Hayaller,
hayaller, hayaller… Birçoklarının peşinin çoktan bıraktığı büyülü bir şey. Peki
niye bu kadar büyülü, neden bu kadar önem veriyoruz? Bir insan için bu kadar mı
kıymetli hayaller? Bana kalırsa bizi hayvanlardan ayıran en önemli özellik
düşünmek değil, bu, evet hayal kurmamız. Düşünerek ne halt ediyoruz ki,
yaptığımız kaç şey akla mantığa uygun ki? Bir hayal dünyası kurup içinde
yaşıyoruz, yaşımız kaç olursa olsun. Küçükken minderden çarşaftan kurduğumuz
dünyayı büyüyünce taşıyoruz beynimize,
hayallerden kuruyoruz bu sefer. Ne büyük bir yanılgı…
Ya beklenti
dediğimiz şey nedir? Nasıl açıklayabiliriz, hangi beklentiyi bir şablona
koyabiliriz, hangisi bir kalıba sığar? Şimdi diyebilirsiniz, insan kendisinde
olmayan şeyleri ister. Cebinde parası olmadığı halde, para beklentisi olmayan
çok insan tanıyorum. Özlem deseniz, hiç sahip olmadığınız bir şeyi nasıl
özlemle bekleyebilirsiniz?
Yine hayaller işin
içine giriyor. Hayal dünyamızın gerçek dünyaya iz düşümünü almışız, sonra da
ona "beklenti" demişiz. Sıkıntı da burada başlıyor işte, hayal
dünyasında ejderhaları, devleri dize getirenler, gerçek hayatta dört duvar
arasına kapatılıyor. Bir de hayal dünyamızda uçarken gerçek hayattaki bir
direğe, duvara çarpınca film orada kopuyor.
Bilim kurgu
filmlerinde falan da bu konu incelenir ya, paralel evrenler çakışır ve kişi
kendisinin bir kopyasını görür. Kimi zaman tam istediği yer ve zamandadır, kimi
zaman da hiç istemediği bir noktada. Peki asıl sorun karşılaştığı kopyanın
bulunduğu yerde mi, yoksa bir kopyanın var olmasında mı!?