17 Mayıs 2013 Cuma

Hayaller

Hayaller, hayaller, hayaller… Birçoklarının peşinin çoktan bıraktığı büyülü bir şey. Peki niye bu kadar büyülü, neden bu kadar önem veriyoruz? Bir insan için bu kadar mı kıymetli hayaller? Bana kalırsa bizi hayvanlardan ayıran en önemli özellik düşünmek değil, bu, evet hayal kurmamız. Düşünerek ne halt ediyoruz ki, yaptığımız kaç şey akla mantığa uygun ki? Bir hayal dünyası kurup içinde yaşıyoruz, yaşımız kaç olursa olsun. Küçükken minderden çarşaftan kurduğumuz dünyayı büyüyünce taşıyoruz  beynimize, hayallerden kuruyoruz bu sefer. Ne büyük bir yanılgı…

Ya beklenti dediğimiz şey nedir? Nasıl açıklayabiliriz, hangi beklentiyi bir şablona koyabiliriz, hangisi bir kalıba sığar? Şimdi diyebilirsiniz, insan kendisinde olmayan şeyleri ister. Cebinde parası olmadığı halde, para beklentisi olmayan çok insan tanıyorum. Özlem deseniz, hiç sahip olmadığınız bir şeyi nasıl özlemle bekleyebilirsiniz?

Yine hayaller işin içine giriyor. Hayal dünyamızın gerçek dünyaya iz düşümünü almışız, sonra da ona "beklenti" demişiz. Sıkıntı da burada başlıyor işte, hayal dünyasında ejderhaları, devleri dize getirenler, gerçek hayatta dört duvar arasına kapatılıyor. Bir de hayal dünyamızda uçarken gerçek hayattaki bir direğe, duvara çarpınca film orada kopuyor.


Bilim kurgu filmlerinde falan da bu konu incelenir ya, paralel evrenler çakışır ve kişi kendisinin bir kopyasını görür. Kimi zaman tam istediği yer ve zamandadır, kimi zaman da hiç istemediği bir noktada. Peki asıl sorun karşılaştığı kopyanın bulunduğu yerde mi, yoksa bir kopyanın var olmasında mı!?

5 Mayıs 2013 Pazar

Gölge

Büyüdük, büyüdük der dururuz,
Sonra çocukların yapmayacağı,
Hatalarda boğuluruz…
Yerdeki gölge gibiyiz,
Gah büyük, gah küçük.
Işıklarla düşüyor gölge yere,
Dikkat ettim de.
Ne zaman ışığa uyamadan,
Onu geçsem,
Büyüyor yerdeki gölgem…

20 Nisan 2013 Cumartesi

Limanlar


Yıldızımız barışmadı senle,
Yine bir yanlış liman…

Pusulaya baksaydın ya,
Suç rüzgarda mı her zaman?

16 Nisan 2013 Salı

Kaynaklar...


Geçmişte:
 "Saadet, hayatı olduğu gibi kabul edip, insana yüklediği yüklere razı olup, bunun daha iyi olması için gayret etmektir."

Günümüzde:
 "Mutluluğun formülü çok açık: Bir sen, bir ben, bir de bebek."

Neden bu haldeyiz diye uzun uzun düşünüp, türlü reçetelerle  uğraşmaya gerek yok. Biraz beslendiğimiz kaynağa baksak?

Kâfi'ye selamlar.

5 Nisan 2013 Cuma

Yağmur


Yağ be yağmur,
Yağ şu kirli şehrin üstüne.
Girebilir misin sahi,
Sen de bedenden içeriye?
Dünyanın kiri, pisliği,
İşlemiş içimize.
Dışımızı temiz tutmayı öğretenler,
Aldırmadı içimizin kirlenmesine…

1 Nisan 2013 Pazartesi

Ufak Tefek


Sokaklarda yağmur,
Aklımda binbir düşünce.
Ne olacağız sahi,
Ölüp gidince?

31 Mart 2013 Pazar

Maskeler


İki tip insan dikkatimi çekti hayatta, bir grup insan rollerin, maskelerin peşinde. Kendisiyle pek barışık olmayan tipler bunlar. Sürekli ilgi duydukları işi, kişiyi elde edebilmek uğruna rol yapmaktan geri kalmıyorlar ve tabii kimisi de rolünü çok iyi oynayabiliyor.

İşte tüm sıkıntı da burada başlıyor ya. Rol ve maskelerle amacına ulaşanların önüne iki seçenek çıkıyor. Ya maskeyi atıp normal hayatlarına dönecekler, ya da dar gelen ayakkabı gibi, kıyafet gibi rahatsızlık veren bir şeyleri üzerlerinde tutmaya devam edecekler…

Aşk zannettikleri duyguların yoğun yaşadığı bir dönemde rol yapmaya başlanır, o zamanlardır aslında sevgiliden uzak düşme korkusu kişiyi böyle bir şeye iten. Hoş gerçek aşktan insanı ayrı tutan ne olabilir bilmem ama bu duygular için ister tüm o külfete katlanmayı. Her gün yapay hareketler, yapay duygularla kendisini kandırır. Hedefe ulaştığında kimisi farkeder gerçeği, kimisi hala rüyadadır, aslında kendisi hak etmemiştir onu, karşısındaki tamamen önüne koyulan kişiliği tercih etmiştir.

Günümüzde sahte amaçlar uğruna, güzelliğin gölgesi uğruna yaşamak moda olduğundan maskelerin de sayısı artmış. Ayrılıkların, boşa kürek çekmelerin de bu kadar çok olmasını buna bağlasam çok mu ince düşünmüş olurum?

Bir de maskesizler var, oldukları gibi yaşayan, bilmem anlatmaya gerek var mı?