi gibi dağılıyor ruhlarımız. Muhtemelen tekrar Masiva’ya döndüğümüzde de dağılacak ruhlarımız özgürce ve yalnız ruhların sahibinin olduğu o uçsuz bucaksız kapta. Kendisini aradan çıkartanların “Enel Hakk” demesi başka ne olabilir ki?
Kokudan bahsedince aklıma ilaç fabrikasında yaptığım staj geldi. Hepimiz küçüklüğümüzde öksürük şurupları içmişizdir, ne güzeldi aroması. Şu an eminim o frambuaz aroması birçoğumuzun aklına geldi, tekrar içiyormuşçasına. Orada şurup üretiminde bir kova getirdiler, aromaymış, sonradan öğrendim. Şöyle beş on litrelik bir kova ama binlerce şişe üretimine yetecek kadar bir içeriğe karıştırılıyor, o derece yoğun. Kovayı açıp dökmeye başladıklarında beynimin yandığını hissettim, nefes almamak gerekiyormuş, cahildim. O denli güzel bir armonın yoğun olduğunda nasıl bir işkenceye dönüştüğünü farkettim. Ruha odaklanıp, onu sadece beyinle algılamaya çalışmak da aynı sonucu doğuruyor olsa gerek.
“Freedom within framework”
Herkes yaratıcılık için özgürlük gerekir diyor ama son yapılan bütün araştırmalarda belli kısıtlar altında yaratıcılık ve fayda maksimum düzeye çıkıyor. Birisi çıkıp sana “İstediğin her imkana sahipsin neler yaparsın?” dese ne kadar kaybolacağının farkında mısın? Bırak aksiyonları, hayallerde kaybolursun adım atmadan. Burası da meleklerden üstün olduğumuz nokta işte, insanın yaratıcıdan aldığı kısmi yaratma becerisi ruh için de geçerli. Framework, şekil, ten ne derseniz deyin, onun sayesinde ruhumuzu yüceltebiliyoruz.
“Şahın bahçesinde ben garip bülbül,
Efkarım artmakta halim pek müşkül”
24 Ekim 2014 Cuma
15 Eylül 2014 Pazartesi
Eşkıya
Filmin bir
sahnesi burası, Eşkıya (Nam-ı Diğer Baran) burada geliş sebebini anlatıyor
Cumali'ye.
- Birini arirem.
- Nerde o biri?
- Bilmirem.
- Nasıl bilmirem?
- Nerde olduğunu bilmirem.
- E nasıl bulacaksın koca İstanbul'da?
- Bulacağım.
- Yav bu şehirde 10 milyon insan yaşıyor be amca.
- Gerekirse 10 milyonun da yüzüne bakacam.
- Ne kadar zamandır görmüyorsun sen o birini?
- 30 - 35 yıl olmuştur.
- Yani şimdi 35 yıldır görmediğin birini arayacaksın, İstanbul'u bilmiyorsun, o herifin nerede olduğunu bilmiyorsun, sen kafayı yemişsin be usta ya.
---
Ve aynaya dönüp
bakıyorum, aramaya gelmişiz dünyaya ve dünya nedir hiç bilmeden. 6-7 milyar
insan yaşıyor hem de, 10 milyon da değil. İşin kötü tarafı yüzüne bakmak da
yetmiyor, içine bakmak lazım tanımak için ve değil 30 - 35 yıl, en son görüştüğümüzde zaman
kavramı yoktu henüz. Kafayı yemişiz cidden…
13 Eylül 2014 Cumartesi
Yabancı Duygular
Özledim seni,
Ne zamandır
konuşmuyorduk.
İyiyim bak,
Ben istedim seni.
Şarabım ısınmış,
Yudumlar
ağırlaşıyor.
Durmadan seni
düşünmek,
Ağır geliyor.
İstediğinle
misin,
Yoksa isteyenle
mi?
Uzaklık artık
yoruyor.
Yazmayı
unutmuşum,
Artık yazmayı da,
İstemiyorum.
Sözler dil için,
Gözler kalp için.
Konuşacaksak
eğer,
Ne farkımız kalır
diğerlerinden,
Yazdıklarım
onlara,
Yazmadıklarımda
sen…
8 Ağustos 2014 Cuma
Geç kalan bir yazı
Başlıktan da anlaşılacağı gibi yazıyı daha erken yazmayı planlıyordum, ancak yol yorgunluğu bayram tatili vs girince gecikti. Hedefim 25 Temmuz’da yayınlamaktı yazıyı, blog 5. yılını devirdi o gün. Gri hücreleri farklı çalıştırmaya çalıştığımız 5 koca yıl. Şimdi dikkat ediyorum da blogun açılış yıl dönümü benim için doğum günü gibi bir şey olmuş. Genelde bu yazıları hazırlarken geçen yılı gözden geçiriyorum, muhakemeyi yapıyorum.
Normal değerlere göre baktığımızda çok parlak değildi geçen yıl, hem benim için hem blog için. Blogu takip edenler bilir, bir hastalığa yakalandım, tam da geçen yıl bugünlerde hastalığımın ilk belirtileri gözükmeye başlamıştı, 1 seneyi devirdik onunla da. Anlam arayışım daha arttı bu dönemde, maalesef bunu bloga çok yansıtamadım ama. Hele teşhisin koyulamadığı ilk 3 ay en zorlandığım ve derine daldığım dönem oldu.
Bu şekilde geçmişe dönünce geçen sene bu vakitlerdeki hayallerim gözüm önüne geldi. Halen Microsoft’ta çalışıyordum, çok farklı planlarım, düşüncelerim vardı. Sanki farklı biriymişim gibi geliyor. Akıntının farkında olmadan, hep bir limana ulaşma planları yapıyoruz. Yelkenlere ve dümene gereğinden fazla güveniyoruz gibi.
Ama amacım kötü bir şeyler yazmak değil, çok şükür iyiye gidiyorum. Aylar sonra bir kızdan hoşlandım :) Şimdi kim bu sorularıyla gelmeyin ama, o konu mankeni sadece. Hep yazamamaktan, derine dalamamaktan şikayetçiydim bu süreçte ama demek ki vücutta iyiye giden bir şeyler var ki denge normale dönüyor. Dilerim bundan sonra derine dalma kısmı da normale döner. Sanırım her şey kalbe güzel şeyleri koymakla alakalı...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
